Het besteDumpverhaal

Ik passeerde haar zonder iets te zeggen. Wie nu wie dumpte weet ik nog steeds niet

null Beeld

Het mooiste meisje (1963, derde klas hbs) woonde twee straten achter mij. Ouders gescheiden, een uitzondering destijds. Zij het mooiste meisje, ik de slimste jongen. Althans, dat zeiden mijn klasgenoten.

Altijd tegenwind op de Rijksstraatweg, van ons dorp naar het lyceum in de stad en terug. Daar stond zij. Ketting eraf. Dit was mijn kans haar te veroveren. Moeilijke fiets, slecht te herstellen. Ik duwde haar naar huis en beloofde de fiets bij mij thuis te repareren. Oud vehikel, waarschijnlijk van vér voor de oorlog. Derailleur kapot, kabel gebroken. Ik zweette peentjes, vloekte Jezus van het kruis, maar het lukte en ik bracht de fiets nog diezelfde avond naar haar adres aan de Hoofdstraat. Zij wachtte mij op, met naast haar een grijnzend vriendje. Student. Hij wel! Haar moeder schonk thee, bedankte mij uitvoerig. Mijn muze verpoosde zich aanstellerig en lacherig met haar geliefde.

De dag daarop had ze een lekke band ter hoogte van de Jan Gijzenbrug. Het was nog een deksels eind lopen naar die Hoofdstraat. Ik passeerde haar zonder iets te zeggen. Wie nu wie dumpte weet ik nog steeds niet, ze ging van school met getuigschrift 3-jarige hbs. Ik zag haar nooit weer.

Ruud van Ling, Heerhugowaard

Volgende week publiceren we het laatste het beste dumpverhaal. Wie biedt? didu@volkskrant.nl

Meer over