Regenwoud

'Als orang oetan wordt omgeroepen, moet u zich melden bij de bar, dan is er een tafeltje vrij voor u.'..

NELL WESTERLAKEN

Niet wat je zegt een elegante oproep in een restaurant, maar daar is het in het Rainforest Cafe ook niet om te doen. Restaurant is een wat beperkt begrip voor het spektakel in het etablissement aan de Londense Shaftesbury Avenue. De toevoeging a wild place to shop and eat is adequater, en de vraag of ik wel wil eten in een wild place, stel ik mezelf pas als ik - uitgelachen door onzichtbare apen - al langs het restaurantloket ben geloodst, een fuik waar ik even voor etenstijd argeloos window shoppend, vervolgens shoppend ben ingelokt. Opeens heb ik een passport to adventure en dien ik me te melden voor een tafeltje als iemand orang oetan roept.

Omdat het 'paspoort' aangeeft dat het halve dierenrijk nog aan de beurt is vóór mij, is er ruimschoots tijd om rond te kijken en te shoppen in het voorste deel van het woud. Vanaf de druilerige Shaftesbury Avenue stap je een regenwoud in waarop ze bij Disney jaloers zouden worden. Het plafond is weggewerkt onder een laag klimplanten en lianen, rechts van de ingang zwiept een krokodil zijn kop en staart ritmisch heen en weer in een waterreservoir. Hij is gemaakt van het rubberachtige materiaal waarmee een park als de Efteling groot is geworden, zodat je je wezenloos schrikt als je merkt dat de papegaaien die binnen handbereik hangen, wél echt zijn.

Watervalletjes zoals je ze wel eens aantreft in luxe Chinese restaurants, klateren door de groene wirwar, waaruit met enige regelmaat een ordentelijke wolk stoom opstijgt. Gordijnen van druppelend water, een boom van Efteling-rubber genaamd Tracy Tree die bezoekers vertelt dat bananen en ananassen uit het oerwoud komen en dat we dus zuinig moeten zijn op het woud, en over dat alles heen een laag oerwoudgeluid met zo veel schaterende apen en krasvogels dat de omroepster moeite heeft de klant genaamd 'krokodil' duidelijk te maken dat hij kan aanschuiven.

Dit is restaurant noch café besluit ik, dit is een experience, vrolijk toegesneden op het niveau van de zesjarige die ik tijdens deze trip naar Londen heb thuisgelaten. Na bijna gezwicht te zijn voor de verleiding een polo-shirt, knuffelbeest of papegaaienbeker aan te schaffen, ontdekte ik dat je de wachttijd kunt doorbrengen in de bar. Gezeten op een zebrakont heb je goed uitzicht op het restaurant. Een legertje personeel loopt af en aan met gerechten die je al uit je paspoort hebt kunnen kiezen. Chicken Monsoon bijvoorbeeld, of Jamaica, Crazy Me en als nagerecht Skeleton Key Lime Pine. Boven een paar tafels kijkt een levensgrote Efteling-olifant hoofdschuddend toe.

Shaftesbury, Crazy Me, denk ik na een half uur, ik heb honger en verlaat het pand.

Het Rainforest Cafe is een uit Amerika geïmporteerd verschijnsel, een keten die de klant onder het motto van bewustwording vooral flink geprijsde fun en eten serveert. Bewustwording lijkt gezien de ver-Disneying van de hele experience een onmogelijke doelstelling, maar wie wil er nu onder het eten ook herinnerd worden aan doodse, zwarte vlaktes in Amazonië of door wrede stroperij bedreigde hondskopapen.

Zonder twijfel zal de regenwoudketen binnenkort de oversteek maken naar het vasteland. Met weemoed denk ik aan de reis naar het land waar niemand zich bekommert om de laatste vierkante kilometer regenwoud, waar Burger King en Hard Rock Cafe nog geen dependance hebben, zodat creatieve geesten hun eigen varianten konden oprichten: Burger Queen en het Hard Luck Cafe.

'Wilt u vooraf iets drinken, madame', zegt de ober in een nabijgelegen etablissement even later beleefd. Graag. Madame, ik heb het goed verstaan.

Nell Westerlaken

Meer over