ColumnJan Postma

Je herinnert je vaag hoe wijs mensen ooit klonken als ze vertelden dat wie naar de sterren keek het verleden zag

null Beeld

Wat weet je zeker? Dat alles wat leeft ook sterft, zeg je. Veel te grote woorden natuurlijk, maar ze floepten eruit. En verder niets? Verder niets, zeg je. Geloof je het ook? Of vrees je ergens diep vanbinnen dat alles is voorbeschikt?

Zeg, kijk jij eigenlijk nog weleens naar de sterren? Soms, zeg je. Maar het eerlijke antwoord is bijna nooit. Wanneer je het wel doet, zie je niets wat houvast geeft. Je herinnert je vaag hoe wijs mensen ooit klonken als ze je op zulke momenten vertelden dat wie naar de sterren keek het verleden zag. En dat sommige van die puntjes, in werkelijkheid onvoorstelbaar grote bollen lichtgevend plasma, misschien allang waren uitgedoofd. Nu hoor je jezelf soms zoiets zeggen. Maar het klinkt niet wijs. Het klinkt alsof je gewoon een beetje uit je nek lult – alsof je geen idee hebt wat je precies zegt. Lichtgevend plasma? Pfff.

Wat haat je? De collectief genegeerde leugen dat we streven naar gelijke kansen. Dat wanneer je naar de robotstofzuiger in de hoek van de kamer kijkt, je denkt aan die vrouw op televisie. Die vrouw die in tranen was toen ze vertelde dat ze met haar kapotte stofzuiger op haar bagagedrager naar de gemeente moest. Niet omdat ze werd gewantrouwd, maar omdat ze moest worden vernederd. Was zij het die huilde? Of jij?

Je kijkt niet naar de sterren maar naar een scherm. Wat lees je? Lange vertogen over rechtvaardigheid en medemenselijkheid. Berichtjes over dingen die smelten en dingen die branden, over mishandelingen en uitzettingen. De consensus dat een oorlog zinloos was.

Dertigduizend jaar geleden drukte iemand haar roodgeverfde handpalm net zo vaak tegen een muur totdat er een dier verscheen. Dat het een dier is, kan iedereen zien, maar wie durft met zekerheid te zeggen welk dier? Soms denk je dat dat alles is wat ertoe doet. Die hand op die rotswand.

Wat is heilig? Voor anderen zoveel, zeg je. Maar voor jou? Niets, zeg je. Vandaag niets. Morgen misschien alles. En zo gaat het in je hoofd de hele tijd.

Waar heb je spijt van? Dat je niet weet hoe de bomen heten. Dat je je talen niet beheerst. Dat je vaak zo slecht bent in gewoon een beetje onder de mensen te zijn. Dat je zo vaak dezelfde fouten maakt en dat je je steeds weer laat verleiden door de dingen die je niets te bieden hebben. Dat je soms zo overduidelijk niets bijdraagt.

Wat is dit? Het leven, sukkel. Zo ingewikkeld is het echt niet.

Waar verlang je naar? Een moment respijt, zeg je. Maar je hebt geen idee waarvan precies. En je zou ook dan niet weten wat je met jezelf zou aanmoeten.

Meer over