Jeugdtheater

Haast of De Kokadrielje van Theater Artemis volgt de liefde tussen Lucie en Jean en hoe die de tand des tijds doorstaat....

Hoofdpersoon Lucie is een gebocheld, vreemd onmeisjesachtige meisje, een zonderling. Actrice Lizzy Timmers speelt haar met een tegen gekte aan hangende lach, met opengesperde mond. Een mix van krachtige onaantastbaarheid en eenzaamheid.

De voorstelling beslaat meer dan vijftig jaar, van voor de Eerste tot na de Tweede Wereldoorlog, en speelt in een kaal en simpel toneelbeeld. Over de volle breedte aan elkaar geschoven houten tafels verbeelden het berglandschap, waar Lucie de koeien laat grazen, in een schuur als jong meisje de liefde met Jean bedrijft en waar ze teruggetrokken in een hut leeft, tot hij terugkomt. Terwijl ze geld verdient door wat ze in de natuur vindt, te verkopen in de stad, waar ‘geld zich voortplant’.

Floor Huygen neemt na ‘groei’ dit seizoen ‘tijd’ tot motief en dat doet ze in deze voorstelling door vooral de tijd te nemen. Resultaat is een kijkervaring die na een flinke investering – het volgen van de vele verwikkelingen en omzwervingen – tot grote voldoening leidt.

De spelaanpak is sober en consequent, dienstbaar aan het verhaal en de trage tijd. Spannend is het bizarre, onverstoorbare en afwijkende gedrag van Lucie en ook de manier waarop auteur Tom Blokdijk de gesprekken die de beide personages met zichzelf voeren, naadloos laat overgaan in dialogen met elkaar. In het slotdeel treffen de beide geliefden elkaar op een magisch moment, na Lucies’ dood. Daar, waar de tijd tot stilstand komt, vindt de liefde die nooit de ruimte kreeg ten slotte zijn toneel. Haast of De Kokadrielje draait op een verfrissende manier tegen de tijdgeest in.

Evenals bij Artemis staat ook het decor van Dochters van Lear van Theatergroep Max. vol met tafels, eettafels dit keer, waaraan overigens niemand hongerig aanschuift. Het meubilair symboliseert de familiegevangenis van Lear waaraan zijn dochters trachten te ontsnappen.

Shakespeare’s King Lear werd al vaker bewerkt met nadruk op de dochters, maar de manier waarop Moniek Merkx de meisjes Lear in het middelpunt en in deze tijd plaatst is van uitzonderlijke klasse. Plaats van handeling is een verlopen wegrestaurant annex hotel, de te verdelen erfenis van Lear bestaat uit het restaurant, het hotel en een stuk land inclusief twee vermoeide paarden. Onderdak en eten, dat zijn de diensten die de twee oudste dochters hun vader in het stuk ontzeggen en je begrijpt goed waarom. Met zo’n tiran valt niet te leven.

De personages steken elkaar gretig naar de kroon wat betreft egoïsme en kortzichtigheid. Merkx vergroot de menselijke onhebbelijkheden uit op een manier die hen karikaturaal èn aandoenlijk maakt.

Het hotel-restaurant is vormgegeven als een Amerikaans wegrestaurant uit het midden van de vorige eeuw, inclusief billboard en grote neon pijl, die de reiziger de uitspanning wijst. Kent is hier, behalve de vriend van Lear, ook een gladde presentator van een realityserie op televisie onder de naam Cold blood tragedy. In die hoedanigheid stapt hij enkele malen uit het spel, onder meer om het publiek te vragen of het de goede of de slechte afloop wil zien. Waarna het getrakteerd wordt op beide varianten.

Ook de jongste dochter Cordelia stapt soms uit de scène, door in een camera fraaie, melancholieke liedjes te zingen. Haar gelaat verschijnt in zwartwit beelden op het billboard. Meesterlijk is haar vertolking van These boots are made for walking waarbij ze met een miniatuurjurkje om haar hand, met twee vingers als benen, over het gezicht van Lear trippelt. De presentator roept geregeld ‘dat het allemaal nog erger kan’. Die lijfspreuk draagt de uitstekend spelende cast met liefde uit.

Meer over