Het Eeuwige LevenJan Pennings 1990-2021

Lego-master die de dag bleef plukken

Jan Pennings, bekend van het programma Lego Masters, nam het leven zoals het kwam. ‘Jan was de meest positieve persoon die ik ooit gekend heb.’

Jan Pennings in karakteristieke pose. Beeld
Jan Pennings in karakteristieke pose.

Aanvankelijk liet Jan Pennings zijn Lego-dozen in de speelgoedwinkel inpakken als cadeau, om niet te verraden dat ze voor hemzelf waren. Maar die tienerschaamte verdween. Met zijn ex-geliefde Lola Nouwens won hij in 2020 de eerste editie van het RTL-spelprogramma Lego Masters. Een draak en een robot van Ninjago waren zijn laatste aankopen. Op 8 juli overleed Pennings in zijn slaap, 31 jaar jong, aan de gevolgen van een hersentumor.

Pennings woonde zijn hele leven in Boxtel. Hij werkte in de afwas bij café-restaurant Le Temps Perdu, waar hij in 2008 Lola ontmoette. Hij besmette haar met het bouwsteentjesvirus dat hij zelf als jongen opliep. Hij kon er zijn creativiteit in kwijt. Zijn vader moest hem ’s nachts manen tot slapen met de geruststelling dat hij morgen verder kon bouwen.

‘Ik ga waar jij gaat’, zei Jan tijdens carnaval 2009 tegen Lola. Ook als ze in 2019 uit elkaar gaan, mede door de impact van hun beider ziekte, blijven ze dat herhalen. ‘Onze band was onverminderd sterk.’ Zij vergezelde hem dan ook tijdens Lego Masters. Zwaar onder de indruk was hij van de andere kandidaten, toch wonnen ze. Dat hij daarna op straat werd herkend, vond Pennings maar gek. Lola: ‘In Boxtel bleef hij gewoon Jantje.’

Voor hij werd afgekeurd, werkte Pennings als kok, verre van onverdienstelijk. De Italiaanse ijssalon annex broodjeszaak die hij korte tijd met een vriend runde, was een groot succes. Zijn opleiding tot leraar Engels brak hij af toen in 2013 bij hem (dan 22 jaar) een hersentumor werd ontdekt. Hij kreeg te horen dat de kans groot was dat hij de 30 niet zou halen. Maar hij liet zich niet kisten, nam het leven zoals het kwam, klaagde niet en bleef de dag plukken. ‘Het voordeel van een tumor is dat je maar één probleem hebt in je leven’, zei hij vaak.

Hij was graag in gezelschap, legde snel contact en dronk ook gerust een biertje met z’n rijinstructeur. Zijn ziekte maakte hem volgens Lola nog opener en amicaler. ‘Jan zei: ‘Zo raar dat pas als iemand dood is mooie woorden volgen.’ Zelf sprak hij zich altijd uit, omdat hij wist: het kan snel voorbij zijn.’ Volgende maand zou hij via de stichting Make-A-Wish nog een jong kankerpatiëntje verrassen met een Lego-bouwwerk.

Mitch Koningstein leerde Pennings kennen via hun latere gemeenschappelijke vriend Paul Jongsma, toen ze samen een concert van KRS-One bezochten. Ze deelden hun voorliefde voor hiphop, de muziekstroming die voor Koningstein en Jongsma hoorde bij de passie waarin ze ook Pennings inwijden: graffiti spuiten. ‘We namen hem een keer mee en hij was meteen verkocht.’

De drie mannen richtten later de Stichting Tunnel Vision Boxtel op, ‘om de wereld een stukje mooier te maken’. In opdracht vrolijkten ze de openbare ruimte in hun woonplaats op. Zo wilden ze graffiti uit een kwaad daglicht halen. ‘We hebben wel eens een muur bespoten waar dat niet mocht, maar dat was niks voor Jan. Dan scheet hij naar eigen zeggen in z’n broek. Dat rebelse zat niet in hem.’

Pennings had een voorkeur voor dieren, zijn beeldmerk was een vosje. Zijn graffitimaten spoten er een op zijn kist. Een zuinige painter was hij overigens niet; hij versleet spuitkopjes en Koningstein trof in zijn woning nog 240 bussen met verfrestjes aan.

‘Ik word gewoon 80’, zei Pennings vaak onversneden optimistisch. ‘Jan was de meest positieve persoon die ik ooit gekend heb’, zegt Mitch Koningstein. ‘Een vriend, maar daarin ook een voorbeeld.’ Lola: ‘80 is hij niet geworden, maar hij heeft er wel tachtig jaar uitgehaald.’

Meer over