De liefde van nu

‘Hoe stoer ik in het begin ook deed, ik wil hem niet meer kwijt’

Cato kende niemand in haar nieuwe wijk, dus stopte ze een briefje in de bus van een buurman. Op het eerste gezicht dacht ze niet dat het een grote liefde zou worden, maar het leidde toch tot veel knusse avonden.

Corine Koole
null Beeld Max Kisman
Beeld Max Kisman

Cato (35): ‘Vijf jaar geleden verhuisde ik naar een leuk huisje in het oosten van het land, dat op den duur gesloopt zou gaan worden. Er waren in korte tijd veel jonge mensen komen wonen, maar ik kende er niemand, dus op een dag besloot ik een briefje in de bus van een van mijn buren een paar huizen verderop te doen. ‘Als je zin hebt een keer koffie of thee te drinken, lijkt het me leuk je te leren kennen’, stond erop.

Ik wist niet of er een man of een vrouw woonde, maar te oordelen naar de zwarte meubelen en de rode gordijnen zou het weleens een man kunnen zijn. Niet dat ik daarop hoopte, ik zocht gewoon wat aanspraak. Door het raam had ik grote wanden met boekenkasten gezien, en zelf hou ik ook van lezen.

Geen seksuele spanning

De bewoner was inderdaad een man, hij reageerde nog diezelfde dag. Ik stond net buiten in de regen met een lege accu en probeerde samen met een vriendin de startkabels vast te maken, toen hij aanbood te komen helpen. Stond-ie daar: tien jaar ouder dan ik, lang en dun van gestalte en vlassig haar achter zijn oren gehaakt. Niet bepaald mijn grote nieuwe liefde, dacht ik. Maar een dag later zat ik toch bij hem op de bank, hij in een stoel ernaast. Hij vertelde over zijn vele reizen en dat hij jaren in Azië had gewoond.

Er hing die avond een goede, kalme sfeer – geen seksuele spanning. Ook al was het wel bizar om ineens bij een vreemde op de bank te zitten en voelde het onbedoeld toch een beetje als een date. Hij bleek vier maanden in ons straatje te wonen en kende ook niemand in het dorp. Ik vroeg: heb je zin om morgen mee te gaan naar Ikea? Dat leek me gezellig, mijn ex-vriend was daar nooit voor te porren geweest. En ook midden in dat hectische meubelwarenhuis bleek hij iemand die zijn kalmte kon bewaren. In de weken erop gingen we samen naar de film, en ik heb een keer bij hem gegeten en hij bij mij, maar dat was minder. Hij maakte een maf soort bami en andersom vond hij mijn bloemkoolcurry maar niks. Hij was gewend enkel magnetronmaaltijden en pizza te eten.

Buikspieren

Op een dag zei ik, omdat het gesprek er aanleiding toe gaf: ‘Nou, laat je buikspieren dan eens zien.’ Die vielen helemaal niet tegen. Op een of andere manier veranderde die strakke buik het beeld dat ik van hem aan het vormen was, of beter gezegd: stelde dat bij. En een paar dagen later appte ik: ‘Heb je zin om te komen knuffelen?’

Ik had een heel smal bankje, waar we net samen op pasten. Hij vond het leuk dat ik dat zomaar had gevraagd, maar zelf zag ik er niks groots in – er hing immers niks van af. Het was de vierde keer dat we elkaar zagen. Het was me allang duidelijk dat hij weinig aandacht van vrouwen kreeg en net als ik tamelijk op zichzelf was. Elkaars liefjes zouden we nooit worden, daarvoor verschilden we te veel. Hij zat naast me en hield me vast, en zo keken we samen een film. Het klinkt niet aardig, maar ik had het gevoel dat ik het voor het zeggen had en hij degene was die volgde.

Lockdown

Toen kwam de lockdown. Van het ene op het andere moment zag ik niemand meer – alleen deze man die ik halsstarrig ‘de buurman’ bleef noemen. Zo stond hij ook in mijn telefoon. Als de functie die hij vervulde in mijn leven: iemand in de buurt die ervoor zorgde dat ik niet zou vereenzamen. Maar de dagelijkse frequentie waarmee ik hem begon op te zoeken, vond hij te hoog. Soms zei hij: ‘Zo, nu ga ik je weer de deur uit schoppen.’ Af en toe sliepen we met elkaar, we hadden ook wel seks, maar we noemden het geen relatie. Hij zei ook regelmatig: ‘Ik ben niet verliefd.’ Dat vond ik prima, want dat was ik ook niet.

Tijdens de lockdown fietsten en wandelden we veel samen, maar een keer, tijdens een fietstochtje waarbij hij mij telkens kuste als we even rustten in het gras, kregen we het over politiek. Mijn vrienden zijn allemaal nogal antroposofisch en spiritueel, maar de buurman bleek een rasechte VVD’er te zijn. Ik zei dat ik niet begreep hoe iemand die zo aardig was, zwakkere mensen zo kon achterstellen. Een week lang spraken we niet met elkaar. Maar daarna werd die ruzie een futiliteit, als een geschil tussen twee echtelieden die helemaal niet verlangen naar een breekpunt maar juist door willen met elkaar. Zo voelde het soms: alsof we getrouwd waren.

Toen ik terugkwam na drie weken in mijn eentje in Schotland te zijn geweest, was ik heel blij hem weer te zien. Ik realiseerde me hoe bijzonder het was dat ik iemand die ik op het eerste gezicht niet zo aantrekkelijk had gevonden toch heel leuk was gaan vinden, omdat er kennelijk andere eigenschappen dan uiterlijk en politieke overtuiging belangrijker waren. Door simpelweg veel tijd met elkaar door te brengen, waren we elkaar enorm gaan waarderen. Als ik hem op Tinder had ontmoet, dan hadden we elkaar die kans nooit gegeven en had ik hem na de eerste ontmoeting nooit meer gezien.

Verknocht

Met mijn verhuizing laatst heeft hij mij wekenlang geholpen, van behangen tot het in orde maken van de tuin. Mijn moeder zei dat ze kon zien dat hij van mij hield, maar zelf bleef hij erop aandringen dat ik vooral moest blijven daten met andere mannen. Want ook al hield hij dan van me, hij zag er niks in onze relatie te formaliseren.

Ik heb heel lang gedacht: na de lockdown verdwijnt hij vanzelf uit mijn leven. Nu de wereld weer open is, weet ik beter. Hoe stoer ik in het begin ook deed, ik wil hem niet meer kwijt, en verveel me met andere mannen. Met de buurman op de bank is het altijd leuker. Maar de buurman is weer op reis. Hij stuurt mij kaartjes van over de hele wereld en komt alleen tussen zijn reizen door even logeren. Dat is fijn. Maar ik mis de lockdown: het knuffelen, samen theedrinken, films kijken en kibbelen over politiek.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Cato ­gefingeerd.
Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De Liefde van Nu.

OPROEP

Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten moderne relaties, over mensen van alle leeftijden en alle voorkeuren.

Meedoen? Mail een korte ­toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.

Meer over