Niet samen, niet apart

Liefde en een fijn huis, dat moest voldoende zijn. Maar het samenvoegen van twee gezinnen bleek een stuk lastiger te zijn dan Jacqueline Engelhard (46) had gedacht....

Tekst Evelien van Veen

‘Eigenlijk is het raar’, zegt Jacqueline Engelhard (46). ‘Voor je het weet kies je weer voor huisje, boompje, beestje. Je zou toch beter moeten weten.’

Toen ze de oproep voor dit jubileumnummer zag wist ze meteen waarover ze een artikel zou willen lezen of zelfs maken: het samengestelde gezin. Want hoe ingewikkeld zijn de nieuwe gezinsvormen van deze tijd. Háár samengestelde gezin bijvoorbeeld, ze heeft ermee geworsteld het afgelopen jaar: het samenbrengen van twee gezinsculturen onder één dak bleek behoorlijk lastig. Zo lastig dat het voorlopig niet lukt. Het leek zo’n goed plan: een groot, nieuw huis voor hen allemaal, Jacqueline en haar vriend, haar dochters van 12 en 15, zijn dochters van 16 en 17. ‘Waarbij we’, mailde ze, ‘aan alle randvoorwaarden hebben voldaan: voor ieder een eigen kamer en in de woonkeuken een grote tafel waaraan gepraat, gelachen, gegeten en gedronken kan worden.’

Gepraat werd er, aan die tafel, maar veel te vaak over de problemen die het samenwonen met kinderen van een ander opleverde. Zat Jacqueline daar weer met de meiden, terwijl haar vriend Dirk de vaatwasser in stond te ruimen. ‘Als het gesprek hoog opliep, ging hij de keuken poetsen. Ik heb nog nooit zo’n schoon huis gehad.’

Thuis in Woerden, waar ze sinds kort weer alleen met haar eigen dochters Julia en Rose woont, vertelt ze haar verhaal. Dat begint met haar jeugdliefde, haar ex-man, met wie ze ruim twintig jaar samen was. Tot ze beiden tegen de 40 liepen en de vraag opkwam: is dit nou alles? Jacqueline: ‘Dan wordt hij verliefd op een ander, en dat is dan de druppel. Ik had het ook kunnen zijn.’

Ze kocht een nieuwbouwappartement in het oude centrum van het stadje, aan een hofje, vijftien woningen rond een binnentuin. ‘Het is geen Melrose Place, maar wel erg gezellig. Ik dacht: als ik alleen blijf, heb ik hier een fijne plek om te wonen met mijn dochters.’

Zul je altijd zien: net toen ze zich, na twee korte relaties, verzoend had met de gedachte single te blijven, liep ze Dirk tegen het lijf. Gewoon in de kroeg aan de overkant, waar hij, net als zij, een biertje stond te drinken op het terras. Ze kenden elkaar vaag van vroeger. Hij was ook gescheiden. ‘Het voelde meteen goed, maar ik wilde het nog even afhouden. Té voor de hand liggend, vond ik het.’ Dat afhouden, dat lukte niet; binnen een paar weken hadden ze een relatie. Die een jaar of twee later werd bezegeld met de aankoop van een grote twee-onder-een-kapper uit de jaren zestig. Waarom ook niet? Ze zagen een toekomst samen, de dochters konden goed met elkaar opschieten en ze waren het gesleep met toilettasjes wel beu.

Jacqueline: ‘De spanningen kwamen al snel. Liefde en een fijn huis, had ik gedacht, dat is voldoende. Ik was even vergeten dat ik zeven jaar alleen met mijn meiden had gewoond. Nu kreeg ik er twee pubers bij. Dirks jongste dochter Charlotte woont bij haar moeder en kwam om het weekend, Michelle, de oudste, woonde bij ons. Ik mocht me niet te veel met ze bemoeien.’ Dus als Dirks dochter geen saus over de pasta bliefde – ‘17 jaar, hè?’ – mocht Jacqueline daar niets van zeggen. Maar háár dochters moesten een klein schepje en dat zorgde voor wrijving. ‘Alles werd op de weegschaal gelegd.’ En als Dirk een grote bek kreeg van een van zijn dochters, dacht Jacqueline inwendig razend: zoiets pík je toch niet. Maar Dirk wilde het gezellig houden, ook als het dat niet was. ‘Ik heb wel gedacht: hoe kan ik van een man houden die zó anders tegen het leven aankijkt? Maar hij zat natuurlijk in een megaspagaat.’

Het laatste wat ze wil is de kinderen de zwartepiet toeschuiven. Puberdochters zijn nu eenmaal niet makkelijk. Maar moeizaam was het. ‘Michelle heeft het moeilijk met de scheiding van haar ouders. Zij verdroeg mijn zorg niet, en ik kon haar verdriet nauwelijks verdragen.’ Dus ging Michelle ’s avonds alleen naar bed, terwijl Jacqueline haar dochters instopte. Niemand wilde het zo, en toch gebeurde het.

Na een dik half jaar gingen ze met vakantie. Dirk ging zeilen met zijn dochters, Jacqueline naar Spanje met de hare, zodat er even volop aandacht was voor het eigen gezin. Ze durfde het eigenlijk niet toe te geven, maar: wat een verademing. Terug in Woerden waren de spanningen er alweer binnen twee dagen. En viel het kwartje. ‘Ik dacht: hier word ik niet gelukkig van.’ Was het toeval dat ze haar appartement nog niet verkocht had? En dat ze dacht, toen ze er een huurder rondleidde: nee, ik wil er zélf in terug?

Sinds 1 oktober wonen ze er weer, de drie-eenheid die ze met haar dochters vormt, en zitten ze ’s avonds als vanouds Holland's Next Topmodel te kijken. Dirk en zij, zegt ze, ze hebben hun nek uitgestoken, ze hebben het in elk geval geprobeerd. En: ze houden van elkaar. Hoe het verder gaat? Een weekendrelatie? Het over een half jaar weer proberen? Het blijft voorlopig zoeken.

Meer over