New Frontier dendert soepel de hele nacht door

Een nieuw festival op een nieuwe plek. Het leek een hele gok om in het toch al overvolle zomerseizoen alweer een nieuw evenement op te zetten, maar de eerste New Frontier, zaterdagavond en -nacht in Muiderzand, was een succes....

Van onze medewerker

Gert van Veen

MUIDERZAND

Twaalfduizend bezoekers kwamen naar het festivalterrein aan het strand bij Almere, dat van zes uur 's avonds tot ver in de volgende morgen denderde onder het geweld van stampende dansbeats in zeven tenten.

Van house en techno tot ambient, drum 'n bass en chemical beats: New Frontier presenteerde een doorsnee van zo ongeveer alle stijlen die de danswereld op dit moment te bieden heeft. Met uitzondering dan van hardcore/gabber, dat al ruimschoots aan bod komt op evenementen als Hellraiser en Thunderdome.

New Frontier is opgezet in navolging van de Engelse Tribal Gathering en het Amsterdamse Dance Valley, dat komende augustus voor de derde keer wordt gehouden in Spaarnwoude, en dat een vergelijkbaar breed programma biedt. Maar Dance Valley is overdag - het enige moment van het jaar dat het nachtpubliek in het volle daglicht feestviert. New Frontier kon gebruik maken van de welwillende medewerking van de gemeente Almere, die geen al te groot probleem maakte van mogelijke geluidsoverlast , zelfs niet in de diepe nacht.

Het strand van Muiderzand bleek een fraaie lokatie, al was de midzomernacht onverwacht kil en koud, zodat maar weinig feestgangers zich lang buiten de tenten waagden.

Toch was de sfeer goed. De meeste bezoekers waren behoorlijk tevreden over New Frontier. Het festival verliep soepel en zonder problemen, al werd er flink gemopperd over de botte veiligheidsdienst aan de ingang, en over het strenge drugsbeleid. Zelfs zakjes weed werden in beslag genomen, terwijl bezoekers met meer dan een XTC-pil in hun bezit werden afgevoerd naar het politiebureau van Almere. Twee pillen konden je al op drie uur cel en een procesverbaal komen te staan.

De verwachte regen (die 's nachts uitbleef) was de reden dat de organisatie (MOJO in samenwerking met ISP, dat al een ruime ervaring had met hardcore-dansfestivals) deze week besloot niet meer dan twaalfduizend kaartjes te verkopen. Zou het inderdaad regenen dan kon iedereen in ieder geval terecht in een van de tenten, zonder dat die al te veel zouden uitpuilen. Een sympathiek besluit, al was het nog steeds dringen tijdens de optredens van de grootste publiekstrekkers.

Zoals in de Cassiopeia-tent, waar Ted Langebachs MTC bekende Nederlandse club-dj's presenteerde, onder wie Marcello, Remy, 100% Isis en Michel de Heij.

Iets meer ruimte was er in de twee kleinere tenten waar jungle en drum 'n bass werd gedraaid. De Amsterdamse Melkweg had een eigen tent ('Alpha Centauri'), waar het dj-team van de Sabotage Soundsurfers draaide, terwijl in 'Gemini' grote Engelse namen als Grooverider en Aphrodite snel ratelende drum 'n bass op het publiek afvuurden.

Het was er gezellig druk, maar niet te vol, zodat er aan de zijkanten van de springerige jungle-dansvloer ook nog plaats was om even te gaan zitten. In de volle ambient-tent ('Beta Lyrea') ging het publiek zelfs en masse zitten tijdens dj-sets van Mixmaster Morris en Spacecake.

Lijnrecht tegenover die relaxte ambient-sfeer stond de zinderende energie in 'Orion', de techno-tent waar Mazzo-dj's als Cellie, Angelo en Carlijn draaiden naast de Engelse Mr. C. - bekend als frontman van The Shamen, maar in de laatste jaren uitgegroeid tot een van de beste Engelse club-dj's. Nog iets harder en sneller was de muziek in 'Syrius', een kleine tent die geheel in het teken stond van de psychedelische 'Goa trance', vertegenwoordigd door Amsterdamse dj's als Lucas, Zen en Yaco.

Midden op het terrein stond het vlaggenschip van het festival, 'The Frontier'-tent, waar de bekendste namen en de meeste live-acts stonden geprogrammeerd. Zoals Detroit-producer Carl Craig, Atari Teenage Riot, Daft Punk en Speedy J. Vooral de laatste toonde zich goed in vorm. De Rotterdamse producer goot de stuurse, industriële sound van zijn recente album Public Energy No 1 op het podium van 'New Frontier' in een wat toegankelijkere, dansvloervriendelijke vorm. Met meeslepende, dynamische 'grooves' werkte hij elk nieuw thema geleidelijk naar een climax, die steeds met luid gejuich van de dansvloer werd begroet.

Het optreden van Speedy J. was zelfs beter dan dat van Daft Punk, een Frans duo dat dit jaar doorbrak met het house-album Homework. Materiaal van die plaat, zoals het trage, funky Da Funk, Alive en de hit Around the world werd in een sobere live-versie degelijk, en bij vlagen geïnspireerd, vertolkt, al lukte het de groep net niet om de hooggespannen verwachtingen helemaal waar te maken. Daft Punk live, rijkelijk laat geprogrammeerd om vijf uur 's ochtends toen het al weer licht begon te worden, was goed, maar niet zo overrompelend als de Engelse muziekpers ons had willen doen geloven.

Wel was hun solide house-sound een verademing na de terreur van het Berlijnse Atari Teenage Riot, een groep die totaal niet uit de verf kwam op New Frontier. Hun mix van snoeiharde hardcore (gabber-)beats en schreeuwerige punk sloeg compleet dood in de grote tent, waar een groot deel van het publiek zo snel mogelijk een goed heenkomen zocht. Het sonische bombardement van Atari Teenage Riot klonk dan wel fel en agressief, maar het swingde voor geen meter. Misschien een goede keus voor een rockfestival als Pinkpop, maar het publiek van New Frontier bepaalde met de afwijzing van de Berlijnse groep meteen zijn eigen grenzen.

Dat werd nog eens duidelijk toen de Detroit-pionier Kevin Saunderson, een van de grondleggers van de huidige house-cultuur, met de eerste plaat die hij na Atari Teenage Riot opzette, een ware run naar de dansvloer veroorzaakte.

'Let there be house' klonk als een toverspreuk, waarmee een halflege, kille tent in enkele minuten weer volliep. Nog voor het eind van het nummer was het in 'New Frontier' weer een dampend feest, waar het publiek een kleine eeuwigheid later, om een uur of acht 's ochtends, nog even enthousiast doordanste.

Meer over