columnsylvia witteman

Geniet van het zinderende gevoel van onverwacht geluk

null Beeld
Sylvia Witteman

De Buienradar had weer eens gelogen, en zo dreef een onverwachte hoosbui me een parfumerie in. Rituals. Het rook er naar kersenlollies, sandelhout, marmelade en sigarenkistjes, een olfactorische kakofonie van betaalbare luxe, bedacht door een handige Hollandse ondernemer.

Naast mij stonden twee vrouwen te ruiken aan een geurkaars, genaamd ‘Serendipity’. Ze leken allebei op Sylvie Meis, wat geen wonder was, want we bevonden ons op amper 100 meter van de P.C. Hoofstraat, waar de rijken der aarde in de rij staan voor Louis Vuitton om 500 euro neer te tellen voor een sleutelhanger. De ene Sylvie was kleiner dan de echte Sylvie, de andere juist een stuk langer.

‘Is dit iets voor in Bobby d’r schoen?’ zei kleine Sylvie. ‘Of is dat link voor een meisje van 11, een brandende kaars op haar kamer? Dat ‘shower flower’-setje vond ze lekker, vorig jaar. Daar zat ook een bruisbal bij. Maar daar is ze misschien alweer te groot voor... Nou ja, als niemand kijkt zit ze evengoed nog te tutten met d’r Barbies.’

Grote Sylvie lachte vertederd. ‘Ja, die meiden... Coco ook, hoor. Helemaal puberella, grote bek, en ze loopt erbij als een femme fatale, maar als ze een sleepover heeft moet Nijn toch nog altijd mee. Haar knuffelkonijn. Haha. Lekker toch, die meiden? Maar hoe is het nou met Bobby? Lukt het een beetje met minder snoepen?’

Kleine Sylvie zuchtte. ‘Nou.’ zei ze. ‘Bobby wil echt wel van haar babyvetjes af. En overdag eet ze ook best wel gezond, maar ’s avonds gaat ze helemaal los. Stiekem, hè. Snickers, Twixen, ik vind die papiertjes op haar kamer. Sta ik dáárvoor elke ochtend verse smoothies te maken... en als ik er wat van zeg, slaat ze met de deuren. En dan wél janken als ze d’r jeans niet dicht krijgt.’

‘Ach gos’, zei grote Sylvie. ‘Ja, met Coco heb ik de mazzel dat ze niks lust. Magere spriet. Maar Bobby is niet écht dik hoor. Het is de leeftijd. Toen ik 11 was zeiden ze op ballet ‘propje’ tegen me...’

‘Ach schei uit’, zei kleine Sylvie met geknepen stem. ‘Ja, jíj bent de lucht ingeschoten, en Coco ook, maar Bobby mag blij zijn als ze de 1,60 aantikt. Ze zal gewoon haar hele leven op d’r eten moeten letten. Net als ik. Het ís niet anders.’

Grote Sylvie zweeg. ‘Toch maar die geurkaars dan?’ overwoog de kleine. En, met een wrang lachje: ‘Alles beter dan een chocoladeletter...’

Ik bekeek de uitstalling van de ‘Serendipity’-kaarsen. ‘Geniet van het zinderende gevoel van onverwacht geluk’, stond erop.

Buiten regende het nog steeds.

Meer over