'Over het waarom van de scheiding hoef ik niks te weten'

Cornald Maas in gesprek met kinderen van gescheiden ouders. Dit keer Imre Griffioen (20), student en singer-songwriter, die twee jaar lang geen contact heeft gehad met zijn vader....

Het verhaal over de scheiding van mijn ouders vertel ik via mijn liedjes. De titel van mijn cd is al veelzeggend: Contact. Daaraan ontbrak het, twee jaar lang, tussen mijn vader en mij. Nadat mijn ouders uit elkaar waren gegaan bleven mijn broertje en ik hem eerst nog zien, op regelmatige basis, één keer per week. Dan maakten we een wandeling of gingen we naar de dierentuin. Gaandeweg verminderde dat. En op een gegeven moment, zo vanaf mijn 12de, zag ik hem helemaal niet meer, zonder dat ooit is uitgesproken waarom dat zo was.

Ik zat daar heel erg mee. Ik miste mijn vader enorm. Liedjes als ‘Pleite’ en ‘Treinreis’ getuigen ervan. Ik was boos en verdrietig. Wat ik miste was een vaderfiguur, iemand die vanzelfsprekend voor je zorgt, een gesprekspartner is. Mijn vader en ik lijken op elkaar. We hebben hetzelfde temperament en dezelfde hobby’s. We zijn allebei erg geïnteresseerd in treinen en stoomlocomotieven, en in de dierentuin bekeken we vooral de vissen; de onderwaterwereld fascineert ons. Dat ik mijn vader op een gegeven moment niet meer zag, kon ik maar moeilijk begrijpen. Hij woonde in een dorpje net buiten Nijmegen en ik denk dat hij ons toch ook heeft gemist. Maar ik moest steeds meer moeite doen om contact te krijgen, terwijl ik vind dat het vooral ook de plicht van een vader is om contact te onderhouden met zijn kinderen. Ik heb hem later gevraagd waarom hij het contact zo heeft laten versloffen. Maar toen zei hij: ‘Dat vertel ik je wel als je later groot bent.’ Ik vermoed dat mijn vader angst had, en ook wel last had van schaamte omdat hij zijn verantwoordelijkheid niet nam. Hij was niet in staat ons financieel te ondersteunen. En wat me echt trof: dat we tijdens een vakantie in Frankrijk van mijn moeder hoorden dat hij opnieuw getrouwd was. Ik voelde me daardoor buitengesloten. Als ik nu de foto’s van zijn huwelijksdag zie spijt het me dat mijn broertje en ik er niet op staan.

Ik weet niet precies waarom mijn ouders uit elkaar zijn gegaan. Toen ze gingen scheiden was ik me van een hoop dingen niet bewust. Ze deelden hun passie voor muziek: mijn vader speelt gitaar, mijn moeder speelt accordeon en zingt. Maar ik zie nu scherper dan toen dat ze beiden ook nogal dominant waren. Ik denk dat ze elkaar geregeld in de weg zaten. Ik heb het er wel over gehad, met mijn moeder, maar veel ben ik niet te weten gekomen. Toen ik erover begon te klagen dat ik mijn vader niet meer zag heeft zij me aangemoedigd zélf contact met hem op te nemen. En ze zei dat ik mijn gevoelens ook mooi zou kunnen verwerken in een liedje.

Op een gegeven moment was ik het zat. Na twee jaar stilte heb ik mijn vader gebeld en gevraagd waarom hij geen contact meer met me had opgenomen. Hij kwam daarop bij ons thuis, in Nijmegen, en die eerste ontmoeting was gespannen en onwennig. Ik wist niet goed wat te zeggen. Mijn moeder was erbij. Het was evengoed het begin van een periode waarin mijn vader en ik elkaar weer vaker begonnen te zien. Bijzonder was dat we samen, op zolder, bij mijn moeder thuis, een kamer voor me hebben gebouwd. Het viel me op dat we dezelfde smaak hadden – van begin af aan was duidelijk dat de balken kersenrood zouden worden. Mijn moeder liet ons onze gang gaan. Nogal opmerkelijk, eigenlijk, omdat zij en mijn vader elkaar tot op de dag van vandaag een beetje ontwijken. Ze zeggen beiden dat ze open staan voor elkaar en ze negeren elkaar ook niet, maar ik merk toch altijd een zekere spanning als ze ergens samen zijn. Ik begrijp goed dat de liefde kan overgaan, maar tegelijkertijd vind ik het erg belangrijk dat ouders, met het oog op hun kinderen, een beetje normaal met elkaar omgaan. Als ik later kinderen krijg zal ik er absoluut voor zorgen dat ik, wat er ook gebeurt, contact met ze zal blijven houden. Ik zou nooit willen dat ze in dezelfde situatie komen als die waarin ik een tijd heb gezeten.

Sinds ik mijn vader weer zie voel ik me prettiger. Ik heb nog altijd geen antwoord gekregen op de vraag waarom hij ons twee jaar niet heeft willen zien. Hij is er vaag over, en heeft weleens gezegd dat het moeilijk was om contact met ons te krijgen. Ach, ik ben blij dat ik hem als vader en gesprekspartner terugheb, en over het waarom van de scheiding hoef ik eigenlijk niks meer te weten. Het is goed zo, sterker: ik denk dat het een prima beslissing is geweest dat hij en mijn moeder ooit uit elkaar zijn gegaan.

Mijn liedjes vindt hij mooi, maar hij vindt ze ook wel pijnlijk, al heeft hij er geen moeite mee dat ik ze ten gehore breng voor publiek. Hij realiseert zich dat het schrijven ervan voor mij een belangrijke uitlaatklep was, en daarom staat hij erachter. Hij heeft me dankzij de liedjes ook beter leren begrijpen. Soms brengen ze ook bij anderen iets teweeg: een vader heeft me laten weten dat hij, nadat hij Contact had gehoord, besloten heeft om voor het eerst in tijden weer met zijn zoon te bellen.

Toen mijn cd werd gepresenteerd, kreeg ik te horen dat mijn vader daar niet bij zou zijn. Hij had zo z’n redenen om niet te komen. Mijn moeder drong erop aan dat ik hem ervan zou overtuigen dat die cd-presentatie belangrijk voor me was. Heel blij was ik toen hij, op de valreep, toch op kwam dagen, net toen ik met mijn dankwoord was begonnen. Ik heb hem toen ook nog kunnen bedanken, ten overstaan van alle aanwezigen. Dat was voor mij een mooi moment: het voelde alsof het hoogtepunt uit een film werkelijkheid werd.’

Meer over