InterviewDemy de zeeuw

Na tien jaar weet Demy de Zeeuw nog niet wat zijn grootste trauma is: de verloren finale of de schop tegen zijn hoofd

Beeld Marc de Groot

In de nadagen van zijn profcarrière zag oud-international Demy de Zeeuw het licht: voetballers zijn ideale influencers. Wat begon met een simpele T-shirtlijn is nu een mode-imperium. Dat lukt hem met een les uit het voetbal: samenwerken.

Demy de Zeeuw (37) heeft een EMDR-sessie gedaan, Eye Movement Desensitization and Reprocessing. Hij wilde de trap tegen zijn hoofd die hij tijdens de halve finale van het WK voetbal in 2010 kreeg, herbeleven – want met die EMDR-sessie kun je dat doen. Hij wilde weten of die hem nog steeds pijn deed, fysiek dan wel mentaal. Was hij nog boos op Martín Cáceres, de speler van Uruguay die zijn loopbaan verpestte? Zelf was hij nooit verontwaardigd hierover, maar mensen zeiden: kom op, man, dat deed die gozer bewust. Nou, dat geloofde hij niet, die Cáceres wilde gewoon een wereldgoal maken, en zijn hoofd hield dat tegen.

Hij vond het niet heftig, de sessie van 45 minuten, vertelt hij in de Amsterdamse showroom van Balr, het kledingmerk dat hem volgens zakenblad Quote een selfmade miljonair heeft gemaakt. Maar dat komt waarschijnlijk, zei de therapeut, omdat hij het al een plek had gegeven. Mensen die een schokkende ervaring hebben gehad en het niet kunnen verwerken, krijgen angstaanvallen na zulke sessies. Die heeft hij niet gehad. Een uitkomst had kunnen zijn dat hij nog graag had willen voetballen, maar ook dat gebeurde niet. Hij had er blijkbaar vrede mee, met de schop en wat dat moment in zijn leven heeft betekend.

De Zeeuw had een droom, zo’n typische jongensdroom om wereldkampioen te worden met het Nederlands elftal, het hoogste haalbare als voetballer. In 2010 was hij er heel dicht bij. In de halve finale stond hij in de basis, ter vervanging van de geschorste middenvelder Nigel de Jong. In de weken daarvoor haalde hij zijn hoogste niveau ooit, zegt hij, en had hij al een paar keer mogen invallen. Voorheen, in de tijd dat hij net bij het Nederlands elftal zat, moest hij veel moeite doen om spelers als Rafael van der Vaart en Wesley Sneijder bij te houden als ze een positiespel speelden. Hij was echt gegroeid als voetballer, want hij was ze inmiddels vaak de baas.

Het eerste half uur van de halve finale ging prima, maar toen kreeg hij die schop. Hij dacht dat het zo rond de 38ste minuut was. Hij wist gelijk: dit is niet goed. Het was raar gegaan, de bal draaide weg uit het strafschopgebied en hij wilde ’m wegkoppen. De speler van Uruguay vloog erin, waarbij diens schoen de bal miste en vol tegen De Zeeuws mond kwam. Eigenlijk ging hij al in de lucht knock-out. Kijk je de beelden terug, dan zie je hem ook heel raar vallen. Toen hij op de grond lag, leek het alsof hij weer bij was. De dokter kwam er snel aan, depte zijn gezicht en vroeg: hoeveel staat het? We staan 1-0 voor, zei De Zeeuw. Ja, dat klopt, zei de dokter, ga het maar weer proberen. Door de adrenaline voelde hij amper pijn.

Wilt u dit artikel liever beluisteren? Hieronder staat de door Blendle voorgelezen versie.

Beeld Marc de Groot

Nadat hij in de rust even was gaan zitten en weer wilde opstaan, werd het hem zwart voor de ogen. Zijn tanden stonden naar binnen. Er werd een dokter met spoed opgetrommeld en De Zeeuw werd naar het ziekenhuis in Johannesburg gebracht. Daar hielden twee assistenten zijn hoofd vast, waarna de toegesnelde dokter zijn tanden rechttrok. Met een spalk van ijzerdraad ging hij uiteindelijk naar het hotel, waar ondertussen Oranje een feestje aan het bouwen was.

Hij wist dat ze de finale hadden bereikt – en dat hij die zelf niet zou spelen. Vanaf de reservebank moest hij toekijken hoe ze van Spanje verloren. Weg droom. Later zou blijken dat hij ook een hersenschudding had opgelopen.

