Kinderen seksuele revolutie schrikken van hún kinderen

Over:..

Caitlin Flanagan zou een boekrecensie schrijven over The Rainbow Party(auteur: Paul Ruditis), maar het werd veel meer dan dat: een vlammende,geschokte aanklacht tegen de laksheid van ouders tegenover een rage ondertieners van liefdeloze orale seks. En zo kan het dat in de brieven die het Amerikaanse maandblad The Atlantic als reactie op Flanagans artikel kreeg,dat hele boek niet voorkomt.

Verhalen dat meisjes in het middelbaar onderwijs er geen kwaad in zienom willekeurige jongens oraal te bevredigen, zonder gêne, doen al jarende ronde. Alsook de discussie onder ouders hoe serieus die verhalen moetenworden genomen. Die Rainbow Party is een feestje waar een stel meiden elkeen andere kleur lippenstift op doet en jongens om de beurt orale seksgeeft, zodat er een 'regenboog' achterblijft. .

Flanagan verwoordt de verbijstering van de ouders, die zelf actiefhebben meegedaan aan de seksuele revolutie van de jaren zestig en zeventigen nu merken dat het gedrag van hun kinderen hen schokt. Die generatiekloofhadden ze niet verwacht. Het kost hen ook moeite - met hun verzet tegenmoralisme van hún ouders nog vers in het geheugen - om verontwaardigd opte springen en te roepen: zijn jullie helemaal gek geworden, kappendaarmee!

Flanagan heeft zich eroverheen gezet en is daarna niet meer te stuiten.Meiden geven niets meer om hun eigen wensen; de pornografie die in dewesterse samenleving de reclame en de vermaaksindustrie (hiphop!) heeftvergiftigd heeft hen afgestompt. Orale seks is no big deal, een geintje,en veel van die jongens en meisjes zien die blowjobs eigenlijk helemaalniet als echte seks, want dat is de coïtus. Ouders hebben de neiging,meent Flanagan, wel wat te voelen voor die houding, want ze zien het alseen minder erg alternatief voor (onveilige) échte seks voor het huwelijk.Heel fout vindt ze: die ouders zien niet de emotionele schade, het verliesaan zelfrespect die de kinderen oplopen, en dan bovenal de meiden.

De discussie begint met de vraag: hoe wijdverspreid is het nueigenlijk? Flanagan schrijft dat zij aanvankelijk veel verhalen alssensationele overdrijving had afgedaan, in navolging van veel verstandigejournalisten, maar toen zij ging rondvragen, bleek het dichtbij, in haaromgeving, te gebeuren. Ze beschrijft een paar verhalen: zelfs nettekinderen doen het, in een bus nog wel. Ze kan geen groep meiden meer zienzonder huiverige bijgedachten.

Haar conclusie: blowjob nation bestaat. Meiden delen fellatio uitzonder romantiek, ze verwachten er geen liefde of genot voor terug. En 'desamenleving heeft haar meiden op alle mogelijke manieren in de steekgelaten'. Flanagans slotzin: 'Hier zijn Amerika's meiden: op hun knieën.'

De doorslag bij Flanagan gaf een echt statistisch onderzoek van deNational Center for Health Statistics, dat een half jaar geleden voor veelberoering zorgde. Een kwart van de meiden van 15 jaar doet aan orale seks,van de 17-jarigen meer dan de helft. Geen ontkennen meer mogelijk, vindtze. Hoe heeft het in de dertig jaar tussen haar eigen puberteit en nu zover kunnen komen? Dat in de toen gedurfde boeken die zij las seks als ietsmoois werd aangeleerd en dat het gevoel van bevrijding van toen isomgeslagen in onverschilligheid nu?

De brievenpot van de site van The Atlantic bevat inmiddels een rijkediscussie over het gevoelige onderwerp. Die sluit goed aan bij de berichtenover tienerseks in Amsterdam Zuidoost, 'een blowjob voor een breezer' (ziehet Vervolg van vorige week): waait uit de VS niet alleen de terminologie,maar ook de praktijk over?

Flanagan heeft weinig lezers overtuigd van de omvang van het 'nieuwe'fenomeen. 'Het gebeurt vast, maar niet op een epidemische schaal', schrijftJessica. Toen zij jong was, bestond orale seks trouwens ook al. Wel zietook zij een verandering onder tieners, nonchalance. Waardoor dat komt: 'DeAmerikaanse cultuur is zo verwarrend over seks - het is overal maar meestalniet op de manier waarop het zou moeten.'

Flanagan overdrijft erg, schrijft Trigley. 'Fellatio-wedstrijdjes? Optiener-jongens? Klinkt dat niet belachelijk? Dat is toch zeker eenstadsmythe?' Echte cijfers zijn daar niet over, Flanagan had bestinformatie kunnen inwinnen bij consultatiebureaus voor geslachtsziekten,vindt hij.

Inderdaad maakt het statistisch onderzoek geen onderscheid tussenorale seks binnen relaties en met willekeurige partners, waardoor Flanaganzo is geschokt. Dat zij dat op een hoop gooit, levert haar de meesteberispingen op.

'De statistiek biedt geen enkele onderbouwing voor de legende overmeisjes die achterin schoolbussen gratis blow jobs geven' schrijftKonky2000. En hij biecht het eerlijk op: hij had aan het eind van de jarentachtig op high school orale seks, lang voor hij met een vrouw paarde. Eris een erg simpele verklaring, schrijft hij: zo krijg je geen aids en hetmeisje wordt niet zwanger.

Heydemann schrijft: 'Het fascinerendst aan dit artikel vind ik dequasi-puriteinse hysterie over 'andere' seksuele praktijken.' Wat is er nuzo vies aan fellatio ('ojee, pies komt daar ook uit!'), vraagt hij zich af.Flanagan schiet haar doel voorbij: de 'emotieloze seksuele ontmoetingen'aankaarten.

Flanagan krijgt verder verwijten dat ze alle rap en hiphop over eenkam scheert en dat ze de emotionele schade voor jongens bagatelliseert.Enkele ouders vroegen hun zoons en hun vrienden of het artikel strookt metde waarheid: alleen sletjes doen het, zei de een; een stoere, vernederendehouding doet het juist goed bij de meiden, liet een ander doorschemeren.

Flanagan krijgt ook steun. Haar 'retoriek is wel wat hysterisch, maarde boodschap is maar al te waar', schrijft Laurel V. Jim Gerofsky schrijftdat in de arbeidersklasse liefdeloze seks al lang gewoon is, en dat degegoede klassen die The Atlantic lezen nu zo geschokt zijn omdat het ookin hun kringen oprukt. Flanagan heeft gelijk, vindt hij: 'dochters enzonen moeten te horen krijgen: nee! Het is helemaal niet oké!'

Charlieelberson blikt met weemoed terug op zijn jeugd tijdens 'deseksuele bevrijding'. 'Wij jongeren in die tijd waren onverantwoordelijk.De cijfers over zwangerschappen en abortussen bevestigen dat. Maar debegrippen liefde en seks horen gelukkig nog wel bij elkaar.' Wie heeft hetnog over 'making love', vraagt hij zich af, de liefde bedrijven? 'Misschienwaren liefde en vrouwelijke waardigheid slechts illusies.'

Dat is wel erg somber. De angst van de ouders is dat hun 'make love,not war', is omgeslagen in 'fuck love'. Dat de romantiek wordt verdrevendoor een algehele kilte in de samenleving. Maar The Atlantic meldt niet watde jongeren zelf vinden en voelen.

Wim Bossema

Meer over