De bewust digibete burgerOlaf Tempelman

In de supermarkt herkend worden: mij was het nog nooit gebeurd

null Beeld
Olaf Tempelman

Er zijn Volkskrant-columnisten die in de supermarkt worden aangesproken en ik heb ook collega’s die op straat worden nageschreeuwd. Mij was het nog nooit gebeurd. Ik heb geen rubrieken met foto’s en ik houd van de marge.

Het was nog voor die lekkere mondkapjes weer verplicht werden. Ik was in de Hema in mijn woonplaats Vught om in volstrekte anonimiteit twee flessen prima Roemeense Pinot noir in te slaan. Een mevrouw die ik even niet kon thuisbrengen, sprak mij aan nadat ik, nou ja, met veel moeite, vertraging, geklungel, geblunder plus extra uitleg over de scankassa ten leste die twee flessen had afgerekend. Aanvankelijk rook ik geen onraad, want ik heb in 2017 voor de Volkskrant een serie gemaakt over Vught en ik kom nog wekelijks mensen tegen die ik toen heb geïnterviewd. In een reflex vroeg ik: ‘Voor welk Vught-verhaal hebben wij elkaar ook alweer gesproken?’ De mevrouw zei: ‘Ik kom niet uit Vught. Ik kom uit Boxtel. Volgens mij bent u de digibeet.’

Ik was zo beduusd dat het even duurde voor ik vroeg hoe ze de digibeet had kunnen herkennen terwijl een Sancho Panza-achtige ezelheer wekelijks voor deze rubriek poseert. De mevrouw zei: ‘Online staat er een foto van u bij.’ Tja. Ik weet zeker dat geen andere Volkskrant-rubriek zo weinig online wordt gelezen en zo veel van papier, maar er bestaan dus onlinelezers van de digibeet. De mevrouw was zo beleefd niet met zoveel woorden te zeggen dat die foto alleen natuurlijk niet had volstaan om mij aan te spreken, maar ik snapte het: zo’n groteske vertoning bij een scankassa zie je bij mensen van middelbare leeftijd maar zelden. Ik zei: ‘Nou ja, u hebt net mooi kunnen zien dat ik niets overdrijf.’ De mevrouw: ‘Nou, volgens mij overdrijft u soms best wel eens.’

Meer over