Hoe je van een meisje een kind maakt

Jongens mogen van geluk spreken. Ze krijgen tot hun vijfde jaar in het algemeen gewone kleren aan. Een broek en een hemd met mouwtjes....

Want die heb je ook. Moeders die tegen elkaar opbieden in prinsesje bouwen. 'We gaan even shoppen in Londen, montycoatjes kopen, voor de kinderen', snijdt het jonge, veel te rijke moedertje op tegen buurvrouw die het bij Zeeman zoeken moet vanwege haar huishoudgeld. Maar bij Zeeman kun je ook prinsesjes kopen, wacht maar kreng.

Voor kinderkleertjes die niemand anders nog heeft - dat is het geheim van de mode, dat eerst niemand het heeft behalve jij - moet je trouwens helemaal niet naar Londen. En ook niet naar Milaan. En ook niet naar Parijs. Het zal de moderedactie van krant en blad verbazen, de dames hoeven de deur bijkans niet meer uit. Eindhoven! En vooruit dan, Amsterdam. Een kleine mode reportage. Het was de eerste dag van de herfst. Een sukkel van een Volkskrantjournalist had zich wijs laten maken dat je beter met het vliegtuig naar Parijs kunt gaan dan met de trein. Schiphol. Daar zat hij zijn uur vertraging uit bij de slurf naar het vliegtuig. Het blokje stoelen in de gang was helemaal bezet. Air France-passagiers. Vijf doodmoeie Franse vrouwen hadden geen plek meer om te zitten, ze leunden met hun konten tegen het glas. Ze hoorden bij elkaar, dat zag je. Alle vijf hadden ze grote plastic tassen bij zich. Soms haalden ze er iets uit. Een kledingstuk. Ze lieten elkaar wat kleding stukken zien. Kinderkleren.

Telkens als er een truitje of een broek of een jasje tevoorschijn kwam, lichtten de bozige gezichten even op. Moeders? De tassen stonden bol. Ze waren afgeladen, het waren er veel. En allemaal grote namen op de tassen. C & A, de Bijenkorf, Esprit, Peek & Cloppenburg en nog een paar modehuizen van enige faam. Nee, Zeeman niet. Nemen Parijse moeders tegenwoordig een goedkoop vluchtje naar Amsterdam om de wintercollectie van hun bloedjes aan te vullen? Is het verschil in prijs zo groot, dat je de vlucht er makkelijk uithaalt? Mogelijk, maar die man dan?

Een kleine man in een leren jasje en een zakkige broek. Hij had een tijdje net gedaan of hij niet bij de vrouwen hoorde. Maar toen gingen ze hun laatste tientjes bij hem inleveren en kregen ze er Franse Francs voor terug. Van die man. En omdat ook hem de vertraging stierlijk verveelde, ging hij de bonnen maar eens door. Hij had een enorme stapel bonnen van de winkels waar de vrouwen de kleren hadden gekocht.

Het drommen begon, het vliegtuig werd geladen. De Volkskrantverslaggever wrikte zich in de rij tot tegen een Française aan die bijna bezweek. Loodzware tassen. Dat die hengsels het hielden. Mag ik u wat vragen, komt u uit Parijs? 'Oui!' (donder op kerel, klonk het). Hebt u kleren gekocht in Amsterdam? 'Oui!' (val dood). Dat verbaast me, ik meen dat men voor kleren doorgaans eerder naar Parijs gaat, dan andersom. 'De tijden veranderen.' Ze blafte het er uit en haar rug liet weten dat er verder niets meer uit zou komen. Maar haha, ze werd gepakt. Het was handbagage, maar veel te veel. Ze moesten een deel van de tassen helemaal terugbrengen naar een incheckbalie. Nog meer vertraging.

De andere vrouwen, die nog met hun tassen vol langs de uniformen moesten, raakten in paniek. Maar een van hen vond een manier. Ze zag dat de verslaggever niet te veel, maar veel te weinig handbagage bij zich had. Of hij twee tassen dragen wou langs het luchthavenpersoneel. V & D, daar waren ze ook geweest.

De Volkskrant droeg twee forse van V & D het vliegtuig in, maar nou moesten ze wel. Breek open die hautaine Franse bekjes. Wat zit er in? 'Kinderkleren.' Voor thuis? 'Ja nee, niet voor mijn kinderen.' Pas in de slurf kwam het er uit, de vrouwen werkten voor een Franse keten van kinderkledingwinkels. Ze hadden in Amsterdam ingekocht. De nieuwste mode. 'Om inspiratie op te doen.' Inspiratie? 'Nou ja, we brengen ze naar onze ateliers waar ze op deze ideeën kunnen voortborduren.'

En waarom dan in Amsterdam? 'Nederland loopt voorop, op het ogenblik.' Dus nu jat Parijs de ideeën eens een keertje hier. Trots? Vreselijk! Wat in die tassen zat, was niet om aan te zien. Aankleedpopperij, de kinderen in Parijs zijn nu ook de pineut, ze moeten ook beeldig over straat en worden half doodgeslagen als er een vlek op hun valse Oililytje komt.

Een zegen zou het voor de kleuters zijn als de vrouwenbladen korte metten maken met de kleurrijke schattigheid. Dat ze het blauwe overalletje opnieuw ontdekken en aan de lezeressen voorschrijven. Nieuwe mode. Alle kinderen in een blauw overalletje, allemaal even lief, allemaal even prachtig en allemaal spelen, zoals ze nooit hadden gemogen van moeder toen die haar bloedje nog de verkeerde kant op droomde met die vreselijke jurkjes. Veertig gulden kost zo'n oersterk blauw overalletje. Je hebt er per kind maar twee nodig en ze gaan langer dan twee kinderen mee. En de Françaises weten niet wat ze zien als ze in Eindhoven de zandbakken langs gaan om ideeën. Overal overalletjes, omdat het in de Volkskrant stond.

Meer over