Interview

Hans Klok: ‘Ik heb altijd puur voor de magie geleefd’

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Het was de pandemie die Nederlands grootste illusionist, Hans Klok (52), dwarszat. Hij werd vorig najaar uit Las Vegas verdreven, een illusie armer. En hoewel zijn pensioen nog ver weg is, denkt hij wel na over de tweede helft van zijn carrière. ‘Goochelen is fysiek zwaar en ik word toch ouder.’ Maar gelukkig heeft hij een truc bedacht.

Hij ontvangt in zijn loods in IJmuiden, opslagplaats voor cirkelzagen, flightcases en windmachines, tevens de plek waar mensen vaak denken de leukste thuis te zijn door te vragen of dit de plek is ‘where the magic happens.’ Hans, vrolijk: ‘Je bent inderdaad niet de eerste die die grap maakt.’ Hij moet nog heel even één telefoontje afhandelen, sorry sorry sorry, daarna gaat hij koffiezetten in het met foto’s volgehangen kantoortje – Hans Klok met Karin Bloemen, Hans Klok met Pamela Anderson, Hans Klok met een tijgerwelp. Hans, ondertussen: ‘Het is wel oploskoffie, vind je dat erg? In dit apparaat moet van dat vloeibare spul van de groothandel maar ik had geen tijd meer om het te halen. Ik heb wel kokosmakronen, van de bakker. Ik dacht, de Volkskrant komt, dus dan moet ik een beetje uitpakken.’

Druk?

‘Jaaaa. Eerst dit, hierna nog een interview met Tatum Dagelet, die ken ik al heel lang, en dan moet ik vanavond ook nog naar dat programma van Margriet van der Linden, want de act van het doorgezaagde weesmeisje bestaat vandaag honderd jaar.’

Ik wist niet dat dat een weesmeisje moest voorstellen.

‘Vroeger moest het wel een weesmeisje zijn, want dan waren er tenminste geen ouders die verhaal kwamen halen als het misging.’

Niet waar.

Lachend: ‘Nou ja, zo vertel ik het in mijn show. In ons vak noem je dat: de waarheid liegen.’

Sinds september is Hans Klok terug in Nederland. Reden: de pandemie. In juli 2019 was hij net begonnen aan een serie shows in het MGM Excalibur Hotel & Casino aan The Strip in Las Vegas, zes avonden in de week, contract van tien jaar op zak. Acht maanden later gooide Trump het land dicht vanwege covid-19. Hans, met een zucht: ‘Je gaat met vier zeecontainers en je hele huisraad en dieren en alles heen, en na anderhalf jaar ben je weer terug. Dat is wel een desillusie, ja. En dan waren de eerste acht, negen maanden nog niet eens leuk ook.’

Waarom niet?

‘Amerika is gewoon een achterlijk land. Niemand steekt een klauw uit als je geen geld meebrengt. Als je naar de dokter wil omdat je pijn hebt in je knie, mag je eerst 500 dollar neerleggen. En smoezelig hè, bij de tandarts ligt tapijt op de grond. Wat ook niet hielp is dat ik allemaal van die persdingetjes moest doen, de opening van een ijsbar enzo. Vreselijk. Je moet zorgen dat je in die grote talkshows terechtkomt, dáár zit je zichtbaarheid. Nou, en toen hád ik eindelijk een grote vis te pakken, de Ellen DeGeneres Show, daar kijkt heel Amerika naar – en toen ging het land op slot. Je verzint het niet. Neem je wel een koek?’

Dan: ‘Wat ik jammer vind, is dat ik nooit zal weten of het gelukt was. Ik was druk bezig om me op te werken naar een betere locatie – Excalibur sluit de Strip af, en je wil eigenlijk middenin zitten, bij The Venetian, die heeft echt een mooi theater. Ik stond toch in een soort nachtclub, het publiek was al lam voor ik begon. Want dat is Vegas hè, echt een city of sin. Daar gedragen mensen zich ook naar. Alle mannen zijn lam en vrouwen die normaal keurig op kantoor zitten, kleden en gedragen zich daar ineens zo hoerig mogelijk, met de kortste rokjes en de hoogste hakken, waarvan je elk moment denkt dat ze hun bek breken. Want daar mág het. Net als in Blackpool, in Engeland. Maar goed, ik was dus flink bezig me daar tussenuit te werken, en toen gebeurde dit. Dus of het zou zijn gelukt: we’ll never know.’