Eerlijk gezegd weet hij na tien jaar nog steeds niet wat zijn grootste trauma is: dat het Nederlands elftal geen wereldkampioen is geworden of die schop tegen zijn hoofd. Dat toernooi vindt hij het hoogte- én dieptepunt in zijn leven. Hij noemt het een heel mooie ervaring en hij zou graag teruggaan naar Zuid-Afrika, om daar te zijn en het land te herbeleven. Ja, herbeleven, net als in die EMDR-sessie, maar dan door er echt te zijn. Misschien wel om het hoofdstuk af te sluiten, voor eens en voor altijd.

Want nu hij zo over Zuid-Afrika praat, is er toch weer die mineurstemming. Geen wereldkampioen en een schop tegen zijn hoofd. Van Martín Cáceres heeft hij nooit iets vernomen. Veertig keer is De Zeeuw naar de tandarts geweest, die hem voor duizenden euro’s heeft moeten verbouwen. Hij zal nooit meer kunnen flossen, haha, als hij lacht, zijn daar zijn hagelwitte tanden.

Maar, zegt hij, en nu komt het, als hij niet die schop in zijn gezicht had gehad, was hij nooit ondernemer geworden. Dít was het omslagpunt, waardoor hij anders in het leven is gaan staan. Zo van: oké, het is net niet gelukt, op naar de volgende droom, nu ga ik andere dingen doen. Daaruit is Balr voortgekomen, en zijn bedrijven 433 en Wannahaves. Anders was hij misschien trainer geworden bij Ajax, of iets anders, ploeterend in de voetballerij.

Luister: op Ibiza woont hij naast een jongen in een rolstoel. Die heeft een auto-ongeluk gehad toen hij jong was. En nu? Nu heeft hij een groot restaurant. Het gaat om veerkracht na tegenslag, wil hij maar zeggen. Laatst las hij de bestseller in ondernemersland, Robert Kiyosaki’s Rich Dad Poor Dad. Dat boek uit 1997 gaat over een man die op Hawaii is geboren en een vader heeft die alles volgens de regels doet. En dan heb je zijn vaders vriend die hem leert dat het leven je tegenwerkt, en dat je daar zelf iets stevigs tegenover moet stellen. Zo is De Zeeuws mindset ook altijd geweest: ontwikkel jezelf, ga niet bij de pakken neerzitten. Your time is timing. Ieders moment komt.

Beeld Marc de Groot

Het is overigens niet alleen de EMDR-therapie die hem heeft geholpen. Er zijn in totaal zeven verschillende sessies geweest met psychiaters, homeopaten en coaches. Hij wilde zich niet op één therapie richten, maar breed inzetten. De gesprekken vonden plaats toen hij gestopt was met voetballen, vijf jaar geleden, en hij wilde weten hoe ervoor stond, in mentale zin. Hij voelde zich somber en zijn familie adviseerde hem in therapie te gaan. Zo kon hij erachter komen of er nog ballast was uit het verleden: had hij verkeerde beslissingen gemaakt?

Je kunt zeggen dat hij door die gesprekken opener is geworden. Dat iemand die je niet kent alles uit je trekt, zorgt voor ruimte in je geest, zegt De Zeeuw. Eigenlijk is hem duidelijk geworden dat het streven naar geluk bij hem vooropstaat. Nu is hij gelukkig: hij heeft een schitterende vrouw, prachtige kinderen en voor zijn werk kan hij reizen en mooie dingen maken. Dat is nu zijn leven.

Ik ben wat ik wil zijn, zegt hij met een opvallende vanzelfsprekendheid, in één toonsoort gepresenteerd.

Sterker nog, hij merkt dat hij elke dag gelukkig opstaat. Hij heeft nul zorgen aan zijn hoofd. Hij heeft ook al zo veel erge dingen meegemaakt toen hij jong was, en daarom kan weinig hem nog raken. Als iemand iets lelijks zegt, denkt hij vaak: dit zegt meer over jou dan over mij. Hij is met kritiek makkelijk, het glijdt niet van hem af, maar er zijn ergere dingen in het leven, dus waarom zou hij zich druk maken?

