Graantje

Elke maand verkent de Volkskrant een plek in de samenleving van binnenuit. Deze maand: de wietkwekerij...

Een supermarkt is er niet in de straat waar Tys zijn hennepplantagerunt, daar is de buurt te deftig voor. Maar de delicatessenwinkel heeftveel klandizie. Ze malen je koffie waar je bij staat. Je kunt er potjes jamkopen van zes euro per stuk.

Toch is de inhoud van de lokale keukenkastjes nergens zo kostbaar alsin het pand van de plantage. Op de plankjes boven het aanrecht staat eendikke duizend euro aan flessen, potten, pakken en jerrycans. Stimulerendemiddelen voor het gewas in de kelder. Ze zijn van verschillende merken,made in Holland, maar vrijwel nergens is vermeld voor welke planten zeprecies geschikt zijn.

We bellen een aantal van de producenten.

'Ja, ja, het is volkomen legaal wat we doen', zegt bedrijf A. 'We zijneen nette onderneming. Maar wilt u ons er alsjeblief buiten laten? Onzeproducten worden namelijk ook gebruikt door rozenkwekers en die mensenworden niet graag in verband gebracht met de wietsector. Stel dat depolitie op zoek naar wietplantages de nummerborden van onze klantennoteert? Als onze rozenkwekers dat weten, zijn we ze kwijt.'

Maar toegegeven: 'We pikken er commercieel een graantje van mee. Eenheel groot graantje, mag ik wel zeggen.'

Bedrijf B. heeft andere zorgen. Ze winden er geen doekjes om dat zespecialist zijn in alles wat groeit en bloeit en altijd weer boeit - zolanghet maar hennep is. Dat schept z'n eigen problemen.

'De wietsector is voor een groot deel in handen van criminelen. Jawel,die zullen onze producten ook wel kopen. Maar als ze ons weten te zitten,rijden ze zo een auto door de gevel om de boel leeg te halen. Nee, laat uons er maar buiten.'

Nell Westerlaken

Meer over