PostuumJan Hof (1928-2021)

Journalistieke duizendpoot die nog op zijn 75ste een digitale krant begon

Als Jan Hof zich iets in zijn hoofd haalde, maakte hij er werk van. Na zijn loopbaan te hebben gewijd aan de journalistiek, begon hij op 75-jarige leeftijd met zijn vrouw Leni nog een digitale krant: het Asser Journaal. Andere lokale media hadden te weinig oog voor cultuur, vond de op 16 september op 92-jarige leeftijd aan de gevolgen van een beroerte overleden Hof.

Jan Hof Beeld Bert Jippes
Jan HofBeeld Bert Jippes

Hof werd geboren in Amsterdam, waar zijn ouders vanuit het Drentse Erica is de crisisjaren heen getogen waren. Hij groeide op in Zaandam, waar hij Leni ontmoette, met wie hij uiteindelijk 65 jaar getrouwd zou zijn. Hun huwelijksreis in 1956 ging per scooter twintig maanden door de Verenigde Staten, de koffers in een zijspan. De avonturen onderweg legde hij vast voor tijdschriften, de aanzet voor het Handboek voor Globetrotters.

Terug in Nederland voerde een baan bij de Emmer Courant Hof terug naar de roots van zijn ouders. Het noorden zouden ze nooit meer verlaten. In 1966 begon hij als freelancer, met name voor de radio, onder meer bij de VARA, NCRV, KRO en de Rono, de toenmalige regionale omroep Noord en Oost.

Oud-collega en goede vriend Fred Lubbers ontmoette Hof in de jaren zeventig voor het eerst op het TT-circuit in Assen. ‘Ik dacht eerst dat hij van de organisatie was. Jan was altijd piekfijn gekleed, in pak, ongebruikelijk voor journalisten.’

Hof schreef ook verzetsboeken, zoals Frits de Zwerver. Bij het grote publiek werd hij bekend als verslaggever van het sportprogramma Langs de Lijn, waarvoor hij vooral voetbal becommentarieerde. ‘Aan analyses van spelers en trainers had hij geen boodschap’, zegt Lubbers. ‘Hij wist al precies hoe het zat.’

Jan Hof was een man van wilde plannen - die niet altijd realiteit werden. Ponypark Slagharen beleefde een opleving door zijn initiatief er een NS-dagtocht van te maken. In Assen initieerde hij werkgelegenheidsprojecten voor mensen met een arbeidsbeperking, zoals een theehuis en een rondvaartboot.

Maar van zijn idee - als overtuigd Europeaan - om een Europese wijk met huizen in verschillende architectuurstijlen te bouwen, met een Eiffeltoren op schaal, kwam niets terecht. En waterrecreatie in de Drentse Hoofdvaart laten floreren bleef een visioen. ‘Jan had een neus voor nieuwe ontwikkelingen, maar was soms een beetje afwachtend. Dat heeft hem soms parten gespeeld’, zegt Lubbers.

Een zwarte bladzijde was het overlijden van zijn oudste dochter in 1976, toen zeven jaar, bij een auto-ongeluk. Hoewel Hof vaak op pad was, kwam hij bijna elke avond thuis en was hij een liefdevolle vader die tijd maakte voor zijn gezin, zegt dochter Jessica. ‘Ik denk dat we bij de eersten in Nederland hoorden die een autotelefoon hadden, in de jaren tachtig al.’ Die ging ook mee op het jacht, waarmee het gezin uitstapjes maakte en dat diende als perscentrum tijdens de Sneekweek.

Door een oogziekte mocht Hof geen auto meer rijden en deed hij tot op hoge leeftijd alles op de fiets. De laatste jaren van hun leven brachten Jan en Leni Hof door in een verzorgingshuis: zij was dementerend, hij slechtziend. Maar de band bleef, hij zocht daar dagelijks op, zij las hem voor. Zijn geest bleef scherp. ‘De nachtzusters kwamen graag bij hem voor een goed gesprek’, zegt dochter Jessica. Tot een beroerte hem het spreken ontnam. Fred: Lubbers: ‘Het was moeilijk om te zien dat de man voor wie communicatie alles was niet meer kon communiceren.’

Meer over