Glassex

Elke maand verkent de Volkskrant een plek in de samenleving van binnenuit. Deze maand: de wietkwekerij...

Donderdagavond, oogstfeest. Regina doet de catering; cola, RedBull, een paar flessen bronwater en een thermoskan koffie. Geenalcohol - er moet gewerkt worden. In de loop van de avond zal zeeen pan erwtensoep opwarmen. Ook staan een paar flessen geurlozeolijfolie klaar, maar die zijn niet voor consumptie.

Het is vijf voor half zeven als de bel gaat, tien minutenlater zijn alle knippers binnen. Ze steken zich op het kantoortjein hun oude plunje. Tys is ondertussen in de weer met eenmerkwaardige combinatie van Glassex en wierook. De hal isvergeven van de wierooklucht. Achter de voordeur en bij de deurnaar het souterrain staat een fles Glassex.

Zodra de souterraindeur opengaat komt een sterke wietluchtnaar boven. De oogstrijpe henneptoppen zijn stevig op geur.Vandaar de wierook, ter camouflage. En de Glassex. 'Als je iemandbij de Macro ziet met een winkelkar vol Glassex, weet je hoe laathet is: dat is een kweker', zegt Tys. 'Het is een bekend middelom de geur weg te nemen, maar je moet oppassen. Als de politieeen auto aanhoudt die naar Glassex blijkt te ruiken, gaan ze hemmeteen doorzoeken. Ze weten waarvoor het spul wordt gebruikt.'

De knippers krijgen kleine snoeischaartjes en smeren hunhanden in met olijfolie. Het voorkomt dat de thc aan de huidvastplakt; lastig spul om eraf te krijgen, en je blijft hetruiken.

In het souterrain zijn de felle 600 Watt-lampen inmiddelsweggehaald door de technische mannen van de firma, zodat ze deknippers niet in de weg hangen. De studenten gaan aan de slag:achthonderd henneptoppen, die een kleine 50 duizend euro moetenopbrengen. Aan de andere kant van de dichtgetimmerdesouterrainraampjes laat een oudere heer zijn labrador uit.

Nell Westerlaken

Meer over