DE BEWUSTE DIGIBETE BURGEROlaf Tempelman

Mijn generatie: ze kennen het woord ‘telefooncel’ nog, ze hebben er zelf ingestaan

null Beeld

De prikmevrouw in de sporthal is een jaar of 60 en heeft complimenten voor mijn generatie. ‘Bij jullie stroomt het lekker door en jullie dragen korte mouwen. Bij die oudjes schoot het niet op. Die kwamen aansjokken en als ze eindelijk op die stoel zaten moesten ze nog eens hun mouwen gaan opstropen.’

Het is mijn eerste en meteen mijn laatste gesprek op mijn vaccinatieuitstapje. Luttele seconden later kijk ik naar een stuk of honderd mensen die ongeveer even oud zijn als ik en zittend moeten afwachten of ze van Pfizer niet flauwvallen en allemaal stil over hun telefoons zitten te vegen. Zie hier mijn generatie. Jongeren met schermpjes hoor je grinniken. Zet honderd mensen van rond de 50 met smartphones in een sporthal en je hoort niks, alsof ze de naam van hun generatie, Nix dan wel X, eer aan willen doen.

Mijn generatie: als peuters speelden de leden met vaste telefoons met draaischijven. Toen de hormonen begonnen te werken, vroegen ze op feestjes vaste telefoonnummers die ze met knikkende knieën belden. Ze kennen het woord ‘telefooncel’ nog, ze hebben er zelf ingestaan. Degenen die de liefde nooit vonden, of weer kwijtraakten, zitten tegenwoordig op Tinder of SecondLove. Dat hoor ik tenminste weleens van niet-digibeten. Ik kan niet zien wat die kerel met zijn dunne blonde haar in een staartje op anderhalve meter van mij vandaan op zijn schermpje zit te doen, maar hij kan zomaar een Tinderaar zijn.

Mijn generatie: toen de leden jong waren, was de geboortegolfgeneratie machtig en hadden diverse babyboomers die onderwijs gaven ‘kritiese marxistiese’ beginselen. Nu de leden middelbaar zijn, schikken ze zich naar de mores van Mark Zuckerberg en meer millennials uit Silicon Valley. Reken maar dat die millennials geschiedenisboeken gaan halen. Babyboomers is dat al gelukt. Mijn generatie is nix, een overgangsgeneratie. Zulke generaties worden meestal vergeten.

Meer over