In de ambulante psychiatrische zorg moet je kleur in iemands leven brengen, weet Wilma

Werken met mensen is nooit saai of kleurloos leerde fotograaf des Vaderlands Jan Dirk van der Burg.

Jan Dirk van der Burg
Wilma Schellekens Beeld Jan Dirk van der Burg
Wilma SchellekensBeeld Jan Dirk van der Burg

Wilma Schellekens (60), Amsterdam

Wilma zit in de ambulante psychiatrische zorg. Dat betekent kleur brengen in het leven van mensen die het wat ­minder op de rit hebben, vervolgens veel te veel bureaucratisch verantwoordingswerk achter de laptop – ‘schrijf dat ook gerust op’ – én lange fietsetappes door de stad. ‘Dan kom je dus ook veel verleidingen tegen, zoals deze oranje broek die ik zag in de etalage van een vintagezaakje. Had ik hem aan, zei de verkoopster: ‘Trek deze oranje blouse er eens bij aan.’ Ik dacht, ja hallo, ik ben niet van de Bhagwan! Maar ik trok hem aan en dacht: wat kan mij het schelen? Het is ­gewoon héél leuk.’ Deze ton sur ton-situatie wordt ook ­meteen doorgestyled in Wilma’s haarkleur. ‘Maar dat is al jaren oranje, anders vind ik het gewoon saai.’ En dat is precies de staat van zijn die ze probeert te vermijden. ‘Werken met mensen is dat nooit. Ik ben van kleins af aan nieuwsgierig naar hoe iedereen dat doet, het leven. Al heb ik laatst wel voor het eerst aan mijn pensioen gedacht: wat een mogelijkheden straks! Ik kom nu altijd tijd te kort en dan waarschijnlijk ook, want ik ben het in mijn hoofd helemaal aan het volplannen.’

Meer over