Nederland, ga wél naar VN-antiracismeconferentie

Boycot de VN-conferentie tegen racisme niet, stellen diverse mensenrechtenorganisaties. Zij biedt namelijk vele kansen. Rosa van der Wieken zal de berichtgeving over Israël nauwlettend volgen....

diverse mensenrechtenorganisaties en Rosa van der Wieken

In april 2009 wordt in Genève de Durban Review Conference gehouden. Dit wordt het vervolg op de VN-conferentie tegen racisme in 2001 in Durban. Volgens de ambassadeur van Israël, Harry Kney-Tal ontaardde die conferentie in een anti-Israëlische bijeenkomst (Forum, 18 december). Hij verwacht dat ‘Durban 2’ weer een ‘haatfestijn’ wordt en pleit daarom voor een boycot.

Het Landelijk Bureau ter bestrijding van Rassendiscriminatie, voorloper van Art.1, was een van de non-gouvernementele organisaties (ngo’s) die in 2001 meededen aan het ngo-forum, dat voorafgaand aan de regeringsconferentie in Durban werd gehouden.

In de voorbereidingen op die conferentie had het LBR met andere Nederlandse ngo’s een oproep gedaan om de Midden-Oostenproblematiek niet op de agenda van ‘Durban 1’ te plaatsen, maar elders te bespreken. Dit omdat dit agendapunt alle andere thema’s van de conferentie zou kunnen overschaduwen. Dat aan deze oproep geen gehoor is gegeven, is bekend – met alle beschamende gevolgen waarnaar Kney-Tal terecht verwijst.

Ofschoon de aandacht van de media in die tijd uitging naar alle turbulentie rondom de conferentie, moeten wij niet vergeten dat die periode ook positieve resultaten heeft gehad. Zo kregen minderheidsgroepen als indianen, Roma, Dalits en Koerden voor het eerst de gelegenheid om op VN-niveau aandacht te vragen voor hun zaak. Ook zijn in de slotverklaring passages opgenomen waarin wordt gesteld dat slavernij een misdaad tegen de menselijkheid is waarvoor compensatie nodig is – een belangrijke historische stap.

Andere passages, waarin Israël werd afgeschilderd als een racistische apartheidsstaat, stuitten met name de EU, Canada en de VS tegen de borst en werden uiteindelijk geschrapt. Zelfs de slotdocumenten van het ngo-forum die met zo veel onduidelijkheid en chaos tot stand waren gekomen, boden uitstekend uitgewerkte teksten over onderwerpen als inheemse volken, de relatie tussen racisme en andere vormen van discriminatie en juridische maatregelen om rassendiscriminatie aan te pakken.

De hate speech tegen Israël verhinderde de Hoge Commissaris voor de Mensenrechten, Mary Robinson er echter van het document aan te bevelen aan de Verenigde Naties. Ook het LBR distantieerde zich in gezamenlijke verklaringen met andere ngo’s van de gang van zaken en gebruikte woorden. Maar die verklaring wees ook op de goede passages.

De slotverklaring en het daaruit volgende actieprogramma van ‘Durban 1’ verplichtten de ondertekenaars, waaronder Nederland, tot het opstellen en uitvoeren van een Nationaal Actieplan tegen Racisme. Zo werd de basis gelegd voor een wereldwijde aanpak en een mondiaal netwerk ter bestrijding van racisme, rassendiscriminatie, vreemdelingenhaat en verwante vormen van intolerantie.

Het doel van ‘Durban 2’ is evalueren wat er is terechtgekomen van de nationale actieplannen en welke vervolgstappen nu moeten worden genomen. Het staat buiten kijf dat een antiracismeconferentie geen plaats biedt aan antisemitische uitingen en het is dan ook aan de organisator, de VN, te zorgen dat er passende preventieve maatregelen worden genomen.

Daarentegen moet men ook voor ogen houden wat er in 2001 in positieve zin is bereikt. Het is dan ook zaak dat de Nederlandse overheid op ‘Durban 2’ wel degelijk is vertegenwoordigd – om te bekrachtigen wat er is bereikt en om op de ingeslagen weg verder te gaan.

Meer over