Met uitzicht op de Brink

Wanneer zou in Hotel Wesseling aan de Brink in Dwingeloo voor het laatst een koe zijn verhandeld? Want zo is het ooit begonnen....

AUKJE VAN ROESSEL

Van dat eerste gebouw, uit 1750, hangt bij de receptie nog een foto. Zo'n mooie oude foto die vooral vragen oproept. Hoeveel klompen zouden er over die drempel zijn gegaan? Hoeveel drank in de kelen? Hoeveel vee van hand tot hand? En zouden de vuisten toen ook wel eens te los hebben gezeten?

In de blauwe klapper die in de hal op een tafel ligt, staat daarover niks. Wel dat in 1915 de oude herberg is gesloopt en er sindsdien is gebouwd en uitgebreid. Ook kun je er in vinden waar in Dwingeloo fietsen te huur zijn en allerlei andere wetenswaardigheden voor toeristen.

Want Dwingeloo trekt tegenwoordig meer montere fietsers en stoer geschoeide wandelaars dan veehandelaren of reizende kooplieden. Dé grote trekker is het Nationaal Park Dwingelderveld aan de zuidkant van het dorp. Droge en natte hei, bossen, jeneverbessenstruiken, een stroompje, een ven, weilanden die nog inefficiënt ingedeeld mogen zijn, landweggetjes waarover een fietser rustig kan peddelen en schaapskuddes met een echte herder.

En in het najaar eindeloos, eindeloos veel paddestoelen. Een dorp rood gemutste, waar kabouter Spillebeen jaloers op zou zijn, maar die beter niet in de soep kunnen belanden. Kleine met een wit, plat hoedje, of juist met een bruin bolhoedje. En grote plakkaten donkerbruine. In dit jaargetijde is het bos spannender dan de net uitgebloeide heide en wreekt zich bij ons het gebrek aan paddestoelenkennis.

Terug in het hotel worden we met een langzame lift naar onze kamer op de tweede etage gebracht. Onder de balken slapen we, in een kleine kamer met een dakkapel die uitzicht biedt op de Brink. De kamer is eenvoudig, maar stijlvol ingericht. Een telefoon, kleine tv en de bijbel ontbreken niet. De deken op het bed doet koud aan en is ingestopt voor de wel heel kleinen onder ons.

Op een keurig ingelijst briefje naast de tv lezen we dat gasten met half pension vóór zeven uur 's avonds aan tafel moeten zitten. Als je à la carte eet, mag je iets later aanschuiven. Het blijft echt Nederland. Maar waar zijn dan de lekkere fauteuils waarin hotelgasten tijdens hun noodgedwongen lange avonden een goed boek kunnen lezen of onder het genot van een borrel wat kunnen praten?

's Nachts genieten we van de late terugkomst van enkele gasten. De deuren zijn zo dun, dat we de neiging hebben ons te bemoeien met de gesprekken op de gang. Als deze gasten eenmaal hun kamer zijn ingegaan, horen we niks meer. Verstommen zij of is de isolatie dan wel goed?

's Morgens aan het ontbijt pendelt een groepje Limburgers tussen de tafel naast ons en het ontbijtbuffet. Voor nog eens een stuk suikerbrood of zoiets oer-Hollands als hagelslag. Het is zaterdagochtend, nog geen negen uur en hun monden staan niet stil. Twee oudere vrouwen van een ander gezelschap kunnen maar niet kiezen van het uitgestalde lekkers en prijzen ons de eigengemaakte jam aan als ze merken dat ze de doorloop aan het buffet ophouden. De Limburgers naast ons klagen over de koffie. Die is inderdaad waterig.

Aukje van Roessel

Hotel Wesseling, Brink 26, Dwingeloo, telefoon 0521-591544.

Meer over