sander donkersin 150 woorden

Met de komst van de Beatles-generatie zijn de problemen in de verzorgingstehuizen nog niet opgelost

null Beeld

Een 21ste-eeuws dilemma dat ik even niet zag aankomen: een verpleegkundige vroeg gisteren in deze krant ‘dispensatie’ aan ‘woke Nederland’ om met dementerenden problematische liedjes als Moriaantje en De Zilvervloot te mogen blijven zingen. Want zingen geeft energie, en in haperende geheugens blijven juist die oude liedteksten overeind. In een geestige brief suggereerde de schrijver dat het probleem zich vanzelf oplost als ‘de generatie van de Beatles en de Stones’ de zorghuizen komt bevolken.

Zelf voorzie ik daarin juist nieuw onheil. Wie zegt dat zij zich het stichtelijke Love Me Do zullen herinneren, en niet Why Don’t We Do It in the Road, Star Fucker of het bijzonder on-woke Brown Sugar? Ook dacht ik aan alle Frank Zappa-liefhebbers onder de ouderen in mijn omgeving. ‘What’s the ugliest part of your body?’, zullen zij hun verplegers vroeg of laat vragen, waarna ze zelf schaterend het antwoord geven: ‘I think it’s your miiiiiiind.

Nee, dat wordt nog wat.

Meer over