'Ik wil dlamourboy van het interieur worden'

Zo'n tv-metamorfose? Laat maar; interieurontwerper Eric Kuster (38) doet liever de inrichting van het huis van Gullit, Froger of De Mol....

Het is een herfstige zomeravond als Eric Kuster bij een klant in Amstelveen langs gaat voor kort tussentijds beraad. Het betreft hier een gloednieuwe boerderette met rieten dak; de afwerking is in volle gang. De opdrachtgevers - man, vrouw, twee kinderen - trekken er over zes weken in. Kuster voert crisisoverleg over het uitgekozen marmeren aanrechtblad dat niet zodanig geregneerd kan worden dat het in de keuken bruikbaar is, en over de kleur van de buitengevel. De architect heeft een te gele kleur gekozen; het moet zandkleuriger, meer richting koffie verkeerd, vindt Kuster. 'Van buiten klassiek en van binnen modern, daar hou ik van, die verrassing.'

Het is 'om van te duizelen', zegt de toekomstige bewoonster over de bouwstress, maar zo te zien wordt het resultaat prachtig. Een enorme woonkamer met openslaande deuren naar het marmeren terras, een open keuken van wengut, vier open haarden in huis, boven twee badkamers; er is duidelijk niet op een ton meer of minder gekeken.

Dan wijst de opdrachtgeefster, bouwlamp in de hand, op een zojuist geschilderde muur in de hal. 'Wat vind jij nou, Eric? Zeg eens eerlijk.' Op de ietwat pokdalig gestuukte muur hangen de druipers in de verf, en de randen zijn ook niet echt mooi recht afgewerkt. De toekomstige bewoonster maakt Eric geen verwijt, want hij gaat niet over de afwerking. Ze wil slechts zijn instemming. Ze zegt: 'Ik liet het vanmiddag aan de aannemer zien, maar die vond het geleverde werk wel acceptabel. Wel acceptabel? Wat denkt die man! We zijn hier geen Premie A-woning aan het bouwen!'

Boerderette

En zo is het. Eric Kuster, 38 jaar, ontwerpt interieurs voor de welgestelde Nederlander; voor televisiepresentatoren, voetballers, ondernemers en reclamemensen. Voor Gullit, Koeman, Rijkaard, Linda, Xander. In de realitysoap van de Frogers bij sbs6 ging Kuster met de vrouw des huizes shoppen voor nieuwe meubels. Hij 'deed' de huizen van de Frogers in Nederland en Marbella. Hij richtte het Amstelveense penthouse van headhunterduo De Vroedt & Thierry in, de woning van een Russische miljardair in Gen, en momenteel wordt in Bali de eerste villa gebouwd waarvan Kus ter ook de buitenkant ontwierp. In Amster dam maakte hij het interieur van de hippe club Jimmy Woo en cocktailbar Suzie Wong. Kuster doet veel, hij heeft een stuk of dertig projecten tegelijk lopen. Hoe zou hij zijn ontwerpstijl zelf omschrijven? 'Glamour, luxe en seks.'

Dan moet het resultaat natuurlijk wel perfect glad zijn. En dus moet die verf in de Amstelveense boerderette over. 'Muur opschuren, en met een fijne roller opnieuw beginnen. Dan wordt het prachtig', zegt hij geruststellend.

Master bedroom

Op naar een tweede huis in Amstelveen. Kuster: 'Deze klanten wonen hier al drie jaar, maar we moeten nog steeds de puntjes op de i zetten. Een goed kleed hier, een lamp daar, een nieuw tuinameublement Het is goed als de inrichting niet in keer af is; nu krijgt het huis meer persoonlijkheid.' De klant is wederom een echtpaar met twee kinderen. De vrouw des huizes heeft de villa vier jaar geleden zelf geschetst, met hulp van een architect. Het is gebaseerd op een van haar favoriete hotels op aarde, het door Philippe Starck ontworpen Delano Hotel in Miami.

De gigantische woonkamer doet inderdaad denken aan een hotellobby. Er zijn rondom openslaande deuren tot aan het plafond. Groot model flatscreen-tv aan de muur, eettafel voor zestien man, zwembad in de tuin, vorstelijke hal, een master bedroom om stil van te worden.

