Lievelingsfragment

In het lievelingsfragment van Yootha Wong-Loi-Sing is de kinderklas al in sociale hokjes opgedeeld

Omdat de zomer er is om te lezen: zes weken achterelkaar de lievelingsboekpassage van een bekendere Nederlander. Als eerste het fragment van actrice Yootha Wong-Loi-Sing (33).

‘Pas toen Tracey deel ging uitmaken van mijn klas, begreep ik wat mijn klas eigenlijk was. Tot dan toe had ik gedacht dat het een lokaal vol kinderen was. Maar het was eigenlijk een sociaal experiment. De dochter van de kantinejuf deelde een bank met de zoon van een kunstcriticus, een jongen van wie de vader in de gevangenis zat deelde een bank met de zoon van een politieman. Het kind van een postbeambte deelde een bank met het kind van een achtergronddanser van Michael Jackson. Een van de eerste wapenfeiten van mijn nieuwe bankgenote was de weergave van deze verhoudingen middels een simpele maar effectieve analogie: Cabbage Patch Kids versus Garbage Pail Kids. Ieder kind werd bij de ene of de andere categorie ingedeeld, en ze liet er geen twijfel over bestaan dat elke vriendschap die ik tot haar komst was aangegaan, vanaf nu van nul en generlei waarde was, niets voorstelde, de naam ‘vriendschap’ nooit had verdiend. Er kon gewoon geen vriendschap ontstaan tussen Cabbage Patch en Garbage Pail, niet nu, niet in Engeland.’

Uit: Zadie Smith, Swing Time, blz 56. Hamisch Hamiton, London, 2016.

Yootha Wong-Loi-Sing met het boek waarin haar favoriete passage staat. Beeld Daniel Cohen
Yootha Wong-Loi-Sing met het boek waarin haar favoriete passage staat.Beeld Daniel Cohen

Yootha Wong-Loi-Sing (33): ‘Als je jong bent merk je aan de hand van je klas al hoe de wereld eruitziet. Zadie Smith beschrijft in deze passage hoe de jonge hoofdpersoon die sociale hokjes beschouwt aan de hand van de Cabbage Patch – een soort lieve babypoppen – en de Garbage Pail – kaartjes met diezelfde poppen, maar dan extreem smerig en gruwelijk. Een kind met allemaal puisten waaruit pus schiet, dat soort dingen. Toevallig verzamelde mijn broer die vieze kaartjes ook, mijn vader vond het hilarisch.

Het verhaal gaat over de vriendschap tussen twee dansende vriendinnen in Londen. Smith beschrijft de vriendschap prachtig vanuit het perspectief van een 10-jarig meisje, en dat vind ik in deze passage goed zichtbaar. Hoe ze kleine gebeurtenissen ervaart, hoe ze die vriendschap vanuit haar kind-zijn benadert. Je groeit door het boek heen met haar op, zonder dat het ooit gaat vervelen. Wauw, tof, dacht ik bij echt élk hoofdstuk.’

Meer over