Columnjoy delima

‘Nee, ik ga je niet zonder klachten doorverwijzen’, zei de huisarts. Maar ik had toch klachten?

Joy Delima Beeld
Joy Delima

Door seks als een geheim te behandelen, blijven veel jonge mensen onnodig onzeker. Actrice Joy Delima (27) schrijft erover in klare taal.

Anderhalf jaar geleden ging ik voor het eerst naar de gynaecoloog. Ik had na jaren weer een vrouwelijke huisarts die mij, in tegenstelling tot mijn voorgaande mannelijke huisarts, direct doorverwees naar de gynaecoloog nadat ik haar had verteld over mijn pijnlijke menstruaties. Ik was verbaasd, weet ik nog, dat ik haar niet hoefde te overtuigen. Ik had zelfs bedacht dat ik zou huilen als ze me niet zou geloven. Want mijn vorige huisarts nam mijn klachten nooit serieus. De eerste keer dat ik kwam ‘klagen’ over mijn zware menstruaties schreef hij mij direct een zwaardere anticonceptiepil voor. In de maanden die volgden kwam ik zo’n tien kilo aan, voelde ik het geluk uit mijn ledematen wegtrekken en mijn menstruaties werden alleen maar erger. Toen ik weer kwam klagen, vroeg hij of ik al bekend was met Aleve Feminax. Ik pakte uit mijn tas een strip van de mij toen al welbekende pijnstillers die je zonder recept bij de supermarkt kunt kopen en knikte. ‘Nou, dan kan ik niks meer voor je doen, meissie.’ Ik was 22 en het ‘meisjesschap’ reeds gepasseerd. ‘Zou u mij kunnen doorverwijzen naar een gynaecoloog?’ Hij lachte. ‘Nee, ik ga je niet zonder klachten doorverwijzen’. Maar ik had toch klachten? ‘Echte klachten.’ Ah.

Maar drie jaar en een nieuwe huisarts verder had ik dan eindelijk die gouden wikkel van een verwijsbrief te pakken. Midden in de eerste lockdown fietste ik naar de praktijk. Ik was nerveus en zweterig, ondanks de kou. Want hoe blij ik ook was dat ik eindelijk mijn baarmoeder zou ontmoeten, zo bang was ik dat er iets mis zou zijn. Ik heb een grote kinderwens en het geweld dat me elke maand werd aangedaan had me toch ongerust gemaakt. En dus stapte ik met de nodige angst de praktijk in. Even later zat ik met de benen wijd en scheen de gynaecoloog een felle tl-lamp op mijn vulva. ‘Ontspan.’ Een camera met een condoom en een enorme hoeveelheid glijmiddel werd ingebracht en toen verscheen op het zwart-witte scherm mijn baarmoeder.

‘Nou, dat ziet er prachtig uit hoor! Dit is je rechter eierstok en dit je linker. Heel vruchtbaar.’ Terwijl de staaf navigeerde in mijn baarmoeder keek ik trots naar het scherm. Een gezonde en vruchtbare baarmoeder. Prachtige eierstokken, 25 jaar oud. Van mij. Een traan gleed langs mijn lach. Ik had m’n baarmoeder zo gehaat, schold haar elke maand uit, maar toen ik haar eindelijk zag, hoe ze er zo vredig bij lag, vergaf ik haar direct. De staaf werd teruggetrokken en mijn baarmoeder verdween van het scherm. Ik kreeg de foto’s van de echo mee en stapte zielsgelukkig de wereld in. Maar eenmaal op de fiets realiseerde ik me dat ik door alle commotie vergeten was mijn vragen te stellen. Allemaal vragen die ik nu eindelijk aan iemand kon stellen die er verstand van had. Want ik wist tot die dag niet eens hoe een baarmoeder en eierstokken er in het echt uitzagen. En superfijn dat mijn baarmoeder zo gezond was, maar waarom had ik dan zulke heftige menstruaties? Volgens mijn gynaecoloog is het in andere landen normaal om preventief baarmoederonderzoek te doen. Daar ziet men de eigen baarmoeder soms wel elk halfjaar. Wij zien haar meestal alleen als we zwanger zijn of als er al iets mis is. Ik wou dat we elk jaar even mochten gluren, om haar beter te begrijpen. Want sinds ik weet dat ze gezond is, is er ruimte voor vertrouwen. Rust in m’n hoofd, geen rampscenario’s. En dat had ik zonder die echo, zonder het vertrouwen van mijn huisarts, nooit geweten.

joy.delima@volkskrant.nl

Meer over