Ijzeren Gordijn

De ergste trips van onze favoriete schrijvers. Deze week: hoe Toine Heijmans de koning te rijk was met zijn Alpenkreuzer.

Toine Heijmans
null Beeld -
Beeld -

In de traditie van mijn ouders kocht ik een Alpenkreuzer. Er was achttien jaar liefdevol mee gekampeerd, zei de oude eigenaar, nu waren de kinderen het huis uit en gunde hij de Alpenkreuzer aan een jong gezin.
Ik had een jong gezin.

Juichend reed ik met de Alpenkreuzer naar huis, de komende achttien jaar tegemoet. Het was een Allure Export, het duurste model, en hij rook al naar alles wat we ermee gingen beleven. 240 euro had ik betaald, inclusief inventaris en dat was niet mis: uit de hardstalen buik kwam een complete set Mepal-borden en -bekers tevoorschijn, een droogrek, een blik met reserve-elastieken en, triomf!, de originele Oost-Duitse pannenset.

Fahrzeugwerk Olbernhau
Alpenkreuzers werden gemaakt in de legendarische fabriek van Fahrzeugwerk Olbernhau, diep in het communistische Oosten, op het chassis van de Trabant. De heerlijke grote autowielen, merkte ik, stonden nog steeds garant voor een ongeëvenaarde wegligging.

Voor het huis toonde ik het jonge gezin mijn schat: een ingenieus stelsel van stalen stangen en bruinoranje katoenen doek. Achter de kentekenplaat een riante houten vintage buitenkeuken. De matrassen waren, nou ja, ook vintage, maar je kon met dat stuk IJzeren Gordijn wel gewoon 130 rijden vanwege die wielen. Ik zag kort de wanhoop flakkeren in de ogen van mijn vriendin, maar besloot die te negeren.

Er was een gratis hekwerk bij dat als imperiaal fungeerde, daar klemde ik vijf fietsen op en een surfplank. Naar Frankrijk, uiteraard. Eén van de fietsen bleef haken in het plafond toen ik thuis de parkeergarage uit reed, maar verder kwamen we onbeschadigd aan op een camping in de Gironde, waar de eigenaren mismoedig en enkel uit financiële overwegingen ons toelieten. Met voortent en luifel was het een gigantisch insect, die Alpenkreuzer, de fietsen ernaast, de surfplank ook, en binnen een permanent huilende baby.

Jullie lijken wel zigeuners, zeiden vrienden met wie we op de volgende camping hadden afgesproken. Dat vatte ik op als een compliment. Horrorvakanties zijn achteraf altijd geweldig, dat is het mooie van horrorvakanties, en het is verstandig je daar tijdens de horrorvakantie rekenschap van te geven.

Het jaar erop moest ik de Alpenkreuzer loskoppelen op een bospad recht omhoog bij Chalon-sur-Saône, dat volgens de navigatie een doorgaande route was. Eerst had ik het jonge gezin gesommeerd de auto te verlaten en te duwen, maar de wielen vraten zich vast in de bosgrond zodat ik de Alpenkreuzer achter moest laten, het gezin in een bed-and-breakfast stalde en twee dagen later pas het Oost-Duitse staal weer rijdende kreeg.

Martkplaats
Het jaar erop beloonde ik de Alpenkreuzer met een ANWB-keuring die hij gloedvol doorstond, en een nieuwe disselkoppeling. En zo kwam het dat ik om 06.05 uur, onderweg naar Frankrijk, op de A16 bij Breda in de achteruitkijkspiegel zag hoe de Alpenkreuzer zich bij 130 kilometer per uur losmaakte van de trekhaak en in een fontein van vonken tot stilstand kwam tegen de vangrail. Mijn vriendin zag kort wanhoop flakkeren in mijn ogen.

Vorige week zette ze de Alpenkreuzer buiten mijn medeweten op Marktplaats, en gunde hem voor niks aan een jong gezin. Ik had de Oost-Duitse pannenset graag gehouden, maar ze was me te snel af.

Meer over