Voor de inrichting waren de eigenaren destijds bij Jan des Bouvrie in Naarden langs geweest, maar daar kregen ze het gevoel dat ze 'klant nummer 577' waren. In tijdschrift Living lazen ze over Eric Kuster, en dat ook hij zich door luxe hotels liet inspireren. 'We gingen in Laren bij Eric langs; we zagen hem tussen die zooi stoffen en stalenboeken zitten en dachten: ja, dit is hem.' Ze hebben er geen dag spijt van gehad.

De eigenaars hebben een succesvolle confectiegroothandel. Met hard werken rijk geworden, dat is de gemeenschappelijke factor in Kusters klantenbestand. 'Nouveau riche', zegt Kuster. 'Het woord schijnt in Nederland een negatieve lading te hebben, maar ik begrijp niet waarom. Ik hou van Nieuw Geld. Het zijn ondernemers, aanpakkers, positieve mensen. Ze durven beslissingen te nemen. Ik kan absoluut niet werken met mensen die geen beslissingen kunnen nemen, die eindeloos twijfelen. Mensen die dralen krijgen nooit een goed huis.'

Ondanks het feit dat Kuster met zijn winkel in Laren zit, werkt hij amper voor klanten van rijke komaf, zeg maar Oud Geld. 'Ik ben, denk ik, te hip voor ze. Als Oud Geld een nieuwe bank koopt, willen ze iets conservatiefs, iets dat meteen weer generaties lang mee gaat. Zo denken mijn klanten niet; die weten dat ze over vijf jaar alweer verhuisd zijn, misschien in het buitenland wonen. Ze willen n mooi huis hebben.'

Bink

Hij is zoon van een kapper uit Bunnik; zijn opa en overgrootvader waren al barbier. Zichtbaar overblijfsel van die afkomst is zijn altijd met veel gel gestileerde kapsel.

Kuster werd al jong filiaalhouder van modewarenhuis hij. Hij stapte na een paar jaar over naar een luxe herenmodeboetiek in Utrecht. Vijftien jaar geleden bouwde hij met een zakenpartner het interieurstoffenmerk Chivasso op. Kuster deed de marketing en was verantwoordelijk voor het ontwerp van de collecties. 'We haalden miljoenenorders binnen, ik heb er veel geleerd, maar ik miste na tien jaar de creativiteit, ik wilde weer iets kleinschaligs gaan doen.'

Hij liet zich uitkopen en nam interieurwinkel Kitchenberger over, met filialen in Amsterdam en Laren. 'Leuke winkels, ware het niet dat ik geen rommelwinkel a Malle Pietje wilde, maar een meubelzaak met new luxury.'

Kuster sloot de vestiging in Amsterdam en noemde de zaak in Laren B.inc, uit te spreken als 'bink'. Zijn stijl is inderdaad stoer en indrukwekkend: zeszitsbanken, met zoveel kussens erop dat je soms amper kunt zitten. 'Ik heb vijfduizend kussens in de winkel liggen.' Er staan metershoge vazen, klassieke stoelen bekleed met lakleer, plexiglazen Louis xvi-tafels. Kuster heeft een chesterfieldbank laten stofferen met zilver satijn, er staat een fitnessbankje met krokoleer in de zaak, een hondenmand van struisvogelleer, en een van de grootste verkoopsuccessen is een serie grote kussens met in grote Swarovski-stenen woorden als 'sexy' en 'glamour' erop.

Modelijn

De allereerste klant van B.inc was Catherine Keyl: op de dag voor de opening van de winkel kocht ze de vierkante kaarsen die Kuster net in de etalage neerzette. Daarna ging het snel. Tot zijn eigen verrassing werd Kuster steeds vaker gevraagd om complete huizen te richten, van vloerbedekking tot behang, van deurknop en lampenkap tot foto's aan de muur.

Kuster: 'Ik ben een marketingman, ik ben goed in concepten. Ik zeg weleens voor de grap: ik heb geen smaak. Ik bedoel dat ik een heel algemene smaak heb, dat ik heel goed aanvoel wat klanten mooi vinden, welk concept bij ze past, en dat concept voer ik door, of het nu superklassiek of superhip is. Als ik een restaurant inricht bemoei ik me met alles, inclusief de sokken van het personeel.'