Volgens je partner Dann van Ling (29), net als jij illusionist, zal het nog jaren duren voordat Las Vegas van die klap hersteld is, áls dat al ooit gebeurt. Is jouw droom daarmee nu ook definitief aan diggelen?

‘Nee hoor, dat denk ik niet. Dann zegt altijd: ‘Ja maar jij bent verliefd op het oude Vegas, het Vegas van Elvis Presley en Siegfried & Roy, en dat ís er al niet meer.’ Misschien heeft hij daar gelijk in. De focus is er de afgelopen jaren heel erg verschoven van entertainment naar sport, vooral ijshockey is er populair, er zijn enorme arena’s gebouwd. Maar ik vond het leuk hoor, ik heb ervan genoten. Het is toch een avontuur.’

Dann zei: ‘Uiteindelijk is het hier gezelliger.’

‘Dat is absoluut waar, gezelligheid is echt een Nederlandse uitvinding. Je loopt gewoon naar de bakker en de slager en je hebt een praatje. Dat is daar niet. Het is gewoon keihard.’

In de documentaire See you in Vegas van Antoinette Beumer en Maaik Krijgsman uit 2007 kregen we een Hans te zien die zelf anders ook hard kon zijn. Je zette jouw broer Wouter, die al jaren jouw pr deed, zonder omhaal aan de kant toen je met Stage Entertainment in zee ging.

Ad rem: ‘Ja, maar die moest er toch uit.’

Hard lachend: ‘Nee hoor, mijn broer is fantastisch. Hij was de eerste die me feliciteerde toen Joop (van den Ende, red.) belde. Maar daarmee hield het voor hem wel meteen op, ja.’

Terwijl hij zijn positie als basisschooldirecteur had opgegeven om jou te helpen.

‘Dat was niet heel aardig, dat klopt. Maar Joop zei: ‘Ik wil geen Hans Klokeilandje binnen mijn bedrijf. Dus toen moest ik kiezen. En kiezen is de helft verliezen. Soms moet je wel: als je nooit duidelijke keuzen maakt, blijf je overal tussen hangen. Dat snapte Wout best, terwijl hij daarna een rottijd heeft gehad. Hij begon een theaterbedrijfje en dat liep voor geen meter, ha. Ik lach omdat ik ook om mezelf lach: wij zijn niet zo handig met geld. Maar artistiek bracht hij mij wel op een hoger niveau. Hij geloofde altijd in mij.’

Klopt het dat de firma Stageholding van Joop van den Ende jouw Hans Klok Illusions bv destijds kocht voor 5 miljoen?

‘Dat zei mijn neef Cees Homburg in die docu, hè? Die deed destijds mijn zaken. Nou, hij kon ook goochelen, maar dan met cijfers. Als iets duizend kostte schreef hij een miljoen op. Goedbedoeld hoor, hij is ook een vriend van me. Maar om nou te zeggen dat ik daar financieel goed uitgesprongen ben, nee.’

Jouw goede vriend Gerard Joling zei: ‘Ik heb zo vaak gezegd: ‘Hans godverdomme, jij moet onderhand toch genoeg centen hebben om elke avond op de bank te kunnen zitten als je zou willen. Dat is mij ook gelukt.’ Maar het interesseert hem niet.’