De Zeeuws ouders zijn bij zijn geboorte al uit elkaar gegaan, dat bedoelt hij met ergere dingen. Als baby werd hij ondergebracht bij een pleeggezin. Zijn moeder was 16 jaar oud toen ze Demy kreeg, zijn vader 20. Op zijn 5de ging hij bij zijn vader wonen, en diens nieuwe vriendin en zoon. Zijn biologische moeder heeft hij niet meer gezien sinds zijn 15de, ook zijn pleegouders zijn uit het zicht verdwenen. Uiteindelijk heeft zijn stiefmoeder, die een paar jaar geleden is overleden, veel meer voor hem betekend, bijvoorbeeld als de oma van zijn twee kinderen.

In de periode tussen dat hij tiener was en professioneel voetballer, hoorde hij niets van zijn moeder. Pas toen hij als speler enige bekendheid kreeg, meldde ze zich weer, maar toen wilde hij niet meer. Man, het was altijd wat, toen hij klein was. Dan zou ze hem komen ophalen en kwam ze weer niet. Alleen maar teleurstellingen. Hij wil niet meer, het is klaar.

Beeld Marc de Groot

Ja, hij was dus een ongelukje, en dat ongewenste gevoel heeft hij altijd bij zich gedragen. Dat heeft hem getekend. Daarom weet hij: ik moet het allemaal zelf doen in het leven en ik moet mezelf ontwikkelen. Hij zegt naar niemand te luisteren. Dat vinden mensen weleens vervelend, dat hij zo’n sterke eigen wil heeft. Sommigen noemen hem daarom egoïstisch – dat is dan maar zo. Hij weet gewoon wat het beste is, en dat de keuzen die hij maakt de beste zijn. Dat is ook gebleken, zegt hij. Kijk waar hij nu staat of waar hij nu is, als succesvol ondernemer in zijn kantoor in Amsterdam.

Demy de Zeeuw zat op het vliegveld van Moskou te wachten, samen met de rest van de selectie van Spartak Moskou. Hij was niet blij geweest toen hij aan deze club werd verkocht. Na de schop tegen zijn mond tijdens het WK keerde hij terug bij Ajax. Hij voelde zich niet meer topfit, soms zelfs uitgeput, en trainer Frank de Boer zette hem op de bank. Dus toen hij te horen kreeg dat hij zou worden verkocht, had hij weinig keus. Hij voelde zich voor het eerst een broodvoetballer, het plezier was ondergeschikt aan het geld dat hij verdiende.

Achteraf gezien was ook dit een belangrijk moment, zegt hij, en heeft het niet-zelfverkozen verblijf in Moskou zijn ogen geopend. Hij ging over het leven nadenken, zo omschrijft hij zelf dit moment. Hoe leven de mensen in Rusland? Hoe leeft zijn chauffeur? Hoe bevoorrecht is hij als Nederlander? En als voetballer?

En er was dat boek geweest van Andrew Davis, Brandscaping – Unleashing the Power of Partnerships, dat een vaste plek had op het nachtkastje in zijn Moskouse appartement. Het boek legt uit hoe je als ondernemer moet combineren: een kledingmerk kan evengoed productiehuis zijn. Gebruik de netwerken van grote bedrijven, werk samen, zie mensen te verbinden aan merken. Dat triggerde hem. Moest hij ook niet breder kijken, zakelijk gezien, en combineren?

Hij had al een blog opgezet, in zijn tijd bij Ajax, over de levensstijl van voetballers. Waar eten ze in Milaan? Met wie gaan ze om in Hamburg? Waar koopt Ronaldo zijn auto? Als je daarover vertelt, laat je fans meegenieten van de uitbundige vakanties, mooie vrouwen, snelle auto’s en dure kleding. De levensstijl van voetballers beschouwen als content was stap één.

Op het vliegveld van Moskou begon het balletje te rollen. Want kijk ze daar nou eens staan, die voetballers: allemaal hun oortjes in, dezelfde outfit aan en met hun Louis Vuitton-koffers. Dat kon anders, origineler vooral, dacht hij, zo’n koffer is niet meer speciaal als iedereen ermee rondloopt. Een bijzonder merk, gericht op voetballers, dat bestond nog niet. In de mode zag hij T-shirts voorbijkomen met alleen de naam van de ontwerper erop, in het groot. Die wilde hij ook, in de kleuren zwart, wit en donkerblauw. Het moest de kickstart van zijn bedrijf worden.

