Het eeuwige levenCees van Drongelen (1936-2021)

Presentator wilde kunst voor een breed publiek toegankelijk maken

Presentator Cees van Drongelen stond aan de basis van Tussen Kunst en Kitsch en Jonge mensen op weg naar het Concertpodium. Hij had een uitgesproken hekel aan eliaire kunst.

Cees van Drongelen Beeld Privé-bezit
Cees van DrongelenBeeld Privé-bezit

‘De laatste mister Avro’, noemde de Volkskrant hem in 2001. Cees van Drongelen was toen 65 jaar geworden. Naar zijn programma Tussen Kunst en Kitsch keken liefst twee miljoen mensen, waarmee hij het kijkcijferkanon was van de omroep. Ook presenteerde hij jarenlang Jonge mensen op weg naar het Concertpodium en de actualiteitenrubriek Televizier Magazine. Van Drongelen schreef ook limericks die werden gebundeld onder de titels Een golfende Goeroe uit Bombay en Een golfende geleerde uit Heerde. Pikant detail: een deel daarvan was uitsluitend voor 18-plussers.

Hij zou in 2002 met pensioen gaan. Van Drongelen overleed 20 mei in Soest. De laatste zeventien jaar leefde hij na de dood van zijn vrouw Els alleen. Hij was vader van zoon Jeroen en dochter Liesbeth.

Van Drongelen werd geboren in Delft, waar zijn vader werkte in de lijmindustrie. Hij was de jongste in een gezin met vier jongens. ‘Hij had een goed stel hersenen. Na het gymnasium ging hij werken als hofmeester voor de KLM. Dat was in een tijd dat aan boord nog gewoon werd gebakken en gekookt’, vertelt Jeroen. In 1953 kon hij een baan krijgen bij Minjon (Miniatuur Jeugd Omroep) van de Avro waar veel latere coryfeeën zoals Joop van Zijl, Marga van Arnhem, Jos Brink, Anne van Egmond en Paul Haenen hun carrière begonnen. In het interview met de Volkskrant merkte hij op: ‘In de jaren vijftig werd ik nogal vaak geconfronteerd met elitair gedrag van kunstenaars die zichzelf graag op een voetstuk plaatsten. Dat stuitte me tegen de borst. Die gebeurtenissen hebben sterk bijgedragen aan de instelling waarmee ik later programma’s ben gaan maken. Kunst voor iedereen toegankelijk maken.’

Via een tussenstap als verslaggever bij Avro’s Radiojournaal kwam hij bij Televizier Magazine terecht dat onder leiding van Wibo van de Linde de identiteit van de Avro uitdroeg. Nadat Van de Linde was opgestapt, werd Jaap van Meekeren zijn baas. Jeroen: ‘Het waren collega’s, maar zeker geen vrienden. Door de spanning tussen de twee kreeg mijn vader ook een burn­out en dat was een reden om andere dingen te gaan doen.’ Hij presenteerde enkele afleveringen van Avro’s Sterrenslag, en begon in 1974 met het programma Jonge Mensen op weg naar het Concertpodium (later Jonge Mensen op het Concertpodium) waar onder meer Wibi Soerjadi zijn televisiedebuut maakte. In 1984 volgde Tussen Kunst en Kitsch, wat hij zestien jaar zou doen. De ontdekking van een ets van Rembrandt, in 1989, werd wereldnieuws. Hij deed ook mee aan Kijk op Kunst waarbij eigentijdse kunstwerken werden verloot.

In 1995 kreeg hij de Bronzen Zaaier – de hoogst mogelijke waardering voor iemand die in de geest van de Avro werkte. Van Drongelen wilde een zo breed mogelijk publiek. ‘Als ik me twaalf seconden verveel in mijn programma, dan knip ik het eruit.’ Hij was geen kenner van beeldende kunst noch van klassieke muziek, maar maakte het zich eigen. ‘Ik ben door mijn werk – betaald werk! – een behoorlijk erudiet mens geworden.’ Na zijn pensioen werd Van Drongelen actief in het vrijwilligerswerk in en om zijn woonplaats Soest. Zo was hij marshall bij de golfclub Schaerweijde. ‘Hij werkte voor Spullenhulp, waar hij met name de elektronica deed, was betrokken bij het Openluchttheater en reed tot op zeer hoge leeftijd andere mensen rond’, zegt Jeroen.

‘Met mensen van de omroep had hij nauwelijks contact meer. Wel ging hij nog jaarlijks naar de kunst- en antiekbeurs Tefaf, waar hij veel mensen van zijn tijd bij Tussen Kunst of Kitsch ontmoette.’

Meer over