ColumnIbtihal Jadib

Mijn vriendin en ik waren als Ib en Janneke, zonder Takkie

Ibtihal Jadib Beeld
Ibtihal Jadib

Vrienden van ons hebben een caravan aan hun auto gehangen en zijn vertrokken met onbekende bestemming. Ze droomden al een hele tijd van een lange reis vol avontuur, net zoals mijn man en ik, alleen hebben zij de daad bij het woord gevoegd. Het was een heel gedoe geweest, de plannen waren een paar keer verschoven, de vertwijfeling schoof geregeld als een ongenode gast aan bij het avondeten en toen kwam corona er ook nog eens doorheen gedenderd. Nee, het zag er niet bemoedigend uit. Maar tijdens al dat doorschuiven en dubben bleef hun kind onverstoorbaar groeien richting de leerplichtige leeftijd. Jonge kinderen ontberen van nature de kunst om rekening te houden met een ander en dit exemplaar werkte ook niet mee. Ik presenteerde mezelf trots aan mijn vriendin als een afschrikwekkend voorbeeld: ‘Die van mij zitten al op school, dus wij kunnen pas weer avonturen beleven over een jaar of vijftien. Als het meezit. En dat doet het meestal niet.’ Ze is dezelfde dag nog vertrokken.

Nu wil het geval dat mijn vriendin een groot organisatietalent bezit. Het is niets voor haar om zonder bestemming te reizen. Ik ken haar al vrijwel mijn hele leven; we werden buurmeisjes toen we beiden 3 jaar waren en vanaf dat moment klepperden we zo ongeveer dagelijks bij elkaar aan de brievenbus met de vraag om buiten te komen spelen. Een soort Ib en Janneke, alleen dan zonder Takkie. Als ik onderuit was gegaan bij het tikkertje spelen, haalde ik een pleister bij haar moeder, want die werd nooit boos en gaf me zelfs een snoepje toe. Haar vader haalde grappige goocheltrucjes uit en in hun tuin stond een felgekleurde schommel; mooier dan dat werd het niet. We doorliepen samen zowel de basisschool als de middelbare school en op de helft van mijn jeugdfoto’s staat ze vrolijk te kijken. Rustig als altijd, tot in de puntjes georganiseerd.

Ik had geen idee hoe Janneke het voor elkaar kreeg, maar ze had een doorlopend gebrek aan paniek. Het leven bij haar thuis líép gewoon, sommige mensen hebben dat. Die weten al hun rotzooi keurig gealfabetiseerd in archiefladen op te bergen. Ik aanschouwde het gezin van Janneke met een mengeling van stekende jaloezie en volmaakte verbijstering. Terwijl ik semi-per ongeluk door het leven banjerde, leek bij hen alles onder controle.

Maar nu heeft Janneke zichzelf gedwongen om eens een keer níét te plannen; ze blijkt van haar controlezucht af te willen. ‘Ik moet leren om dingen los te laten, want het is doodvermoeiend.’ Uitgerekend zij kijkt vol bewondering naar míj: ‘Je blijft altijd zo ontspannen, ook al heb je nog geen idee waar het allemaal naartoe gaat. Hoe doe je dat?’ Daar stond ik toch even met de mond vol tanden. Tja, als je nooit een duidelijke bestemming hebt gehad, is beweging het enige wat telt. Vóóruit met de geit!

Afijn, mijn vriendin is nu dus ergens met haar gezinnetje op de bonnefooi aan het rondrijden. Ik weet trouwens exact waar ze zijn want ze heeft, uiteraard, een blog aangemaakt via een of andere hippe app. Daarmee houdt ze al hun reisbewegingen bij en schrijft ze onderhoudende stukjes bij de foto’s voor het thuisfront. Ik zou zo’n blog dus al na drie dagen verzaken en onze caravan zou er binnen een week uitzien als een ontplofte verhuistruck. Wat ik al zei: jaloezie en verbijstering.

Meer over