Toen nog de naam, liefst iets korts, een beetje als Demy maar dan beter. Baller vond hij op internet, een term uit de Amerikaanse straattaal met verschillende betekenissen, onder meer voor mannen die het hebben gemaakt, die showen met hun blingbling. Balr maakte hij ervan. Dat is ’m, wist hij, en nu nog de punt erachter, als een rollende bal. Met internetondernemers Ralph de Geus en Juul Manders zette hij in 2013 Balr. op, met voetballers Eljero Elia en Gregory van der Wiel als aandeelhouders.

Alles zou draaien om imago, wist De Zeeuw, zeker omdat op de kleding heel groot Balr. kwam te staan. Nu moest hij nog een veel bekeken voetbalplatform op internet hebben, dat de Balr.-lifestyle kon uitdragen. Op Twitter vond hij 433, een site over voetbal met een bescheiden publiek die zich wist te onderscheiden met foto’s en filmpjes. Kom bij ons werken, zei hij tegen oprichter Rogier Deelstra, dan worden we samen groot op Instagram, let maar op.

Geheel in de lijn van ondernemersgoeroe Andrew Davis bedacht hij dat voetballers de ideale influencers zijn. Dus gingen er dozen met kleding naar allerlei clubs. Zo ook naar Manchester United, waar Daley Blind toen speelde. Van een van de spelers, de Argentijn Ángel Di María, dook een foto op internet op naast de clubeigenaar van Paris Saint-Germain in, jawel, een van De Zeeuws shirts.

Bingo! Voetbalsites van over de hele wereld publiceerden de foto, ook 433 ging vol gas op Instagram. Het was dé foto bij het nieuws dat Di María een nieuwe club had. Daarna bleek Real Madrid-speler Marcelo in het vliegtuig een Balr.-hoodie te dragen. Weer raak, volgers erbij. Gepeperde brieven van grootmachten als Adidas en Nike stroomden binnen: blijf van onze spelers af! Hoe meer reuring, hoe meer volgers. Puma meldde zich om samen met Balr. een reclamecampagne te doen met Barcelona-speler Griezmann. Nog meer volgers!

Nu heeft 433 de 30 miljoen volgers bereikt, waaronder 18 duizend profvoetballers, zoals wereldsterren Neymar, Ronaldo en Mbappé. Al is 433 nog niet de grootste Instagrampagina ter wereld, wel heeft het de meeste kijkers: één miljard per week. De Zeeuw zegt toegang te hebben tot elke voetballer, manager en club ter wereld, nu 433 zo groot is.

Behalve dat hij miljoenen verdient met de kleding van Balr. – ook te koop in negen winkels, met vestigingen in Duitsland en België – is het als merk inmiddels terug te vinden op auto’s, boten en motoren. Een Balr.-hotel en een -privéjet staan op de planning. Het Balr.-appartement, waar je kunt slapen in een Balr.-bed, zitten op een Balr.-bank en eten aan een Balr.-bank, is bijna af. Het is ingericht als een luxe hotelkamer en is bestemd voor rappers, voetballers en jongens of meisjes met een papa of mama in de Quote – de Balr.-divisie, zeg maar.

Je moet cool blijven, zegt De Zeeuw, door nieuwe dingen te bedenken. Als iemand een kledingstuk koopt, kopen ze een idee van textiel, een lifestyle. Je kunt alles zijn of worden, is de boodschap. Balr. is meer dan vier letters en een punt, zegt De Zeeuw. Er zit zijn persoonlijkheid achter, er zit die Apeldoornse jongen achter die dit allemaal begonnen is. Hij noemt zichzelf oprecht, en dat zien de mensen. Want als je hem op Instagram op Ibiza in snelle auto’s en boten ziet, is dat geen kunstje. Dan is hij dat echt, Demy, daaraan is niets gelogen.

Beeld Marc de Groot

Demy de Zeeuw zit nog steeds aan een tafel in de showroom, hij speelt voortdurend met een flesje water. Hij is ‘casual gekleed’, zoals dat heet, in een T-shirt en spijkerbroek met eronder witte gympen. Zijn haar kun je zorgvuldig gemodelleerd noemen, na een eerdere haarimplantatie. Hij maakt een ontspannen indruk, weinig gereserveerd, hij weet wat hij moet vertellen, en wil het met iedereen delen. Zo schuift de dichter en activist Akwasi bij hem aan, voor zakelijk advies, net als hij later van gedachten wisselt met rapper Boef en zanger Rolf Sanchez.