‘Ik ben net mijn moeder: gelukkig met een bak koffie. Al ben ik daar ook wel een beetje van teruggekomen, nu zeker met die corona. Je moet gewoon een buffer hebben. Maar ik heb altijd puur voor de magie geleefd. Ik zag weleens artiesten die zoveel geld vroegen dat ze maar een of twee keer per maand hoefden op te treden, maar dan mis je óók die kick van het publiek. En je wordt er ook niet beter van, want je verliest je routine. Maar goed, ik ga het nu allemaal anders doen. Als ze me vroeger vroegen voor een optreden noemde ik gewoon een bedrag, nu denk ik eerst na. Want van dat bedrag moet ik óók nog de vrachtwagen betalen, en acht mensen. Het geld is nooit alleen voor mij. Dat is ook het verschil tussen Gerard en mij, die neemt alleen een tapeje mee en kan beginnen. Dat zegt hij zelf ook, hoor. Over René Froger, die altijd met een heel orkest wil optreden, zegt hij altijd: ‘Ik ben miljonair geworden met een bandje, René Froger met een bándje.’

Volgens Gerard moet je meer werken aan je zichtbaarheid. ‘Sophia Loren vroeg hem ooit als special guest op haar verjaardagspartijtje. Drie maanden later staat er dan een pietepeuterig fotootje op zijn website. Dat kan ik dan niet uitstaan. Ik zeg altijd: zorg dat je in de krant komt, en groot ook. Want je kan wel bescheiden wezen, maar resultaat is dat je dan ook weer vijf keer per dag in een pretpark staat. Dat is toch ongelooflijk triest?’

‘Ik had natuurlijk zelf een fotograaf moeten meenemen. Maar dat moet je liggen.’

‘Erkenning is belangrijker dan hérkenning.’ Beeld Aisha Zeijpveld
‘Erkenning is belangrijker dan hérkenning.’Beeld Aisha Zeijpveld

Ligt het je niet?

‘Ik vind erkenning belangrijker dan hérkenning. Het gaat me om het ambacht. Ik deed vroeger nog weleens mee aan een show als Ik hou van Holland, maar dan kwam ik niet zo goed uit de verf. Ik kan wel goed praten, maar alleen als het over mijn vak gaat. Mensen begrijpen natuurlijk niets van mijn vak, dus ze kunnen je nooit pakken als je iets fout zegt. Praat je over politiek, dan is dat veel lastiger. Maar goed, ik vind ook dat ik me moet vermannen, want je krijgt er goed geld voor, tenslotte. Dan moet je leveren ook.’

Hoeveel krijg je voor deelname aan zo’n quiz?

‘Nee, dat zeg ik niet.’

Ongeveer?

‘Nou, je kunt er een maand leuk van leven, laten we het daarop houden. Maar dan nog: ik wil niet beroemd zijn om het beroemd zijn, want niets is zo vergankelijk als beroemd zijn, zeker in het variété waarin ik zit. Een filmster laat nog films na, een schrijver boeken, maar wat laat een illusionist na? Een dvd, hooguit. Daarom ben ik nu ook bezig met nieuwe dingen. Goochelen is fysiek zwaar en ik word toch ouder. Mijn grote voorbeeld zijn The Crocksons, twee acrobatenbroers. Zij hadden een nummer met flessen en stoelen waarmee ze halverwege de vorige eeuw de hele wereld over gingen, echt fantastisch. Eind jaren zeventig werden ze 40, en toen dachten ze: oké, nu worden we te oud, dus moeten we wat bedenken. En toen zeiden ze: jij bent acrobaat, dan word ik clown en dan noemen we ons Bassie & Adriaan. De rest is de geschiedenis.’

Zoiets wil jij ook gaan doen?

‘Kinderen vinden mij fantastisch! Bij de Albert Heijn willen ze allemaal met me op de foto. Een tovenaar is toch iets magisch, en dan heb ik ook nog dat gekke lange haar natuurlijk. Dus nu heb ik een televisieformat bedacht, een soort Penoza-achtige familieserie met de werktitel Clockwork. Ik ben dan het hoofdpersonage, Hans Klok, en woon in een vuurtoren waar ik altijd iets aan het knutselen ben. En dan gaat er natuurlijk van alles mis. Ik heb bijvoorbeeld een valse manager, een soort Loes Luca, Olga Zuiderhoek-achtig type, die al mijn geld opmaakt.' Lachend: ‘Het is echt uit het leven gegrepen.’

Hoe groot acht je de kans dat dit inderdaad wordt gemaakt?

