Oogstfeest

Elke maand verkent de Volkskrant een plek in de samenleving van binnenuit. Deze maand: de wietkwekerij...

Elke drie, vier maanden geven Tys en Regina een klein feestje voor watstudievrienden in het pand van hun hennepplantage. Althans, dat denken deburen. Op een donderdagavond meestal arriveert een stel studenten op hetadres. Hun krakkemikkige fietsen detoneren een beetje tegen de deftigegevel.

Regina heeft de buren dan al ingelicht: 'We zullen geen herrie maken,maar als u last heeft van ons, kunt u het best even aanbellen.' Keurigmeisje, denkt de buurt dan. Maar Regina bluft als een doorgewinterdepokerspeelster. Zodra de vrienden binnen zijn, wordt er muziek aangezet engaan de gordijnen dicht. De muziek blijft zacht, geen mens die eroverklagen kan. Net hard genoeg om de andere geluiden in het pand teabsorberen, geluiden uit het souterrain. Daar speelt het werkelijke feestzich af, het oogstfeest.

Vroeger werden de studenten geblinddoekt aangevoerd per auto, maar zeherkenden de straat toch wel, dus dat had weinig zin. Bovendien kun jeeventueel passerende buren niet elke keer doen geloven dat je een vreemdsoort bal masqué geeft. Tys heeft het vaste studentenploegje daaromuitgelegd wat de firma doet met medewerkers die hun mond voorbij praten.Niet nodig, de studenten zijn trouw gebleken en ze kunnen het geld goedgebruiken.

Hij wijst op de toppen: tweederde van de haartjes in de bovenstebloemen zijn van groen naar oranje verkleurd; een teken dat het oogsttijdis. De toppen (bloemen) hebben zich dankzij vele liters bloeimiddelontwikkeld tot reusachtige groene klompen, waarover een wit waas vanthc-kristalletjes ligt. Ze moeten met stokjes worden ondersteund.

Wat doet Tys als de buren onverhoopt aanbellen? 'Excuses aanbieden, demuziek zachter zetten en rustig verder werken.' Maar ze hebben nooitgeklaagd; keurige mensen.

Nell Westerlaken

Meer over