PostuumRob Lathouwers

Hockeyscheidsrechter Rob Lathouwers (1952-2021) vond een rode kaart uitdelen maar onzin

Bon-vivant die als hockeyscheidsrechter op twee Olympische Spelen floot. Zijn indrukwekkende staat van dienst was bepaald niet het resultaat van een puike conditie.

internationaal hockeyscheidsrechter Rob Lathouwers.  Beeld
internationaal hockeyscheidsrechter Rob Lathouwers.

Plezier was voor internationaal hockeyscheidsrechter Rob Lathouwers net zo belangrijk als presteren. Hij hield van de eerste, tweede én derde helft. Collega-scheidsrechter Peter Elders, die menig duel met hem leidde: ‘Na een wedstrijd stonden we gerust nog een uur tussen de spelers aan de bar. Of nou ja, ik een uur, Rob meestal twee.’

In de jaren ’80 en ’90 gold Lathouwers als een van de beste hockeyscheidsrechters ter wereld. Hij floot op twee Olympische Spelen (Los Angeles 1984 en Seoul 1988), een WK en negen Champions Trophy’s. In totaal leidde hij bijna 140 interlands.

Die indrukwekkende staat van dienst was niet het resultaat van een puike conditie. Lathouwers hield van een drankje en een sigaretje. Voor het WK hockey in Australië was hij naar eigen zeggen ter voorbereiding een paar keer vanuit Vught naar Den Bosch gefietst voor boodschappen; dat volstond. En een mooi resultaat in de Coopertest? Ach, zijn broer Peter Paul zat in het bestuur van de hockeybond. Dat kwam wel goed.

Eén rode kaart

Belangrijker dan een ijzeren conditie vond Lathouwers persoonlijkheid. Hij ging er prat op in zijn carrière nooit een rode kaart te hebben gegeven. Nou ja, één keertje dan. Met dank aan zijn collega-scheidsrechter, die stiekem zijn kaarten had verwisseld toen hij op het toilet zat.

‘Bij de eerste overtreding greep Rob automatisch naar zijn broekzak’, vertelt Elders. ‘Maar daarin zat geen groen, zoals gewoonlijk, maar rood. Aan de overkant stond zijn collega lachend te zwaaien. Dat soort geintjes kon je toen nog gemakkelijk met elkaar uithalen.’

Lathouwers trad in de voetsporen van zijn vader Guust, die ook internationaal hockeyarbiter was. Hoogtepunt was die keer dat hij in Karachi in 1988 voor 60 duizend toeschouwers de interland tussen Pakistan en India leidde.

Hoewel de leeftijdsgrens internationaal op 47 jaar lag, stopte hij al op zijn 42ste. De generatie spelers waarmee hij was opgegroeid dunde uit. ‘Vroeger waren spelers als Ties Kruize en Tom van ’t Hek leeftijdsgenoten van je. Nu moeten de jongens bijtijds naar huis omdat ze nog een proefwerk aardrijkskunde moeten leren’, zei hij bij zijn afscheid.

Na zijn carrière als hockeyscheidsrechter bleef hij betrokken bij zijn geliefde Pakistan. Hij leidde via de Dar Hockey Academy talenten op en zamelde met zijn Vughtse hockeyclub MOP schoenen in.

Pakistaanse internationals

Voorzitter Westerouwen van Meeteren van MOP herinnert zich hoe Lathouwers eens plots twee Pakistaanse internationals regelde voor de overgangsklasser. Die stalde hij vervolgens in een stacaravan. ‘Dat viel ze rauw op het dak, ze hadden minstens het Hilton verwacht. Maar Rob had daar een heel verhaal bij, dat het juist goed was voor hun focus en zo. Een beetje bluf was hem niet vreemd.’

Het was in 2018 dat hij vanuit het ziekenhuis in Pakistan belde met zijn dochters, Rosalie en Florence, nadat hij was opgenomen met hartklachten. ‘Niet schrikken hoor’, zei hij hen, liggend aan allerlei draden, ‘er is niks aan de hand. Ik moet hier alleen wat langer blijven.’ Rosalie: ‘Hij bleef er luchtig over doen, ook al was zijn situatie alarmerend vanwege zijn levensstijl. Zijn optimisme was ook zijn valkuil.’

Op 30 augustus overleed Rob Lathouwers op 69-jarige leeftijd aan een hartstilstand. Bij zijn crematie werd de gebruikelijke koffie met cake geschrapt. ‘Dat had-ie helemaal niks gevonden’, zegt zijn dochter. In plaats daarvan werd er wijn geserveerd. ‘Daarmee hebben we een laatste toost op hem uitgebracht.’

Meer over