Zijn grote voorbeeld is Tom Ford, de man die modehuis Gucci groot maakte. 'Hij heeft een hele doorsnee smaak', denkt Kuster. 'Hij gooit gewoon overal een dosis seks overheen. Sex sells. Ford is meer een regisseur dan een createur. Wat hij gedaan heeft vind ik grandioos, hij is de meester van het concept.' Als Kuster er de tijd voor zou hebben zou hij ook direct een modelijn beginnen. 'Mannen mode, een beetje a Dolce & Gabbana en Dsquared2, maar dan voor een volwassener man, tussen de 30 en 45.'

Hoe is het met het doorsnee Nederlandse interieur gesteld, volgens Kuster? 'Ik heb niet de doorsnee Nederlander als klant; wij zitten in het hogere bouwsegment. Maar ook daar valt het me op hoe ontzettend slecht en goedkoop huizen worden afgewerkt, met goedkope keukens en vieze plastic deuren met een bovenlicht. Kan iemand mij vertellen waar een bovenlicht voor dient? Ik gebruik bijna altijd houten deuren die tot het plafond doorlopen; veel mooier.'

Regel in het evangelie volgens Eric Kuster is: maak grote statements in huis, punten die aandacht trekken. 'Verf een muur zwart, hang een en kroonluchter op of koop een gigantische bank.

Dat geldt niet alleen voor grote huizen; ook een appartement van 50 vierkante meter knapt op van een grote bank of een heftige kleur op de muur.'

Nog een tip: gebruik nooit felle kleuren op muren of vloeren. 'Althans, niet in Nederland. In Spanje kan het wel, maar het Nederlandse licht is gewoon niet goed voor felle kleuren. En ook niet voor wit. Witte wanden werken niet in Nederland, ze worden in ons licht grauw.'

Welke kleuren passen dan wel in ons land? 'Warm grijs en bruin, en heel donker paars, zwart, donkergroen. Ik heb eens een huis helemaal pikzwart laten maken: de wanden, plafonds, gordijnen en boekenkasten, alles zwart, met een lichtgrijze vloer. Ge-wel-dig!'

Richt het huis ook niet te strak en te stijf in: Kuster houdt van gezellig en zwierig, van houtsnijwerk uit het Verre Oosten, hier en daar een gouden krul om de spiegel, en gezellig veel plaids en kussens op de bank. Hij laat tegenwoordig zijn eigen meubels bouwen, want in de maat waarin hij ze wil hebben zijn ze amper te bestellen. 'Alleen Amerikanen maken grote banken, maar die zijn vaak weer erg lelijk.' Uit Italiaalt hij de woonaccessoires van modemerken als Fendi, Versace en Roberto Cavalli. 'Dat kun je goed combineren met de meubels van Minotti; die zijn strak maar wel heel sexy. Minotti is de Gucci van het interieur, met mooie luxe warme stoffen. Topkwaliteit, is niet te verbeteren.'

En wat vindt hij van de internationaal vermaarde Nederlandse topmerken? Kuster: 'Merken als Gispen, Pastoe, Montis en Ploeg Stoffen zijn zo calvinistisch Hollands, zo seksloos, zo sober. Ik kan er helemaal niks mee. Ik kijk er niet eens naar.'

Stel dat Kusters opdrachtgever een designklassieker heeft zoals de strakke slaapbank van Martin Visser, 'dan mogen ze die gerust houden, maar wel graag op zolder'. En heeft iemand een originele Rietveld-stoel in de kamer staan? 'Ik betwijfel of die klanten naar mij toe komen, maar goed Ik zou zo'n Rietveld-stoel combineren met een grote Swarovski-vaas, of met een kussen met het woord 'famous' in glitterstenen erop.'

Weelde, dat is Kusters belangrijkste advies aan de Nederlander. 'Durf jezelf te verwennen, met lekker dikke handdoeken, lekkere donzen dekbedden en goeie geurkaar- sen van Diptyque, of het huisparfum van het Parijse warenhuis Colette. Doe jezelf een plezier, ga voor kwaliteit, kwaliteit, kwaliteit. Ik h t goedkope potpourri en synthetische geuren.'

New York

Kuster zit zeven dagen per week tussen zijn stalenboeken en catalogi in Laren. Zijn huis in Amsterdam stelt weinig voor, zegt hij; hij is toch nooit thuis. 'Ik heb er een bed en een televisie staan, dat is alles.' Zijn vrienden zijn de mensen met wie hij samenwerkt - de eigenaar van de horecatenten Jimmy Woo en Suzie Wong ziet hij bijna elke dag, en niet alleen omdat ze momenteel bezig zijn met de inrichting van de New Yorkse vestiging van Jimmy Woo.