‘Honderd procent. Ja, zo ben ik hè, ik ga ervan uit dat altijd alles lukt.’

Hans Klok groeit op in het Noord-Hollandse IJmuiden als jongste zoon van vader Klaas Klok en moeder Gerda Schol. Als kind al is hij bezeten van toveren. Op zijn 12de heeft hij zijn eerste optreden, op zijn 17de staat hij voor het eerst in een nachtclub, twee jaar later heeft hij zijn eerste grote show. De familie groeit ondertussen als vanzelfsprekend met hem mee. Vader ontfermt zich over het management en de techniek (‘Zonder Klaas Klok viel de halve show uit elkaar’), moeder strijkt tot op hoge leeftijd zijn podiumoutfits. Vader overlijdt in 2002, moeder overlijdt vorig jaar aan alzheimer. Hans: ‘Gelukkig had zij de vrolijke vorm, dus die ging tot het end zingend door het leven.’

Wat een geluk.

‘Ja, zeker. Je hebt iets van vijftig vormen van alzheimer, en van de meeste word je boos of depressief. Maar mijn moeder was alleen maar blij, het feest kon beginnen, elke dag weer. Het zat er ook wel een beetje in hoor, wij noemden haar thuis altijd Lucille Ball, naar die Amerikaanse comédienne. Je kon vreselijk met haar lachen. Ze verfde haar haren altijd knalrood. En in het weekend gingen we weleens een tompouce eten bij de Hema, nou, dat vond ze helemaal geweldig. Mijn vader was een heel ambitieuze man, deed alles om hogerop te komen, maar zij was echt tevreden met een kop koffie. Al kon ze ook flink ruziemaken hoor, Italiaanse toestanden, dat je dacht: jezus, doe even de deuren dicht. Ik zei eens tegen haar: ‘Mam, ik wil later beroemd worden.’ Weet je wat ze zei?’

Nou?

‘Moet je de paus doodschieten, ben je morgen beroemd.’

Wat trok jou als kind al aan in het goochelen?

‘Het mysterie. Je laat iets zien waarvan iedereen weet dat het niet kan, en tóch zijn ze verbaasd. Ik heb ook altijd liever dat mensen met stomheid geslagen zijn, dan dat ze klappen. Nou ja, ik wil het liefst allebei natuurlijk. Ik vind het ook mooi dat het zo theatraal is. Die circusachtige kleding, dat showelement, het werken met een alter ego.’

Hoe is het vak door de jaren heen veranderd?

‘Je ziet tendensen. Momenteel is close-up magic heel populair, dus magische dingen met kaarten en munten, dat werkt goed op televisie en je kunt het thuis proberen. Dat ligt toch lastiger met een cirkelzaag. Het illusionisme dat ik doe was heel populair in de jaren negentig. Dat heeft ook te maken met welvaart, het kon niet op toen. Wat nu ook populair is, is het mentalisme van illusionist Victor Mids, dus gedachtenlezen enzo. Dat heeft denk ik ook te maken met de onzekere tijden waarin we leven. Mensen willen antwoorden.’

Jij hebt grote bewondering voor sterren als Marlene Dietrich en Josephine Baker. Dann zei: ‘Hans houdt van die show, de verentooien, de diamanten op het gezicht, valse wimpers waarop je een glas bier kon zetten. Tegenwoordig is dat niet meer zo populair, dat vindt hij wel jammer.’

‘Ja, vind ik echt. Aan de andere kant: Lady Gaga is ook een soort Josephine Baker. Zoals Beyoncé de Tina Turner van nu is.’

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Jouw goochelshows voelen soms nog een tikkie ouderwets aan, door de geëxalteerde choreografie, de windmachines, de assistentes met ontblote middenriffen.

‘Ja, maar het is te goed om camp te zijn. Het blijft overeind.’

Maar wordt het niet tijd voor een modernisering, in ieder geval in vorm?

‘Nee, want ik vind die verpakking juist leuk aan de showbizz. En natuurlijk is alles bij mij overdreven – Eva Jinek zegt altijd dat ik de enige Nederlandse man ben die legaal zijn blouse tot zijn navel open mag hebben – maar de act is vervolgens zó goed dat dat mag.’

