Het eeuwige leven

Harry Westenberg (1958-2021) maakte van zijn lessen economie bijna cabaret

Harry Westenberg. Beeld
Harry Westenberg.

Bij een les aan toekomstige ­leraren economie zette Harry Westenberg voor de berekening van een kostprijs een ­bureaustoel op tafel. Met humor en in een sappig Amsterdams accent legde hij glashelder uit hoe die prijs moest worden ­berekend en dat daar ook de kosten van de mislukte bureaustoel – de uitval – bij moesten worden geteld.

Veel economieleraren zouden die lessen nooit vergeten. ‘Hij wist een snaar te beroeren, waarmee hij zich onvergetelijk maakte’, zegt Frits Rovers, opleidings­manager lerarenopleidingen van de ­Hogeschool van Amsterdam (HvA). Oscar Seinstra, die les van hem kreeg en later zijn collega en vriend werd: ‘Ten eerste verstond hij de kunst van het uitleggen. Ten tweede toonde hij continu hoeveel plezier hij daarin had. Dat werkte heel aanstekelijk. Er zat zoveel humor in dat het bijna cabaret werd.’

Head of the River

En dat bleek ook na zijn dood, toen tientallen oud-studenten reageerden, soms vanuit verre landen. Harry Westenberg was bijna dertig jaar een boegbeeld van de HvA. Hij was dat ook voor de Amsterdamse roeivereniging Poseidon, zelfs 43 jaar lang. Veertig jaar geleden haalde hij nog even de nationale top met een combinatie vier, samen met roeiers van Aegir, de studentenroeiclub van de universiteit van Groningen. Maar hij was vooral het kloppende hart van de acht. Hij roeide op slag en bepaalde het ritme en de lengte van de slag. Klein van stuk, maar oersterk. En zijn luide stem schalde dan over de Amstel, waardoor fietsers en ­wandelaar soms verbaasd opkeken. Niemand deed zo vaak mee aan de Head of the River. In 2017 roeide hij nog mee, vlak voordat er kanker bij hem werd vast-­gesteld.

Zijn roeimaat Cor Sier: ‘Na de eerste stamceltransplantatie wilde hij toch weer het water op. Met korset en al. We roeiden een drie keer zo lang afstand als we van ­tevoren hadden gedacht. Ik vroeg: ‘Harry, gaan we nog veteranen K roeien (roeien voor 85-plussers, red.)?’ ‘Als jij nog zeven anderen vindt die zo fysiek gehandicapt en geestelijk gestoord zijn, dan ga ik jullie coachen en sturen.’ Dat schetst zijn ­humor. Hij nam mij in de maling en ook zichzelf.’

Na een tweede stamceltransplantatie vorig jaar ging het mis. Zijn huid en hart raakten aangetast. Hij overleed op 7 januari. Hiermee kwam een einde aan het Harry-tijdperk op de school en op de roeiclub. In de talloze reacties op zijn over­lijden waren de sleutelwoorden ‘onmetelijke energie’, ‘onvervaarde passie’, ­‘sprankelende ­humor’, ‘eindeloos positivisme’ en een ‘beetje gek’.

Zijn echtgenote Yvonne, met wie hij drie kinderen had, vindt het nog altijd ­onbegrijpelijk. Hij was heel gezond en sportief, zegt zij, en ging zich niet aan ­geneugten ten buiten.

Harry Westenberg was een echte Amsterdammer. Hij werd geboren als jongste in een gezin met vier kinderen. Zijn vader verdiende de kost als boekhouder bij wasmiddelenfabrikant Henkel. Als student toonde hij al zijn sociale inslag. Toen een medestudent op vakantie na het roken van een pakje Gauloises doodziek werd, bekommerde Harry zich om hem. De ­anderen konden gewoon doorslapen.

Na de studie economie werkte hij eerst drie jaar als leraar op een roc voordat hij in 1991 docent werd aan de lerarenopleiding van de HvA. Yvonne leerde hij kennen op de studentenflat. Samen roeiden ze ook bij Poseidon, waar Harry ook bergen bestuurswerk deed en examinator was voor de roeidiploma’s.

Meer over