postuumMarcel 'Bliksem' Blik (1972-2021)

Iedereen in de dartwereld had een zwak voor Hagenees Marcel ‘Bliksem’ Blik

Corto Blommaert
Marcel Blik Beeld
Marcel Blik

Buiten is het koud, maar op 1 februari 2015 broeit het in hotel De Bonte Wever in Assen. Marcel ‘Bliksem’ Blik grijpt er net naast een finaleplaats in de Dutch Open, het grootste dartstoernooi ter wereld. Zijn tegenstander is oud-wereldkampioen Martin Adams. Tussen de geconcentreerde werpbeurten dollen de twee wat met elkaar. ‘Zo was Blik’, zegt vriend en oud-topdarter Joey ten Berge. ‘Iedereen had een zwak voor hem.’

In juni 2019 wordt Bliks positiviteit op de proef gesteld. ‘Tijdens een wedstrijd vond hij dat zijn pijlen niet lekker in de hand lagen. De volgende dag zou hij met teamgenoot Raymond van Barneveld nieuwe uitzoeken’, zegt Ten Berge. Onderweg werd Blik onwel, het bleek een epileptische aanval, de scans in het ziekenhuis wezen uit dat hij een hersentumor had. Na anderhalf jaar van zware behandelingen koos de 48-jarige Marcel Blik op 29 november voor euthanasie. ‘Marcel zei: ik heb zelf besloten wanneer ik ga, niet de kanker’, zegt zijn vriendin Barbara Vols. Blik liet haar en zijn bonuszoon Kai achter.

‘Blik – ik noemde hem nooit Marcel – was mijn broertje’, zegt Ten Berge. ‘We leerden elkaar kennen toen we 14 waren. Na een uitwedstrijd raakten we aan de praat en vroeg ik of hij bij ons in het team wilde komen. Hij weigerde. Dus stalen we zijn pijlen. We belden hem op: ‘Je krijgt ze pas terug als je bij ons komt darten.’ Sindsdien was het: waar Blik is, is Joey, en andersom.’

Blik en Ten Berge halen het beste in elkaar naar boven: gaat Ten Berges carrière rond 2007 als een speer, dan volgt Blik niet veel later. Op de Open Mariahout in 2010 staan ze tegenover elkaar. ‘Dat was van zo’n krankzinnig hoog niveau’, zegt Ten Berge. Hoewel de twee bekendstaan als notoir slechte verliezers, duurt dat onderling nooit lang. ‘Na een verloren partij kan ik zo drie kwartier chagrijnig zijn, bij Blik was dat maar vijf minuten.’

Blik haalde de selectie van het Nederlandse dartteam, het was een kwestie van tijd tot hij zou doorbreken. Maar een grote sponsor meldde zich uiteindelijk nooit, dus bleef hij naast darter ook glazenwasser. Na de epileptische aanval kon hij niet meer darten en mocht hij niet meer de ladder op. ‘Toen hij ziek werd, heb ik de zaak overgenomen’, zegt Barbara. ‘Ondanks alles is hij altijd positief gebleven – dat kon ook niet anders bij hem.’

De sponsor van zijn dartteam, de Goudenregenbar in Den Haag, organiseerde een benefiettoernooi voor de zzp’er. Blik mocht dan bekendstaan als een echte Hagenees – hij kwam altijd op met Oh, oh, Den Haag –, de steun kwam vanuit alle windstreken. ‘Dat was zo bijzonder, dat mensen zoveel voor ons overhadden’, zegt Barbara. ‘Nu nog krijg ik lieve berichtjes van mensen met wie hij ooit speelde.’

Ook in de laatste, zware periode van zijn leven blijft Blik een grappenmaker. ‘Toen zijn vrienden afscheid kwamen nemen, stonden die grote, volwassen mannen met tranen in de ogen voor de deur. Uiteindelijk liepen ze met tranen van het lachen de deur uit’, herinnert Barbara zich.

Buiten was het koud toen Marcel Blik, een week voor zijn overlijden, zijn zoon kampioen zag worden. ‘De kantineman kwam meteen met zijn patatje en colaatje. We hebben met z’n allen de wedstrijd gekeken’, zegt Ten Berge. ‘Dat was even triest als mooi.’ Op de foto die later die dag is gemaakt, ligt Blik op een brancard van de Stichting Ambulance Wens, omringd door familie en vrienden. Zijn blik – opperste concentratie – gericht op zijn zoon, een grap op z’n lippen.

Meer over