Eeuwig levenPeter de Groot (1950-2020)

Peter de Groot was bètabolleboos en gepassioneerd docent

Hij was vele jaren de drijvende kracht achter de Scheikunde-olympiade. Een echte bèta, die ook best alfa had kunnen zijn.

Peter de Groot. Beeld
Peter de Groot.

Hij kon worteltrekken en logaritmen berekenen uit zijn blote hoofd, zei een van zijn leerlingen. Peter de Groot was een echte bèta-bolleboos die koos voor de scheikunde. ‘Scheikunde zag hij als het centrale bètavak. Het had dwarsverbanden met de andere bèta-vakken zoals wiskunde, natuurkunde en biologie’, zegt voorzitter Emiel de Kleijn van de Stichting Scheikundeolympiade.

Peter de Groot had het niveau van een hoogleraar. Toen zijn zoon promoveerde, voorzag hij het proefschrift van commentaar. Maar hij bleef zijn hele leven docent scheikunde. Ook was hij de grote inspirator van de jaarlijkse Scheikundeolympiade, waarvoor hij de toetsen en een theorieboek maakte.

Voor zijn landelijke verdiensten voor het bèta-onderwijs werd hij geridderd. Ook kreeg hij een onderscheiding van de Vereniging van de Nederlandse Chemische Industrie (VNCI), omdat hij de meeste toptalenten voor de Olympiade had afgeleverd. De Kleijn zegt dat hij ook goed was in talen, omdat hij snel patronen herkende. ‘Hij was ook een alfa.’

De Groot overleed 15 december aan de gevolgen van corona, vier dagen nadat was vastgesteld dat hij was besmet. Hij leed al heel lang aan astmatische bronchitis, wat gepaard ging met hartproblemen. ‘Met medicijnen hield hij het onder controle. Maar corona werd hem fataal, ook omdat hij door de hartproblemen niet naar de ic kon’, zegt zijn echtgenote Christa, met wie hij twee kinderen had.

Als milieubewust burger wilde hij zich laten begraven in een mycelium kist, zodat de grond niet zou worden vervuild. Deze is ter aarde besteld op een natuurbegraafplaats in Bilthoven, met wat aarde uit zijn geboorteplaats Uden en zijn woonplaats Huizen.

Hij werd geboren in het Noord-Brabantse Uden als derde in een gezin van negen kinderen. Na het gymnasium bij de Kruisheren van Uden studeerde hij scheikunde aan de Katholieke Universiteit Nijmegen. Als linkse student koos hij bewust voor het leraarschap in plaats van een carrière in het bedrijfsleven.

Na een jaar op een school in IJmuiden te hebben gewerkt, ging hij in 1976 aan de slag als docent scheikunde en natuurwetenschappen aan het Gemeentelijk Gymnasium in Hilversum. ‘Ik durf het bijna niet te zeggen, maar ik denk dat ik enthousiast les kan geven en leerlingen kan aanmoedigen om mee te doen.’ Hij reed elke dag op de fiets van zijn woonplaats Huizen naar Hilversum. Voor de klas stond hij op sandalen en met een door zijn vrouw gebreide trui.

In zijn vrije tijd hield hij zich bezig met de samenstelling van het tabellenboek Binas (biologie, natuurkunde, scheikunde), dat niet alleen voor Nederlandse havo- en vwo-leerlingen verplichte kost is, maar ook zijn weg vond naar andere landen.

Vanaf 1985 was hij lid van het bestuur van de Stichting Scheikundeolympiade. De Groot zat in de wetenschappelijke commissie van de Internationale Chemie Olympiades. De voorzitter van die commissie, professor Binne Zwanenburg, noemde zijn positief kritische inbreng ‘van onschatbare waarde’.

Muziek was een grote hobby. Als klarinettist maakte hij deel uit van Harmonieorkest Prinses Irene in Huizen, waarvoor hij eigenhandig de hele muziekbibliotheek (50 jaar muziek, 40 partijen per muziekstuk) digitaliseerde, ondanks dat hij leed aan de oorziekte tinnitus, vermoedelijk een erfelijke aandoening. Met zijn vrouw bleef hij ondanks de verhuizing naar het Gooi het Udense dialect bezigen.

Het was zijn wens dan ook dat de herdenkingsbijeenkomst werd afgesloten met de woorden: ‘’t Is skòn gewist!’

Meer over