ColumnAaf Brandt Corstius

‘Ik wil wedden dat vandaag, als u dit leest, de mooiste blaadjes weggewaaid zijn’

null Beeld
Aaf Brandt Corstius

Ik ben zo’n vrouw die foto’s van verkleurende herfstbomen maakt. En ik weet niet hoe het zit, maar ik heb het gevoel dat ik dit jaar meer vrouwen dan ooit zie die dat soort foto’s lopen te maken. Natuurlijk, er zullen ook mannen zijn die het doen, ik zie ze alleen niet. Ik zie alsmaar vrouwen, op paden en in lanen, die heel begeesterd een rode, gele of multicolor boom staan vast te leggen. Serieus, soms met een rugzak op. Ik vind ze lief. Ik ben er zelf ook een.

De gedachte die mij bezighoudt als ik foto’s van verkleurende bomen aan het maken ben, is: is de herfstpiek nu bereikt? Want er is dus een punt waarop de herfst op zijn aller-, allermooist is, en dat noem ik in mijn hoofd de herfstpiek. Daarna gaat het snel bergafwaarts: op een dag waaien alle blaadjes van de bomen en daarna volgt een heel seizoen van lelijkheid, of niet lelijk, maar gewoon minder betoverend dan de herfst.

Ik weet nog dat mijn vader ooit zei, toen ik mezelf te dik vond: ‘Maar vroeger vond je jezelf altijd te dun. Dan moet je dus op enig moment perfect geweest zijn.’ Hij had gelijk, maar ik had dat moment zelf even gemist. Ik wil niet dat dat me overkomt met de herfst.

Ik vrees trouwens dat de herfstpiek sinds gisteren voorbij is. Het begon hard te regenen en ook best hard te waaien, en ik wil wedden dat vandaag, als u dit leest, de mooiste blaadjes weggewaaid zijn. Dat is de natuur en dat heeft ook wel wat, daarom liep ik er nota bene foto’s van te maken: omdat ik wist dat het maar tijdelijk zo was.

Voor de rest snap ik niet waarom ik die foto’s maak. Ik ga ze aan niemand laten zien, ik ga ze niet inplakken, ik ben niet het type dat ze op sociale media deelt, ik ga ze nooit meer bekijken op mijn telefoon. Ik denk dat het een soort bezwering is: hallo stadspark, ik leg je vast, misschien kun je nog een paar weken zo blijven.

Verder denk ik dat er een bepaalde leeftijd is waarop je erg gevoelig wordt voor de kleur van herfstblaadjes. Want al die vrouwen in het park die met hun telefoon omhoog staan om de boel vast te leggen, zijn precies zo oud als ik.

We voelen de zich aankondigende vergankelijkheid en dat die ook wel iets aantrekkelijks heeft.

Meer over