Irmgard Springer, 87 jaar.

Interview

Ouderen in de prikstraat: ‘Ik heb mijn mooiste bloesje aangetrokken’

Irmgard Springer, 87 jaar.Beeld Hilde Harshagen

De Volkskrant sprak vijf dames op leeftijd, die er op hun paasbest bij zaten in de prikstraat.

‘Wanneer bent u aan de beurt?’ Momenteel misschien wel de meestgestelde vraag aan ouderen. Vroeger kon zo’n vraag nare associaties oproepen, tegenwoordig weet iedereen: aan de beurt voor de prik.

Een vriendin vertelde hoe haar moeder op de ochtend van haar vaccinatieafspraak voor de kledingkast had gestaan om mooie schoenen uit te kiezen. Het is lang geleden voor veel ouderen dat ze verder van huis gingen dan de supermarkt in de buurt, áls ze de boodschappen al nog zelf deden. De prik voelt als een uitje dat er te lang niet is geweest.

Navraag bij de GGD bevestigt dat beeld. ‘We zien dat zeker ook bij de verplichte nazit van een kwartiertje, vaak zelfs met een kopje koffie erbij’, zegt Jacqueline Toonen, woordvoerder van GGD GHOR. ‘Mensen zijn heel blij dat het is gebeurd. Ook zijn er veel mensen die selfies maken om de dag vast te leggen. Daarom hebben we nu op een aantal GGD-locaties een selfiewand neergezet.’

De Volkskrant ging naar de GGD-prikstraat in Culemborg, Utrecht en Rotterdam en zag hoe de alleroudsten, niet zelden nog behoorlijk kwiek, hun tweede, verlossende prik gaan halen. Meestal heel verzorgd, op z’n zondags. En na afloop kun je zelfs bekenden treffen, soms mensen die je het hele coronajaar niet hebt gezien. Reuzegezellig, zo’n prikstraat.

Irmgard Springer, 87 jaar
Weduwe, twee kinderen
Uit Lienden
Tweede prik

Heeft u iets speciaals aangetrokken voor deze dag?

‘Een mooi bloesje, met korte mouw vanwege de prik. De oorbelletjes heb ik altijd in, hoor, maar de rest van de outfit is voor hier, deze paar uur. Als ik straks thuis ben, trek ik weer een lekkere broek aan. Ik verkleed me trouwens best vaak, ik heb de tijd.’

Wat betekent de prik voor u?

‘Ik ben vooral heel dankbaar. En blij. Ik kan straks weer naar mijn familie, naar mijn kleinzoon in Rotterdam. Mijn kleinzoon die in Engeland woont kon ik ook niet zien. Als je oud bent, heb je niet zo veel afspraken, maar toch voel je je nu beperkt. Je wilt niemand in gevaar brengen, en iedereen is een beetje bang, je hoort het overal. Dat vond ik vooral lastig, afgelopen jaar, dat het zo dominant aanwezig was, op radio en tv. Ik ben alleenstaand, dan is het best heavy hoor, dat alleen zijn. Ik ging altijd met drie vriendinnen met de trein naar Den Bosch of Maastricht. Die treinkaart hebben we afgelopen jaar maar geannuleerd. Maar ik vind het erger voor de jongeren. Oudjes blijven uit zichzelf toch wel meer thuis.’

Gaat u het vieren?

‘Tjee, daar heb ik helemaal niet aan gedacht. Maar ik ga wel bij de banketbakker een fruitstaafje voor de buren kopen. Zij hebben de afgelopen tijd de tuin gedaan, zo lief. Dan krijg ik vast ook een stukje.’

Corrie van Noy, 91 jaar. Beeld Hilde Harshagen
Corrie van Noy, 91 jaar.Beeld Hilde Harshagen

Corrie van Noy, 91 jaar
Weduwe, geen kinderen
Culemborg
Tweede prik

Heeft u iets speciaals aangetrokken voor deze dag?

‘Mijn mooie bloesje, daar ben ik altijd heel trots op. En mijn mooie vest. Ik wil er netjes uitzien. En Teunie is bij me, zij zorgde altijd voor de koffie bij ons. Dat zij mee is, voelt alleen al als een uitje.’

Wat betekent de prik voor u?

‘Heel veel. Mijn zus heeft beenmergkanker. Ik verheug me er zo op, zei ze, dat je weer eens op bezoek komt, maar dan moet ik ook eerst geprikt zijn. Ik heb mijn zus een paar maanden niet gezien. Het was een heel eenzame tijd. Je kunt niet even naar beneden voor een kopje koffie, dat is gesloten in ons huis. Hoe dat voelt, eenzaamheid? Dan ga je naar buiten, als het tenminste niet regent. Dan kom je thuis, en dan ben je weer alleen. Dan begon ik te huilen. Ik heb veel gehuild het afgelopen jaar. Mijn man is alweer even geleden overleden, maar ik voel het verlies dit jaar veel meer dan eerder. Maar ik heb een heel lieve buurvrouw, zij let op me.’

Wat gaat u straks doen, als u thuiskomt?

‘Lekker eten. Dan een uurtje op de bank liggen, dat doe ik altijd. En dan aan mijn handwerkjes, zoals elke dag, ik ben bij een handwerkclub. Mijn zus heb ik vanmorgen al gebeld voordat ik hierheen ging. Ze wilde zo graag dat ze ook al aan de beurt was.’