Weet je wat het gekke is: veel mensen denken dat hij alleen maar van Balr. is. Ze weten niet eens dat hij een voetballer van formaat is geweest. Zo voelt het ook voor hem, dat hij sinds hij is gestopt met voetballen een heel ander mens is geworden, een ander leven. Hoeveel voetballers lukt het om zo’n doorstart te maken? Heel, heel weinig. Zo’n 60 procent van de voetballers in Engeland gaat binnen vijf jaar failliet.

Hij staat nu op het punt om mensen te gaan helpen, voetballers dus, door een investeringsfonds op te richten. Leggen ze geld in, dan wordt dat verstandig geïnvesteerd in start-ups in de techsector of vastgoed. Hij heeft ze veel gezien, hoor, jongens die zich omringen met jeugdvrienden en dan een restaurant beginnen, iets in de kleiding of zo. Dan gaat het mis, helemaal failliet, omdat ze zich uitleveren aan mensen die maar wat doen. Het is gemakzucht, ze verdienen als voetballer geld als water, maar denken niet na. Weet je, die jongens zijn niet dom, volgens De Zeeuw, maar omringen zich met de verkeerde figuren, zoals zaakwaarnemers die alleen erop uit zijn van hen te profiteren.

Beeld Marc de Groot

Een voetballer moet begrijpen dat hij een onderneming is, waar miljoenen binnenkomen. Het eerste het beste bedrijf dat 500 duizend euro omzet heeft al een ceo. Wat heeft een doorsneevoetballer? Zijn vader of een oude vriend die het geld beheert, en de rest wordt er allemaal doorheen gejaagd. Kopen ze dure horloges, kleding en sportwagens, en dan zijn ze blut. Ja, hij heeft het ook gedaan: kocht hij een Bentley van 250 duizend euro. Wat moest hij met zo’n potsierlijke auto waarmee je in de file toch niet harder kan?

Door alles zelf te doen en de juiste partners uit te zoeken, denkt hij dat hij het zakelijk heeft gemaakt, als een van de weinige oud-profvoetballers. Hij weet hoeveel shirts er worden ingekocht, hij weet wat er wordt gemaakt, hij ziet alles zelf. Hij vertrouwt namelijk heel weinig mensen, dat is nou eenmaal zijn aard. Nu lijkt het allemaal leuk en aardig, zegt hij, maar als het misgaat, kun je alleen op jezelf rekenen.

Want als je succes hebt, weet iedereen je te vinden, zegt hij. Iedereen wil weten hoe je het doet. Of hij echt succes heeft? Hij wil altijd meer, hij is snel verveeld. ‘Challengen’ is een woord dat hij graag gebruikt. Nu wil hij een productiehuis worden, van ongekende omvang, sowieso de grootste in de voetballerij, van Hollywoodachtige proporties. 

Het eerste filmpje, over de transfer van Ajacied Donny van de Beek, werd begin september gemaakt en gepost. Het mooiste daaraan vindt hij dat het filmpje wordt gemaakt met jonge gasten, door hem aangemoedigd. Dat het dan online gaat en er miljoenen views zijn. Dat die jongens door het dolle zijn, en het gevoel hebben dat ze wat hebben bereikt, en daardoor op een dag ook voor zichzelf willen beginnen. Ja, dat had hij vroeger ook wel willen hebben, iemand die hem zo stimuleerde, dan was het allemaal makkelijker gegaan. Maar misschien was hij dan wel niet geworden wie hij wil zijn. 

Dat is blijkbaar het pad dat hij nu moet volgen, dat hij mensen moet helpen. Hem is het gelukt, ook na die trap in zijn gezicht is hij weer overeind gekomen. Laat je niet afschrikken, blijf in jezelf geloven. Dat wil hij uitdragen. Weet je: dat is pas succes, als je iemands leven kunt veranderen.

CV Demy de Zeeuw

1983 Geboren in Apeldoorn

2001-2005 Go Ahead Eagles

2005-2009 AZ

2007 Debuut Nederlands elftal

2009-2011 Ajax

2010 Speelt met Nederlands elftal WK in Zuid-Afrika waar uiteindelijk zilver gehaald wordt

2011-2014 Spartak Moskou

2013 Oprichting Balr.

2013 433 Gaat op Instagram

2013-2014 Anderlecht

2015 NAC Breda

2015 Stopt als profvoetballer

2020 433 heeft 30 miljoen volgers

2020 1 miljoen T-shirts verkocht van Balr.

Demy de Zeeuw is getrouwd en heeft twee kinderen.

Meer over