Kusters andere beste vriend ('ze noemen ons de Siamese tweeling') is sieradenontwerper Rodrigo Otazu, en ook die vriendschap is doorspekt met werk. Otazu heeft een kristallen kandelaar ontworpen die in de winkel van B.inc in Laren staat, 2.000 euro. Een relatie? Kuster kan zich er gezien zijn werkschema weinig bij voorstellen. 'Het klinkt misschien naar, maar ik zit zo boordevol werk dat ik de energie niet kan opbrengen om twee uur over koetjes en kalfjes of over iemands postzegelverzameling te praten.'

Gastenlijst

Op de zeldzame momenten dat Kuster niet werkt, denkt hij na over m werk. Hij wil dus een modelijn beginnen, hij wil een 'super-de-luxe' hotel inrichten en dan betrekt hij er zelf direct een kamer in. Hij zou ook graag een 'concie-service' willen oprichten; een dienst waarbij veeleisende consumenten kunnen aankloppen voor het regelen van een limousine of een helikoptervlucht, of voor een reservering in een ogenschijnlijk volgeboekt restaurant of hotel.

Kusters sociaal netwerk werkt momenteel al zo dat zijn mobiele telefoon bijna onophoudelijk rinkelt met mensen die hem vragen of hij ergens een plek op een gastenlijst kan regelen, en of hij misschien weet hoe je een tafel bemachtigt in de altijd volgeboekte Crystal Room, het nieuwste restaurant van Philippe Starck in Parijs. (Ant woord op beide vragen is ja.)

Maar eerst lanceert Kuster dit jaar zijn eigen Interiorstuff stoffen- en meubellijn. Na de opening van Jimmy Woo in New York wil hij daar ook zo snel mogelijk een winkel openen. 'Ik weet zeker dat me dat gaat lukken.' Daarna wil hij Dubai en Moskou veroveren. 'Ik heb het gevoel dat ik in Nederland na vijf jaar aan mijn plafond zit. Ik heb met Jimmy Woo de beste club van Nederland ingericht, wat komt daarna? Ik zit niet te wachten op een restaurant in Zwolle of een kroeg in Groningen, dat is geen uitdaging voor me.

'Ik heb een keer op televisie De Metamorfose gedaan, maar dat is ook niks voor mij. Zo'n make-over is decorbouw, het heeft niks met luxe te maken. Ik richt me liever op het inrichten van het huis van Madonna of Robbie Williams. Kuster zegt ook: 'Het is tijd om door te breken. Ik wil dlamourboy van het interieur worden.'

Heftige ingreep

Onzekerheid is hem vreemd, wat niet wil zeggen dat Kuster een opschepper is. Hij vindt bovenal dat hij gezegend is met prachtige opdrachten en fantastische klanten.

Onlangs richtte hij een huis in voor een jong gezin in Rotterdam. 'Volgens mij is het het grootste huis van Nederland', zegt hij. Hij was niet bij de bouw betrokken; toen de constructie gereed was werd hij door de opdrachtgevers gevraagd voor een second opinion - ze waren niet tevreden over het interieurplan van een andere ontwerper. Kus ter nam de hele klus over, maar kon niets meer veranderen aan de indeling.

Maar qua vloeren, gordijnen, stoffering, meubels en schilderwerk ging alles overhoop. 'Het huis dreigde te klassiek te worden, terwijl het hele jonge hippe mensen zijn. De enige ruimte die echt al af was, was het zwembad, met een klassieke Franse lelie op de tegel. 'De ruimte schreeuwde om een ingreep. Ik heb de wanden en het plafond zwart laten verven en het verhoogde plafond donkerpaars, en witte gordijnen voor de ramen. Ik had zoiets ooit op een foto gezien, van een zwembad in een Parijs hotel. De opdrachtgevers wisten het er niet zo mee; het was nogal een heftige ingreep. Maar wat bleek? Het is helemaal top geworden. Echt waanzinnig gaaf. Je ziet het en je vergeet het nooit meer. Het was voor het eerst in vijf jaar dat ik dacht: hm, Eric, je bent misschien toch wel goed.'

Meer over