Het Eeuwige LevenEric van Neure (1953-2021)

Op zijn 59ste hoorde Eric van Neure dat hij alzheimer had. Tot aan zijn dood liet hij zien dat dat óók mooi was

Alzheimer mag dan een vreselijke ziekte zijn, die diagnose hoeft niet de ondergang te betekenen: dat was de boodschap waarmee Eric van Neure de buitenwereld opzocht.

Ellen de Visser
Eric van Neure Beeld
Eric van Neure

Hij was pas 59 toen hem werd verteld dat hij aan een beginnende vorm van dementie leed en na de eerste schok kwam de aanvaarding, en méér. Zonder schaamte liet hij zien wat alzheimer inhoudt en vooral dat er nog zoveel moois in het leven overblijft.

‘Ik poog te doen aan vrolijk verval’, zei hij in 2015 in het tv-programma Hollandse Zaken. ‘Ja, ik weet wat er komt, ik word langzaam gedemonteerd maar ik ben daar niet ongelukkig over.’ In een documentaire uit 2018 zag de kijker hoe dat vrolijke verval verliep, en ook dat daar soms verdriet bij kwam kijken. ‘Ik merk wel dat als ik met anderen mee ben, met gezonde mensen, dat ik het niet meer bij kan houden’, zei hij toen.

Van Neure was een uitzonderlijke alzheimerpatiënt. Een man met wie tot op het laatst, mede dankzij zijn taalgevoel, nog goed te communiceren viel, zegt zijn broer Ruud. Die door zijn gevoel voor absurde humor veel problemen kon relativeren. Een man ook die zijn vrouw Patricia ondanks de mist in zijn brein wist te steunen toen haar dochter ziek werd. ‘Hij bleef slim, hij zei altijd het juiste’, vertelt ze.

Aan de slag

Vanwege zijn parate kennis werd hij al op jonge leeftijd door zijn broers als ‘encyclopedie’ beschouwd; vooral de natuur had zijn grote interesse. Eric, die in 1953 in Castricum werd geboren, was in het gezin de tweede van vier jongens. Zijn moeder had een hoedenzaak, zijn vader was leidinggevende bij Bruynzeel. Hij deed de lerarenopleiding en haalde later cum laude zijn doctoraal Nederlandse taal- en letterkunde. Na een carrière in het bedrijfsleven stapte hij over naar het onderwijs. Zijn laatste baan was op een vwo in Zaandam, waar hij vooral genoot van de begeleiding van de moeilijkste groep leerlingen, vertelt broer Ruud.

Met zijn eerste vrouw Alexandra kreeg hij een zoon en een dochter, later speelde hij ook een belangrijke rol in het leven van de drie kinderen van zijn tweede vrouw Patricia. De diagnose alzheimer, in 2012, bracht de eerste jaren vooral ongemak. Aanvankelijk lukte het hem zelfs om te blijven werken, dankzij tal van strategieën waarmee hij zijn zwakheden kon verbergen. Patricia: ‘Elke ochtend, als hij opstond zei hij: aan de slag. Dat bleef zijn levensmotto.’

Eric werd door zijn ziekte liever, zegt zijn broer Ruud: ‘Hij stelde zich open, ging met iedereen in gesprek. Hij accepteerde wat kwam, daar heb ik veel van geleerd.’

Rijker en wijzer mens

Familie, vrienden en buurtgenoten hielpen mee zodat hij thuis kon blijven wonen, maar begin 2018 werd de zorg zo zwaar dat crisisopvang en een verpleeghuis noodzakelijk werden. Waarmee uiteindelijk toch de tralies kwamen waarvoor hij altijd had gevreesd. Zijn euthanasieverzoek werd ingewilligd, er werd een datum afgesproken. Vlak daarvoor organiseerde zijn vrouw een pre-memoriam, waar iedereen die hem liefhad herinneringen aan hem ophaalde, terwijl hij er nog bij was.

Twee weken voor de euthanasiedatum kwam er een plek vrij op een zorgboerderij. De vrijheid en de persoonlijke aandacht deden hem daar zo goed dat de euthanasie werd afgebeld. ‘Daarna heeft hij nog drie mooie jaren gehad’, vertelt Patricia. ‘En met zijn ontbrekende tijdsbesef moet dat oneindig hebben geduurd.’

Hij overleed op 23 november 2021, 68 jaar oud. ‘Wie hem echt heeft gekend is een rijker en wijzer mens’, staat op zijn rouwkaart. Tot het laatst toe kon hij lachen en gelukkig zijn, zegt zijn vrouw. ‘Dat vrolijke verval heeft hij waargemaakt, ook voor ons.’