alfabetsoepDonny Latupeirissa

‘Optreden als Vengaboy is nu een fijne afleiding’

Donny Latupeirissa Beeld Foto Harmen Meinsma, visagie: Ed Thijsen
Donny LatupeirissaBeeld Foto Harmen Meinsma, visagie: Ed Thijsen

Hoe ziet het leven van lhbti’ers er vandaag de dag uit? Haroon Ali interviewt wekelijks iemand over seksualiteit, genderidentiteit, hokjes en alles wat daarbuiten valt.


Donny Latupeirissa (44) kwam in 2006 bij de Vengaboys, na de hoogtijdagen, na feestknallers zoals Boom Boom Boom Boom en We’re Going to Ibiza. De dancegroep was eigenlijk gestopt met optreden, maar er bleven nieuwe aanvragen komen, met name uit Engeland. Latupeirissa verving de vorige cowboy, Roy den Burger. ‘Het was onwerkelijk om in zo’n succesvol project te stappen’, zegt de entertainer in zijn knusse huis in Amsterdam, dat uitpuilt van alle extravagante podiumoutfits. ‘Ik zag idolate, huilende fans vooraan staan, drie generaties bij elkaar. Millennials die met ons zijn opgegroeid nemen hun kinderen mee, maar hun ouders kennen ons natuurlijk ook.’

Het leven van een Vengaboy is drukker dan je denkt. ‘Door corona lag alles stil, maar daarvoor deden we ruim honderd optredens per jaar.’ Na een anderhalf jaar pauze, waarin Latupeirissa vrijwilligerswerk deed bij de dierenopvang, dendert de Vengabus weer door. ‘Deze maand hadden we vijf optredens, volgende maand acht, en we gaan op tournee in Canada.’ Latupeirissa kan goed leven van de muzikale nostalgie naar de jaren negentig, die in golven komt, maar nooit verdwijnt.

Hoe label je jezelf?

‘Ik ben een man die erg in contact staat met zijn vrouwelijke kant. Mijn personage Ma’Donny Donstar Jr. in de Vengaboys is een macho-homo die stoer doet op het podium. Maar ik heb altijd al gespeeld met make-up, als sinds ik gogodanser was in club iT. Ik danste destijds ook al op hakken. Zes jaar geleden keek ik RuPaul’s Drag Race (een populaire tv-talentenjacht voor drag queens, red.) en dacht: dat kan ik ook. Zo ontstond mijn vrouwelijke alter ego Miss Donna Ray Jones, een pittige, gepolijste meid met big hair en big shoulders. In die rol treed ik op buiten de Vengaboys. Ik kan mezelf uitleven in die twee uitersten van mannelijkheid en vrouwelijkheid. De echte Donny is rustiger en vrij nuchter.’

Hoe verliep je coming-out?

‘Ik wist altijd al dat ik jongens leuk vond, maar vertelde het pas op mijn 17de aan mijn ouders, toen ik voor het eerst serieuze verkering had. Ik groeide op in Hardegarijp, Friesland, maar woonde net op mezelf in Groningen, waar ik de hotelschool deed. Ik lichtte eerst mijn zus in en stelde voor om samen bij onze ouders te gaan eten. Voor mijn moeder was mijn coming-out geen verrassing voor haar, ze wist het al. Mijn vader bleef wat stiller, maar met de tijd heeft hij het ook geaccepteerd. Hij was wel teleurgesteld dat ik de naam Latupeirissa niet zou doorgeven. Hij heeft Molukse wortels en mijn moeder is Indonesisch. Mijn vader is de oudste zoon, en ik ben zijn enige zoon, dus wij zijn de vaandeldragers. Ik ben verder niet traditioneel of religieus opgevoed, en sinds mijn coming-out willen mijn ouders vooral dat ik gelukkig ben. De hele familie heeft mij en mijn vriend omarmd. Aan mijn moeders kant zijn er nog een paar gay, dus het zit kennelijk in onze genen.’

Welke vooroordelen storen je het meest?

‘Van mijn afkomst heb ik vooral het lekkere eten meegekregen, al verdiep ik me wel steeds meer in de geschiedenis van mijn Molukse voorouders. Ik voel me niet echt Aziatisch, maar ik ben het wel. Dat wordt ook benadrukt in de gayscene, waar mannen nog steeds ‘no Asians’ op hun datingprofiel zetten, omdat we te vrouwelijk zouden zijn. Dat vind ik pijnlijk. De lhbti-gemeenschap wil graag respect van iedereen, maar binnen de community zie je ook veel discriminatie en uitsluiting.’

Wat is de grootste hindernis die je hebt overwonnen?

‘Vier jaar geleden verloor mijn vriend zijn baan. Door de zoektocht naar zichzelf kwam hij juist meer in de knoop te zitten. In die tijd gebruikte hij ook vaak drugs. Nu is dat vrij normaal in de gayscene en het uitgaansleven, waar wij toen middenin stonden. Maar ik had mijn vriend meermaals gewaarschuwd om nooit in zijn eentje high te worden. Toen ik voor shows in Londen was, belandde hij op een ongelukkige avond in een suïcidale slechte trip en sprong vanaf de derde verdieping uit het raam. Omstanders en de onderbuurvrouw vonden hem beneden en belden de ambulance. Mijn vriend heeft het wonder boven wonder overleefd, maar hij heeft er blijvend letsel en hersenschade aan overgehouden. Hij is nog steeds aan het revalideren en probeert de draad op te pakken.

‘Ik had hem aan de telefoon vlak voor hij sprong, wat traumatisch was. Deze gebeurtenis heeft diepe littekens achtergelaten bij ons beiden, ook bij onze familie en onze vriendengroep. Ik voel nog een zekere boosheid, maar daar wil ik mijn vriend niet verder mee belasten. Hij gaat nu wekelijks naar een coach. Misschien moet ik ook met iemand gaan praten.’

Wat hoop je voor de toekomst?

‘Die vraag emotioneert me...’ (Hij is even stil.) ‘Mijn vriend en ik zijn 22 jaar samen, dus ik wil niet de handdoek in de ring gooien nu het moeilijk is. We gaan voor elkaar door het vuur, maar ons leven is voorgoed veranderd. Het wordt nooit meer zoals het was. Ik hoop dat we dit drama een plek kunnen geven en naar de toekomst kunnen kijken. Optreden in het buitenland is nu een fijne afleiding. Op het podium sta ik het meest in mijn kracht. Mijn vriend snapt dat en is trots op mijn leven als artiest.

‘In mijn hoofd ben ik jong, maar ik krijg vaker blessures van het dansen. Fysiek voel ik me soms dus een oude lul. Toch hoop ik dat de Vengaboys doorgaan, zolang het publiek ons wil. Misschien worden we de nieuwe Boney M. en staan we op ons 65ste nog steeds op het podium. Ik kan me niet voorstellen dat we dan ‘Boom boom boom boom, I want you in my room’ zingen, maar het zomaar kunnen.’

Heeft u hulp nodig? Neem contact op met 113 Zelfmoordpreventie via telefoonnummer 0800-0113 of chat met een medewerker via 113.nl.

Dit is voorlopig de laatste aflevering. De serie keert terug in januari 2022.

Meer over