De wereld verandert: we zijn ons steeds meer bewust van zaken als diversiteit, gelijkheid, dierenrechten. Hoe verhoud jij je daartoe in je vak?

‘Ik sta erachter dat het klaar is met exotische dieren in shows, want dat is gewoon zielig. Voor mij had dat alleen niet zo met de botte bijl gehoeven. Ineens was het verboden. Ik had gezegd: laat ze uitsterven. Weet je nog olifant Buba waar zoveel om te doen was? Nou, zijn eigenaar, Lutz Freiwald, die had naast Buba ook nog twee lama’s en die moesten ook weg. Die zijn naar een boer gebracht en waren binnen een week dood. Snap je? Die dieren kunnen niet zonder die familie, ze weten niet beter. Tegelijkertijd zeg ik ook: geen nieuwe aanwas. Want ja, ik heb er ook aan meegedaan maar een mens is nooit te oud om te leren.’

Jouw partner Dann zei: ‘Hoe je dieren laat verdwijnen is gewoon nooit oké. Sommige staan al de halve dag in een donkere kooi te wachten tot ze eindelijk tevoorschijn worden getoverd. Circus Monte Carlo heeft nu nog olifanten die op hun kop staan. Dat kán niet meer.’ Volgens Dann hebben jullie nooit ruzies, maar levert dit interessante discussies op.

‘Dann is er heel erg op tegen ja, die vindt een vis in een vissenkom al zielig. Ik zie het ambacht er nog wel van. Probeer maar eens een olifant een handstand te laten doen. Dat is een vak, hoor. Ik kom dan toch een beetje voor die circusfamilies op. Die doen dat al eeuwenlang, hè? Dan kun je niet ineens zeggen: lever maar in. Dan moet je investeren in omscholing. Overigens is het voor mij persoonlijk niet erg dat die acts verdwijnen, want dat gat moet ook weer worden opgevuld. Anders zit het publiek echt alleen nog maar te kijken naar iemand die in van die lappen in een nok hangt.’

Roy Horn van het illusionistenduo Siegfried & Roy werd in 2003 bijna opgevroten door zijn witte tijger Montecore nadat hij hem een microfoon had voorgehouden waarin het beest ‘hallo’ moest zeggen. Is ook niet echt gezond, toch?

‘Nee, nou ja, het is ook dertig jaar wél goed gegaan hè? Ik heb het Siegfried vaak gevraagd en die heeft altijd gezegd dat Roy in de ring een hersenbloeding heeft gehad. En omdat een dier altijd de zwakte van een mens voelt, heeft-ie ’m toen meteen in zijn nek gegrepen.’

En al die mooie vrouwen in je shows – heb je ooit overwogen mooie mannelijke assistenten in je show op te nemen?

‘Nee, maar dat is vooral omdat het contrast groot moet zijn bij goocheltrucs. Neem mijn act Metamorphoses, waarbij ik word opgesloten in een kist, handboeien om. Wanneer er dan daarna ineens een vrouw uit die kist komt, is dat altijd sterker dan dat er een man uitkomt. Het liefst dan ook nog een vrouw met bruin haar, anders zie je het verschil nóg niet. Tuurlijk: het is hopeloos ongeëmancipeerd, maar dat is de hele showbizz.’

Je zou daar een voorbeeldfunctie in kunnen hebben – deze tijd vraagt om nieuwe beelden.

‘Ja maar dat ga ik niet doen, daarvoor ben ik gewoon te gek op vrouwen in netpanty’s en met hoog haar en hoge hakken. Ik hou er gewoon van. Wat ik wel doe, is dat ik vaak zelf het lijdend voorwerp ben. Dus ík val zelf door het zwaard, laat mezelf onthoofden, niet mijn assistentes.’ Lachend: ‘Dat is mijn bijdrage aan het feministisch debat.’

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Zijn er eigenlijk vrouwelijke illusionisten?

