ColumnAaf Brandt Corstius

Het zou ontzettend prettig zijn als The Voice niet meer op tv kwam. Het is namelijk de hel

null Beeld
Aaf Brandt Corstius

In de rel rondom The Voice, alias the doofpot that keeps on giving, is mijn wijsvinger overbelast geraakt, want die moet de hele dag door de voorpagina van Mediacourant verversen. Mediacourant is een wonderlijke site die gewijd is aan medianieuws. De man die erachter zit – er schijnt één man achter te zitten, die sneller dan het licht kan meetypen met dingen die Bridget Maasland zegt – moet tegen een burn-out aanzitten. Elke paar minuten plaatst hij een bericht dat de woorden bandleider of seksueel getint bevat. Het is een fulltimebaan. Voor die man van Mediacourant, maar ook voor ijverige mensen zoals ik, die het Voicenieuws nauwgezet bij willen houden.

Over de zaak The Voice bestaan er overigens twee misverstanden, die ik graag de wereld uit wil helpen. Een veelgehoorde uitspraak in dit soort zaken is: ‘Er zijn alleen maar slachtoffers.’ Nu lees ik die zin ook weer op sociale media.

Dit klopt niet. Er zijn in deze zaak daders en slachtoffers. En als donderdag toch blijkt dat die uitzending van Boos niet klopt en alle medewerkers van The Voice enorme lieverds zijn, dan is Tim Hofman de dader, maar ik denk niet dat dat de uitkomst van deze zaak zal zijn.

Het andere misverstand is dat The Voice een geweldig programma is. Bij Beau werd maandag nog net geen twee minuten stilte ingevoerd om het geslachtofferde program te herdenken. De consensus aan tafel was: het is verschrikkelijk dat dit van de buis verdwijnt.

Dat klopt niet. Het zou ontzettend prettig zijn als The Voice niet meer op tv kwam. Ik heb het jarenlang moeten bekijken omdat diverse groeperingen in mijn huis het wilden zien. Het is de hel.

Er komen allemaal mensen zingen, allemaal op dezelfde geaffecteerde manier. In de periode dat ik keek – de periode van het grensoverschrijdende gedrag, maar dat zijn geloof ik alle perioden – zong iedereen als Adele of Amy Winehouse. Daar werd je na een paar uur onpasselijk van.

Het programma duurde namelijk vele uren. Eerst gingen mensen bijvoorbeeld een uur zingen. Dan was er een uur reclame. Dan gingen ze een uur met een iPad facetimen met het thuisfront om het logo van de mobiele aanbieder die dit alles mogelijk maakte in beeld te brengen. Ook werd er opgeteld een heel uur besteed aan van het podium aflopen en lang en intens met juryleden knuffelen. En minstens vijftig minuten van het programma werden ingenomen door close-ups van de enorme hand van Marco Borsato die denderend neerkwam op de knop waarmee hij zijn rode stoel deed omdraaien.

Nee, dat ga ik allemaal niet missen. Wat dat betreft is er in elk geval één slachtoffer minder.

Meer over