Columnarthur van amerongen

Ik vulde mijn mandje met kruidnoten en speculaas en verlangde naar heel heel vroeger toen alles nog goed was

null Beeld

Het eeuwfeest van de Volkskrant was voor afgelopen zaterdag gepland maar ging niet door. Mijn vliegticket naar Amsterdam had ik reeds lang geleden geboekt en ik besloot de mijlpaal toch te vieren. Daar liep ik dan door de stromende regen in Zaandam, met een natte jubileumkrant onder mijn arm. Ik stond er niet eens in.

Bij de Action kocht ik cadeaus voor de Muntzjes want bij hen zou ik logeren. Meteen achter de kassa’s lagen zakken pepernoten van het merk Smikkelhuys. De dichter in mij ontwaakte en ik rijmde ‘snikkelluis en kopkaas, op de pielemuis van Sinterklaas’, geïnspireerd door een tekening van Kamagurka: Bert Vanderslagmulders klopt aan bij herberg In den Stinkende Roede, zijn kruis verspreidt dampende walmen. Iemand roept: wie daar? Bert antwoordt: goed volk!

Ik vulde mijn mandje met kruidnoten en speculaas en verlangde naar heel heel vroeger toen alles nog goed was.

Voor Robbie kocht ik een unisex pietenpak. Zachtjes – Feind hört mit – zong ik het lied van de Zangeres zonder Naam dat Muntz ooit coverde voor een singletje dat gratis meekwam met het kerstnummer van de VPRO-gids.

Hij zag door de ramen de kerstbomen staan

Met glinst’rende bellen en lichtjes eraan

Hij hoorde gezang, o zo vroom en devoot

Terwijl men voor hem alle deuren goed sloot

In de halloweensector kocht ik voor mevrouw Muntz een hip hop skeleton: een zingend geraamte met gitaar, zonnebril en cowboyhoed.

Op de kerstafdeling was het een drukte van belang. Ik wrong mij tussen de looprekken en scoorde twee wiebelende gnomen voor Robbies dochter Tessel. Gelukkig wonen zijn andere kinderen niet meer thuis want het funshoppen was een aanslag op mijn huishoudboekje.

Ik liet de boel inpakken en stapte de regen in. Toen moest ik nodig mijn gevoeg doen. De enige optie was een oriëntaalse vreetschuur annex witwasserij, waar mij de toegang werd versperd door een meneer die “effe ep skenne, broer” bromde. Mijn telefoon was net leeg en met dichtgeknepen billen schuifelde ik naar huize Muntz.

Dat stond tjokvol met kunstkerstbomen, ik kon nauwelijks bij het gemak komen. Nadat ik mijn grote boodschap had gedaan, vertelde Robbie dat hij en zoon Engel al sinds augustus in die boompjes handelen. ‘Een goudmijn, Tuurtje, mensen willen steeds vroeger kerstsfeer in huis. Een probaat middel tegen eenzaamheid!’

Het thuisfront appte dat het 30 graden was. Ze lag met een caipirinha op het strand. Hier is het ook gezellig, tikte ik, en greep naar de fles glühwein.

Snikkelluis Beeld Gabriël Kousbroek
SnikkelluisBeeld Gabriël Kousbroek
Meer over