‘Ze zijn er wel, maar kleine meisjes hebben vaak niet zoveel interesse in goochelen. Het schijnt dat vrouwen magic onbewust associëren met hekserij, daar is een keer onderzoek naar gedaan. Een man die goochelt is een tovenaar, en de tovenaar is in een sprookje een goed figuur. Een vrouw is dan meteen een heks. Nergens in Europa was de heksenjacht ook groter dan hier. Maar ík juich het toe als er meer vrouwelijke goochelaars bij komen hoor! En waarin ik wel feministisch ben: al mijn vrouwelijke assistentes zijn al meer dan 25 jaar bij me. De oudste is 52, Zarina, een jaar ouder dan ik, maar die doe ik echt niet weg als ze een rimpel krijgen. Ik kijk wel uit, ze worden alleen maar beter.’

Hoe bevalt het ouder worden jou eigenlijk?

Sarcastisch: ‘Jaaaa, heel erg goed.’

Dan: ‘Nee, ik vind het verschrikkelijk. Überhaupt dat het leven eindig is, vind ik echt jammer.’

Wat merk je er tot nu toe van?

‘Je wordt iets voorzichtiger met bepaalde trucs. Dat je denkt: kan ik dat nog wel? En je moet veel meer sporten om het allemaal bij te houden. Tegelijkertijd word je ook interessanter als mens, want je hebt meer te vertellen. Als ik nu ergens binnenkom luisteren mensen naar me, dat had ik niet toen ik 20 was.’

Zit je al aan de botox?

‘Nee. Ik geloof in goed licht, en goede make-up. En genoeg afstand tot je publiek. Ik vind ook dat je niet krampachtig moet gaan doen over een paar rimpels. Rutger Hauer zag eruit als een gevouwen krant, toch vond iedereen hem knap. Die rimpels horen bij me. En ik heb ook mazzel met mijn haar, dus al met al gaat het prima.’

En je hebt een jonge vriend.

Vrolijk: ‘Ja, dat is het ware geheim.’

Het verhaal van Hans (51) en Dann (29) is het verhaal van de Amerikaans-Hongaarse illusionist Houdini en zijn vrouw Bess. Houdini zag haar tijdens een voorstelling op de eerste rij zitten en was op slag verliefd. Hij deed een truc met een glas wijn, zorgde dat hij de helft over haar heen morste, verexcuseerde zich omstandig en vroeg haar mee te lopen naar achter om de schade te vergoeden. Bess ging backstage, en twee dagen later waren ze getrouwd. Hans: ‘Zo is het bij ons ook gegaan.’

Vertel.

‘Ik had Dann al vaker in het publiek gezien en dacht dat hij een journalist was, omdat hij altijd vooraan aantekeningen zat te maken in een schrijfblok. Later bleek dat hij zelf goochelaar was. Op een gegeven moment had ik iemand nodig uit de zaal voor een act, en toen stak hij zijn hand op. Ik dacht: kom jij maar heel snel hier. Echt waar, ik kon me amper nog concentreren, zo leuk vond ik hem. Toen heb ik in de pauze een berichtje gestuurd naar de vrouw die naast hem zat, want die kende ik toevallig, en die heeft ons toen gekoppeld. Ik kreeg meteen een berichtje terug van Dann: ‘Dat jij mij na zo’n show toch nog kan verbazen.’

Glunderend: ‘Helemaal goed dus.’

Binnen een week nam hij zijn katten Ace en Shadow al mee naar jouw huis.

‘Ja, dat ging eigenlijk vanzelf. Terwijl we best verschillend zijn: bij mij staat altijd de deur open, bij Dann zit er nog net geen kettingslot op. Maar wat zo leuk is: gisteravond zit ik een goocheltruc uit te werken, en hij ook, en dan zitten we daar met z’n tweeën helemaal in, dat is zo gezellig. Ons huis is echt een magisch huis, alles zweeft door de kamer. We helpen elkaar ook echt vooruit.’

Dann noemt jou zijn partner en meester tegelijk.

