WeerbaarTamsin Calidas

Licht wordt het elke ochtend

Hoe blijf je mentaal overeind in tijden van tegenslag, een zoveelste lockdown bijvoorbeeld? Schrijver Tamsin Calidas (Ik ben een eiland) ging zwemmen in een ijskoude zee.

Evelien van Veen
Tamsin Calidas  Beeld Anna Boulongne
Tamsin CalidasBeeld Anna Boulongne

De Britse auteur Tamsin Calidas (haar naam is een pseudoniem, over haar leeftijd laat ze zich niet uit) weet wat het is om volkomen aan de grond te zitten, financieel en emotioneel. Toen ze zeventien jaar geleden met haar man vanuit Londen naar een afgelegen Schots eiland verhuisde, had ze een droom: een gezin stichten, schapen houden, eten uit eigen moestuin en ’s avonds samen een glas wijn drinken voor de open haard. Zes jaar later lag die droom aan diggelen, weet iedereen die haar boek Ik ben een eiland (2021) heeft gelezen. Een eindeloze serie ivf-behandelingen had haar relatie zo onder druk gezet dat haar man haar verliet en terugkeerde naar Londen. Op precies die dag brak ze beide handen en stond er geen cent meer op haar rekening. Geen man meer, geen kind, geen geld, geen vrienden; de eilandbewoners waren vanaf het begin af aan vijandig geweest tegen het stadse stel, en nadat Calidas’ man weg was, werd het nog erger. Op een dag stond er met grote letters ‘bitch’ op de muur van haar lekkende, tochtige boerderij, een van haar prijswinnende schapen stierf een mysterieuze dood. Eenzaamheid, dat was het enige waaraan ze een overvloed had, zegt Calidas aan de telefoon op haar eiland – ze is gebleven – na een door de lockdown afgebroken promotietour door Nederland.

Hoe raapte u zichzelf bij elkaar?

‘Iedereen die de pijn van onvruchtbaarheid heeft meegemaakt, weet dat dat nauwelijks te doen is. Elke maand heb je hoop, elke maand stort je wereld weer in. Er speelden in die tijd ook nog zaken die niet eens in het boek staan. Mijn moeder bleek een ongeneeslijke ziekte te hebben, mijn vader werd ook ziek, mijn enige vriendin op het eiland overleed door een auto-ongeluk. Alles waar ik ooit op gebouwd had, viel weg. Dan kun je jezelf niet bij elkaar rapen. Het enige wat ik kon doen was ’s ochtends mijn bed uitkomen om voor de schapen te zorgen, ik moest wel. En blijven ademen.’

null Beeld Anna Boulongne
Beeld Anna Boulongne

Toch getuigt Ik ben een eiland van een enorme veerkracht.

‘Op dit moment kijk ik uit mijn raam, je moest eens zien wat ik zie. Alleen maar natuur, groen land, bruine heuveltoppen, witte wolken, grijze golven, schapen, het is ontzaglijk mooi. Zelfs op de dagen dat ik niemand zie, ben ik hier nooit meer eenzaam. Ik heb mijn dieren, mijn bijen, mijn moestuin waarin ik elke kool zelf heb opgekweekt, de gewonde vogels die ik verzorg. Ik voel me met alles en iedereen verbonden. Elke ochtend wordt het weer licht, elk jaar wordt het lente, er is een universele levensbron waarop ik geleerd heb te vertrouwen. Ik ben natuurgenezer geworden hier op het eiland. Het besef dat je ook zonder kinderen te krijgen voor anderen kunt zorgen, of het nu mensen zijn, dieren of planten, is een enorme bron van kracht en troost.’

U zwemt elke dag in zee, ook ’s winters, toch?

‘Ja, dat is heel belangrijk voor me geweest om er weer bovenop te komen. Weet je wat het is: je ademt stokt in het koude water, je lichaam is als verlamd. En toch moet je inademen, toch moet je bewegen, anders verdrink je, het is net het leven zelf. Daarna voelde ik me altijd beter, al was het maar een beetje. Ik had iets gedaan waar ik, nou ja, niet zozeer trots op was, maar toch wel voldoening uithaalde. Dat was het begin.’

Bent u of kent u iemand die een goede manier heeft gevonden om mentaal gezond te blijven in deze tijd van tegenslag? Mail naar e.vanveen@volkskrant.nl

Meer over