Columnarthur van amerongen

Men beweert dat je van goede medronho geen hoofdpijn krijgt en dat klopte. Maar ik wilde wel dood

null Beeld

Mijn gruwelijkste deliria werden veroorzaakt door huisgemaakte Libanese arak, Joegoslavische slivovitsj, Mexicaanse mescal én Portugese medronho. Ik wilde dood. Normaliter bestrijd ik katers met een herstelneutje, ook wel glazen ontbijt genoemd, maar na dergelijke bacchanalen werkt the hair of the dog niet meer en spuug ik gal.

Anderhalve fles van dat exotisch vuurwater – een sneu wapenfeit in vergelijking met de slemperijen van de protagonisten in Moskou op sterk water van Venedikt Jerofejev, Under the Volcano van Malcolm Lowry, The Grass Arena van John Healy en Fear and Loathing in Las Vegas van Hunter S. Thompson – was genoeg peut voor een zinderende hellevaart.

Laatst moest ik beroepsmatig medronho proeven in de onherbergzame westhoek van de Algarve. Ik zag de bui al hangen, want uitspugen doe ik niet. Dat is een vies gezicht en zonde van de kostbare godendrank, gestookt van de vruchten van de aardbeiboom (arbutus unedo).

Er hangt een welhaast mystieke waas over het vloeibare goud van de Algarve en de Alentejo, en aficionado’s beweren zelfs dat er een hallucinerend stofje in de wat melige vruchten zit. Ik heb daar nooit iets van gemerkt, omdat ik van medronho meestal te kachel word om nog te kunnen checken of ik stoned ben.

Voor watjes is er trouwens damesdrankje melosa, medronho met honing.

Goede medronho is zacht van smaak, nooit straf en koppig. Slechte fabrieksmedronho is vaak gemaakt van onrijpe vruchten. Omdat de boomaardbeien nooit gelijktijdig rijp zijn, moet de plukker in het oogstseizoen iedere dag weer te voet de bergen in met zijn mand. Een zware, intensieve klus en daarom kost een flesje authentieke medronho minstens 30 euro.

Ik scoor meestal bij een illegale drankstoker in de bergen benoorden São Brás de Alportel, of bij O Cantinho da Serra boven Santa Catarina da Fonte do Bispo. Oma serveert daar wild zwijn, kapoen en konijn, en het vorstenmaal wordt bekroond met opa’s plengoffer uit zijn distilleerketel.

Mijn proeverij begon vroeg in de ochtend en ’s anderendaags werd ik zeiknat wakker op een strandje.

In de bloedhitte, met kleerscheuren en de vertrouwde krassen en ontvellingen maar zonder gapende wonden, een godsmirakel omdat het strandje omringd bleek te zijn door vlijmscherpe, steile rotsen en alleen maar bereikbaar was via een geitenpaadje vol cactussen.

Men beweert dat je van goede medronho geen hoofdpijn krijgt, en dat klopte. Maar ik wilde wel dood. Naar het inferno hoefde ik niet meer want daar was ik reeds: a história da minha vida.

Medronho Beeld Gabriël Kousbroek
MedronhoBeeld Gabriël Kousbroek
Meer over