‘Dat klinkt meteen zo SM-achtig, hè? Maar ja, het klopt: in ons vak heb je de tovenaarsleerling. Vroeger was dat heel traditioneel, dan gaf je ook echt een mantel door. Dat doen wij niet, maar ik probeer hem wel in alles te coachen. Zijn angst zit hem nog weleens in de weg, hij denkt vooral in wat hij níét kan. Ik heb maar een klein beetje talent, maar ik heb wel een heel groot talent om met dat kleine beetje talent om te gaan. Hij heeft écht talent, maar hij mist het zelfvertrouwen nog.’

null Beeld Aisha Zeijpveld
Beeld Aisha Zeijpveld

Is dat ook de leeftijd?

‘Ja, ik denk het wel. Maar verder merk ik er niet zoveel van, hoor. Behalve met dingen als TikTok en Instagram, dat vindt hij leuk en ik verschrikkelijk. Ik moet het doen, vanwege die zichtbaarheid, maar dat wordt wel echt opa’s laatste kunstje. En verder... Hij is een oude ziel en ik een jonge ziel dus volgens mij zijn we nu allebei rond de 40.’

Er komt een tijd dat hij jou voorbijstreeft.

‘Ja natuurlijk, er komen altijd nieuwe generaties die beter zijn, dat hoort zo. Ik vind het best, dan ga ik lekker in het publiek zitten.’

Je zei ooit: ‘Ik ga dit doen tot mijn 60ste en daarna vreet ik me helemaal vol.’

‘O, dat lijkt me heerlijk, dat je nergens meer op hoeft te letten. Afgelopen weekend zijn we nog doorgezakt met Gerard (Joling, red.). Eerst aan de rode wijn en toen kwam er ook nog een klein Jägermeistertje achteraan. Dan ben je volgende dag natuurlijk geen mens.’

Jíj niet, nee.

‘Nou, hij had het ook wel slecht, hoor. Hij zei nog: ‘Dit mogen we maar twee keer per jaar doen, maar vanwege corona tellen we deze nog mee met het vorige jaar. Dus nu mogen we nog twee keer.’

Monique Dijkman, zijn vriendin en voormalig personal assistant, roert zich vanaf de leren bank een stukje verderop. ‘We moeten gaan Hans, anders komen we te laat.’

Hans, kijkend op zijn horloge: ‘Ja, je hebt gelijk.’ Dan, met een grijns: ‘Ik kan natuurlijk niet écht toveren.’

CV Hans Klok

22 februari 1969 Geboren in Purmerend

1979 Krijgt eerste goocheldoos voor zijn verjaardag, begint op te treden op verjaardagsfeestjes

1981 Prins Willem Alexander-mavo in Purmerend, twee jaar volgehouden

1981 Nederlands Jeugdkampioen Goochelen

1983 Europees Jeugdkampioen Goochelen

1990 Wint de Grand Prix van Nederland en de Henk van der Meijden-wisseltrofee voor ‘de snelste metamorfose ter wereld’

1993 Krijgt een eigen show in attractiepark Duinrell, en trekt daarmee 170.000 bezoekers

1998 Theatershows Magic Live on Stage en Magic Impossible

2004 Reeks shows in Ahoy

2004 Gastrol in de Nederlandse jeugdfilm Sinterklaas en het geheim van de Robijn

2006 Samenwerking met Stage Entertainment van Joop van den Ende

2006 Gastrol in de serie Kinderen geen bezwaar

2007 Show in Las Vegas met Pamela Anderon als assistent

2007 Documentaire See you in Vegas door Antoinette Beumer en Maaik Krijgsman

2011 Te gast in het programma 24 uur met... met Wilfried de Jong

2011 Staat als eerste illusionist vijf weken lang in Koninklijk Theater Carré met de show Circus Hurricane

2012 Begint succesvolle samenwerking met Henk van der Meijden en Monica Strotmann van Stardust Circus International

2013 Zes weken met de Houdini Experience in het Londense West End

2014 Wint De Zilveren Clown op het Circus Festival Monte Carlo

2016 Show in Carré House of Horror

2020 Show in het Excalibur Hotel & Casino in Las Vegas, optredens worden gestaakt vanwege de covid-19-pandemie

Hans heeft een relatie met Dann van Ling en woont samen in Bloemendaal

Meer over