Columnarthur van amerongen

Met God mag je spotten, maar niet met Moeder Aarde

null Beeld

Er is veel te doen rond de Waddenzee. Sigrid Kaag predikte tijdens de H.J. Schoo-lezing dat de stijging van de zeespiegel nog in onze levenstijd de Wadden kan verzwelgen, krek zoals het mythische Atlantis werd opgeslokt door de zee. Tegelijkertijd kwam haar demissionaire kabinet met een ontwerpinstemmingsbesluit voor nieuwe gaswinning onder de Waddenzee. Een slimme meid is op haar toekomst voorbereid, riep mijn moeder altoos tegen mijn zusje.

Ik woon aan de Ria Formosa, de Portugese waddenzee, en word dag en nacht bedreigd met de verdrinkingsdood, want de Algarve kan volgens gewichtige wetenschappers ieder moment door een tsunami worden opgeslokt.

Er gaan tienduizenden doden vallen tijdens deze natuurramp, net als in 1755 toen een aardbeving Lissabon en de Algarve verwoestte.

Desondanks slaap ik als een roos, in tegenstelling tot de Portugezen die hun huis in de Ria Formosa permanent verhuren omdat ze als de dood zijn voor de grande onda.

Die grote golf kwam hier al eens, zo werd mij regelmatig wijsgemaakt door beschonken schelpenvissers.

Ik ben wat ouwe krantjes gaan lezen in de bieb van Fuseta en inderdaad: op een extreem hete dag in augustus 1999 werd van overheidswege het bevel gegeven alle stranden van de Algarve te evacueren. Aan de horizon had zich een donkere massa gevormd, van bootjes op zee kwamen noodoproepen over een monstergolf die razendsnel op weg was naar de kust.

De chaos was gigantisch en in totale paniek verlieten duizenden badgasten de stranden, waardoor er een enorme verkeersopstopping ontstond. Nederlanders renden uit restaurants zonder de rekening te betalen.

Uiteindelijk bleek de tsunami een luchtspiegeling te zijn, een fata morgana.

De lichtgelovige Algarvios doen mij denken aan de Aboriginals in de Australische film The Last Wave van Peter Weir uit 1977. Advocaat Chamberlain wordt ingeroepen als verdediger voor wat op het eerste gezicht een gewone zaak lijkt. Onder de beschuldigden herkent hij echter een Aboriginal die hem in een droom een steen met primitieve inkervingen toonde. Via dromen leert Chamberlain de legende kennen over de whitefellas die ooit door een vloedgolf werden weggespoeld en dat de laatste, alles vernietigende wave nabij is.

Ik vond het een broeierige film, net als Peter Weirs Picknick at Hanging Rock uit 1975.

Denkend aan de louterende zondvloed en mijn bevrijding uit dit aardse tranendal, zing ik vrolijk het liedje Enjoy Yourself (It’s Later than You Think).

Met God mag je spotten, maar niet met pachamama.

Gedenk Atlantis.

Atlantis Beeld Gabriël Kousbroek
AtlantisBeeld Gabriël Kousbroek
Meer over