Alida Tartaud, 87 jaar. Beeld Hilde Harshagen
Alida Tartaud, 87 jaar.Beeld Hilde Harshagen

Alida Tartaud, 87 jaar
Weduwe, drie kinderen
Nijmegen
Tweede prik

Heeft u iets speciaals aangetrokken voor deze dag?

‘Ik ben blij dat ik naar de kapper ben geweest. Anders had ik mijn petje opgehouden vandaag. En verder ben ik het eens met Adriaan van Dis. Als je ouder wordt, moet je nooit zeggen: het doet er niet meer toe hoe je eruitziet. Mijn kapster belde me meteen toen ze hoorde dat ze weer kon beginnen. Zij weet hoe ik ben. Ik heb een grote taart voor haar gekocht, blij voor haar dat ze weer open kan.’

Wat betekende het afgelopen jaar voor u?

‘Ik speel bridge met vriendinnen, dat kon niet meer. Met de trein naar musea, naar concerten, dat kon niet meer. Het gaat in het nieuws steeds over jongeren, over hun vrijheid, maar voor ons is het ook niet leuk, juist omdat je nog zo veel wilt doen. Ineens voel ik me oud, sinds dit jaar. Ik hoop dat ik straks weer in de trein kan stappen en naar de schouwburg kan gaan. Nergens heengaan is de pest voor je conditie. Als ik nu een halfuur heb gelopen, ben ik moe.’

En nu, na de prik?

‘Ik ben opgelucht. En ongeduldig. Ik heb twee clubjes, een bridgeclubje en een leesclubje. Ik heb het nog eens nagevraagd bij degene die de leeskring organiseert: ook met een vaccinatie mag je niet met meer dan twee zijn. Ik denk, als we alle vier zijn ingeënt, waarom kunnen we dan niet eens per week samen bridgen? Maar ik houd me wel aan de regels.’

Dora Groenendijk-Vergeer, 88 jaar. Beeld Hilde Harshagen
Dora Groenendijk-Vergeer, 88 jaar.Beeld Hilde Harshagen

Dora Groenendijk-Vergeer, 88 jaar
Weduwe, twee kinderen
Nieuwerkerk aan den IJssel
Tweede prik

Heeft u vanmorgen iets speciaals uit de kledingkast gehaald?

‘Dat hing al klaar. Kijk, dit roze topje en een roze jasje erop. Wanneer kun je anders nog iets leuks aandoen? Je kunt niet meer naar een feestje.’

Wat betekent de prik voor u?

‘Meer vrijheid. En dat we niet meer zo angstig hoeven zijn. We moeten eerst maar afwachten wanneer het allemaal weer kan. Het meest heb ik het dansen gemist. Ik doe sinds een jaar of acht aan stijldansen, maar corona gooide roet in het eten. Het liefst doe ik de Engelse wals, kent u die? Ik hoop dat we snel weer kunnen beginnen, maar ik vraag het me af. Mijn dansmaatje is overleden, een week geleden. Misschien kan ik een ander vinden, we zijn met een groep van 25. Het is allemaal nog een beetje onzeker.’

Gaat u het vieren?

‘Vieren? Dat zou ik best willen, maar je kunt nergens heen. Nee hoor, ik ga zo naar huis en dan wat puzzelen en lezen. Mijn zoon die me hier heeft gebracht heeft een drukke baan, hij heeft niet zo veel tijd. Mijn andere zoon is net naar Spanje verhuisd, misschien kunnen we elkaar straks weer zien. Maar ik ben het gewend, hoor, ik voel me niet eenzaam. Dit duurt al een jaar, je raakt eraan gewend. En ik ben al heel lang weduwe.’

Josephina Wolff, 87 Beeld Hilde Harshagen
Josephina Wolff, 87Beeld Hilde Harshagen

Josephina Wolff, 87
Weduwe, acht kinderen
Rotterdam
Tweede prik

Heeft u iets speciaals aangetrokken?

‘Nee hoor. U vindt dat ik er mooi uitzie? Ik hou van mezelf verzorgen. En ik hou van mijn haar, het zit trouwens niet helemaal mooi nu.’

Hoe was het afgelopen jaar voor u?

‘Het was oké. Alleen, ik heb een TIA gehad, maar het gaat nu goed. Nee zeg, ik heb me niet eenzaam gevoeld, ik heb alle kinderen steeds wel gezien. Ze wonen in allemaal niet heel ver weg, in Rotterdam, Leiden, Den Haag. Natuurlijk zijn er regels, maar je kunt ook een beetje je gezond verstand gebruiken, we hebben wel afstand houden. Ze hebben de boodschappen voor me gedaan. En mijn jongste dochter komt elke dag eten.’

‘Wat ik wel heb gemist is naar buiten gaan, naar de markt, naar de kapper. En naar de kerk. Ik ga elke zondag naar de kerk op de Binnenweg in Rotterdam, maar dat kon niet meer. Ik zit al bijna twintig jaar bij die kerk, heb voorgangers zien komen en gaan. We hebben nu een heel leuke voorganger. Maar er mochten nu maar een paar mensen tegelijk naar binnen en je mocht niet nazitten, en dat contact met de anderen maakt het nu net zo gezellig.’

Gaat u de prik vieren?

‘Nee hoor, elke dag is een feest. En de rest van de familie heeft nog geen vaccinatie gehad, dus we kunnen toch nog niet met z’n allen bij elkaar zijn.’

Meer over