columncindy hoetmer

Niemand die dat niet wil zou gedwongen moeten zijn fulltime te werken

AFGEKOCHT Cindy Hoetmer Beeld Eva Roefs
AFGEKOCHT Cindy HoetmerBeeld Eva Roefs

Cindy Hoetmer mag graag nietsdoen, en gunt dat iedereen.

Omdat ik last heb van plaatsvervangende ongemakkelijkheid, en onbedaarlijk moet huilen om tv-fragmenten over de holocaust, kijk ik vaak maar kort naar Zomergasten. Net lang genoeg om te zien wat het ‘thema’ van zo’n gast is. Dat kan zoiets zijn als medeplichtigheid of verandering. Het is best leuk om na te denken over je eigen thema. Omdat het vrijwel onmogelijk is voor normale mensen, zoals jij en ik, om Zomergast te worden, zou je eens een lijstje kunnen maken van je lievelingsboeken (of films), dat zegt namelijk heel veel.

Ik deed dat eens noodgedwongen, toen ik tijdens het publiciteitsgolfje na het uitkomen van mijn non-fictieboek over niets, geïnterviewd werd voor een boekenrubriek. Ik arriveerde geheel onvoorbereid, maar wist er uiteindelijk wat titels uit te persen. Een van mijn favoriete romans is bijvoorbeeld Tender is the Night van F. Scott Fitzgerald. Voor wie het boek niet heeft gelezen, het gaat over een veelbelovende psychiater die trouwt met een rijke jonge vrouw met mentale problemen en zich helemaal overgeeft aan haar levensstijl en zo zichzelf kwijtraakt, en *spoiler alert* eindigt als een hopeloze alcoholist. Toen me werd gevraagd waarom ik dat boek zo waardeer, zei ik dat ik de manier van leven van de hoofdpersonen zo fijn vind; lekker hangen met vrienden, veel drinken, en ’s zomers een beetje poedelen op een strand in Zuid Frankrijk. Ik noemde in het interview nog een paar boeken, een verpletterend truecrimeboek over een populair uitgaanstype dat iemand vermoordt en een roman over een vrouw die besluit een heel jaar slapend door te brengen.

De conclusie van het gesprek was dat ik houd van boeken over mensen die niet veel doen, en/of graag feestvieren. Dat is geen toeval, het is een thema. Niet echt een Zomergastwaardig thema, maar niet iedereen kan een intellectuele hoogvlieger met wereldverbeterende ideeën zijn. Vanwege mijn liefde voor vertier ben ik wel eens uitgescholden voor hedonist. Zelf vind ik dat niet echt een belediging, maar alles wat woedend wordt uitgesproken klinkt onaardig.

Voor serieus hedonisme ben ik echter te gematigd, bang en gierig. Bovendien ben ik snel moe. Maar ik drink graag en ik houd van niets doen. Door mijn leven als weinig succesvolle zzp’er, houd ik veel tijd over. Dat zou ik meer mensen gunnen. Niemand die dat niet wil zou gedwongen moeten zijn fulltime te werken. Helaas is leven, en dan vooral wonen, stervensduur. Als we het over de economie hebben, wordt al snel met de vinger gewezen naar in deeltijd werkende vrouwen. Die zouden alles verpesten, vooral als ze ook nog op kosten van de belastingbetaler hebben gestudeerd. Tegenwoordig krijgen studerende jongeren helemaal niks meer, dus die beschuldiging blijft ze later bespaard (hoewel ze deze guilt trip waarschijnlijk zouden prefereren boven hun gigantische studieschuld). Zelf heb ik niet gestudeerd, dus mij valt niets te verwijten, behalve dat ik slechts minimaal bijdraag aan ons bruto nationaal product.

Nu ben ik niet van mening dat ik te weinig verdien, maar wel dat sommige andere mensen te veel verdienen, namelijk vastgoedmagnaten, farmaceuten en beleggers, om er maar een paar te noemen. Ik las eens (het zal wel op Twitter zijn geweest of Reddit) de mening van iemand die zei dat miljardairs eigenlijk niet zouden moeten mogen bestaan, dat je boven de pak-hem-beet 5 miljoen euro een oorkonde zou kunnen krijgen (gefeliciteerd, je bent kampioen geld verdienen), en het overbodige geld moest inleveren. Dat zou dan verdeeld kunnen worden over wie niet kan werken, of wat meer tijd nodig heeft voor het opvoeden van kinderen, voor mantelzorg, kunst of om papier te prikken op het strand. En als er dan nog wat over is, dan is het welkom bij mensen wier thema drinken en nietsdoen is.

Meer over