columnsylvia witteman

In het seksverhaal van Linda Meiden is de kerstsfeer nogal nadrukkelijk aanwezig

null Beeld
Sylvia Witteman

Winterboeken, ik kan ze niet laten liggen, vooral niet als ze ‘extra dik’ zijn, en dat zijn ze gelukkig altijd. Dit is bovendien een ‘partynummer’, wat de boel nóg gezelliger maakt: het winterboek van Linda Meiden.

‘Winter is coming’, aldus hoofdredactrice Yeliz Çiçek in haar voorwoord, ‘en met dat in mijn achterhoofd vonden de lover en ik het tijd voor een nieuwe bank.’ Dat is niet helemaal een eerste zin die je verwacht in een partynummer, en ook dat ‘de lover’ heeft iets zeer oubolligs, maar we krijgen vervolgens wel: een interview met ‘gravinfluencer’ Eloise.

De alomtegenwoordige Splinter Chabot ‘vraagt haar de feestjurk van het lijf’. ‘Heel erg, maar ik heb dus geen idee wie jij bent’, biecht Eloise meteen aan Splinter op. Ontwapenend of wereldvreemd? Nou ja, twee pagina’s verderop zitten ze op elkaars schoot over hun onzekerheden te praten. ‘Waarom denk ik dat mijn benen dik zijn?’

In de rubriek ‘favorites’: een rijstkoker, waarvoor hulde. Een rijstkoker is inderdaad iets wonderbaarlijks, en het spijt me nog steeds dat ik daar pas tien jaar geleden achter ben gekomen. Dan een interview met koukleumerige meisjes. ‘Altijd met een jas aan in de klas.’ Ja, het is een winterboek, hè.

Vervolgens een betoog over ouder worden. ‘Er moet nog zo veel: een flitscarrière, van die prela een rela maken. En dan hebben we het nog niet eens over je kop die steeds meer verkreukelt.’ Let wel, dit is geschreven door een vrouw van… 26.

In de onvermijdelijke astrologierubriek: ‘Winterhobby’s. Je sterrenbeeld verklapt wat je nieuwe hobby wordt.’ ‘Weegschaal: zacht en lief zijn voor anderen is voor jou belangrijk. Maak glühwein en deel uit.’

Een aardig interview met Zaïre Krieger, die bekent óók Weegschaal te zijn (én christelijk, én ze kijkt graag hele dagen naar Drag Race, dat gaat blijkbaar allemaal prima samen). Over haar Surinaamse tak van de familie: ‘Ze vragen van jou een Surinamer te zijn in hart en nieren, de taal volledig te spreken, al het pittige eten lekker te vinden, de hele Surinaamse geschiedenis uit je hoofd te kennen, maar tegelijkertijd willen ze dat je dokter wordt en geaccepteerd wordt in deze samenleving.’

In de rubriek ‘doeslief’: ‘Geef je favoriete barista een extra holiday-fooi’, ‘Geef je oma een cursus social media’, ‘Koop een vers croissantje voor een dakloze’. Een column van Tobi Lakmaker over vrouwenvoetbal: ‘Iedereen is lesbisch, ook als ze beweren dat niet te zijn.’ Gedurfd. Een hetero zou zoiets niet straffeloos kunnen zeggen, denk ik.

Een heleboel pagina’s vol cadeautjes uiteraard, waaronder een goudvis, een museumjaarkaart en een klein ijskastje voor lippenstift. Meteen daarna, schrijnend contrast, een reeks interviews met vrouwen die geen geld hebben voor eten. En dóór, met een fotoreportage over BN’ers die hun eerste kerstfeest met baby vieren: de baby’s heten Jagger (een meisje, uiteraard), Livia Love, Belle Rose en Rocket Star.

En dan hebben we het seksverhaal nog tegoed, ‘All I want for christmas is seks’, waarin de kerstsfeer nogal nadrukkelijk aanwezig is. ‘Ik zie sneeuwvlokken naar beneden dwarrelen. (…) Voor mijn raam staat een kerstboompje met rode ballen (…), gretig vinger ik mezelf. Ik voel mezelf steeds natter worden en op het moment dat het orgasme door mijn lijf giert laat ik een vinger naar binnen glijden. Opgelucht val ik in slaap. Het is eerste kerstdag. Vanavond ga ik eten bij mijn moeder. Ze maakt gevulde pompoen.’

Ach ja, het ís ook lastig. Zo’n winterboek heeft een productietijd van vele maanden, dus moet je zo’n kerstverhaal schrijven midden in de zomer. Dan láát je het sneeuwen. Wat moet je anders?

Meer over