Niemand mag eraan zitten

Favoriete halte voor behoeftige innemers, rustpunt voor harde werkers, hoopvolle omgeving voor prille liefdes: het café brengt de wereld op een paar vierkante meter samen....

Wanneer er een vrouw binnenkomt op een plaats waar twee of meer mannen aanwezig zijn, zoals vandaag bij ons, en zij heeft zeer mooie borsten, zulke waarover mannen denken: 'Die zou ik wel eens even willen aanraken met mijn twee handen of met mijn mond of de grote God mag weten waarmee', dan houden zij op met waar zij mee bezig waren en zij worden één en al oog.

Ook al zijn de gesprekken nog zo heftig, ook al is er tussen de aanwezige mannen nog zoveel onenigheid - wanneer zo'n betoverende vrouw binnenkomt, dan verdwijnt alle heftigheid en onenigheid als sneeuw voor de zon en er ontstaat een gelijkgestemdheid in de harten. En dan wordt het even stil, want als twee of meer mannen het met elkaar eens zijn als broeders, dan zeggen zij niks tegen elkaar, geen woord. Dan zitten zij erbij te grijnzen en te knipogen. Dan hoor je alleen maar hun ademhaling, verder niks, en in hun ogen is een blik als van een gelukkige koe middenin een oneindige grazige weide.

Er bestaan ook mannen, die het juist op een kwebbelen zetten wanneer zij het met elkaar eens zijn als broeders, maar zulke mannen noemen wij oude wijven, naar de gewoonte van oude wijven om het over van alles en nog wat met elkaar eens te zijn. Je zou het liefst je arme oren met peterselie willen dichtstoppen als je er twee zo hoort praten, zo erbarmelijk klinkt het, zo'n gruwel is de eensgezindheid voor het menselijk oor. Als het zuiver een kwestie van esthetica was, dan was het altijd strijd op aarde, nooit vrede. Maar het is niet zuiver een kwestie van esthetica. Er komt ook ethiek bij om de hoek kijken. En de ethiek, die wil vrede op aarde. De ethiek wil dat het het hele jaar door Kerstmis is en halleluja-gezang en dat de hele wereld een grote kerststal is. Maar dit terzijde.

Behalve misschien de twee benen heeft geen enkel vrouwelijk lichaamsdeel zoveel macht over de mannelijke gesprekken en de mannelijke gemoedstoestand als de borsten, vooral als de vrouw die borsten met trots draagt, als haar hele lichaam als het ware een gouden dienblad is waarop de mooie borsten worden binnengedragen zoals allemachtig lekker fruit voor de koning. 'Hier, koning, het heerlijkste fruit van het land, eet maar, drink maar.'

En daar begint de koning toe te tasten. Het ene stuk fruit heeft hij nog niet achter de kiezen, of hij propt alweer een nieuw stuk fruit bij zichzelf naar binnen, net zolang tot zijn gulzige koninklijke mond zo vol zit dat er helemaal niks meer bij kan, zelfs geen partje van een mandarijn. Werkelijk, de sappen stromen langs zijn kin en zijn hals naar beneden, zo in zijn koninklijke hemd, en hij wordt plakkerig van onder tot boven. Maar wat een goddelijk fruit! Wat een goddelijke plakkerigheid!

Ja, zo wordt onze koning verwend, en o, waren wij maar de koning.

Maar voor ons staan de zaken er heel anders voor. Wij mogen alleen maar kijken. Wat een machtig mooi gevoel moet het toch zijn voor een vrouw om met een volle fruitschaal tussen de mannen door te lopen en niemand behalve de koning mag eraan zitten.

Precies zo gaat het vandaag bij ons. Een minuut geleden zaten Koen en het godsdienstig onderkruipsel nog driftig ruzie te maken over het onderwerp geld, waarbij het onderkruipsel opmerkte dat een rijkaard moeilijker in de hemel komt dan een kameel door het oog van een naald - terwijl Koen juist dolgraag een Porsche 911 Carrera zou willen hebben met cruise-control en alles erop en eraan - en nu zijn zij totaal vergeten waarover zij het ook weer hadden. Want er is iemand binnengekomen met precies zo'n volle fruitschaal als hierboven beschreven, en met precies dezelfde trots als hierboven beschreven.

Het is de advocate. Zij komt fruit brengen voor de koning, voor onze barkeeper.

Meer over