Geen Whopper, wel pizza

Wat valt er te eten op Europese vliegvelden? De Volkskrant vliegt deze zomer naar zes vakantiebestemmingen. Mac van Dinther eet zich een weg door de luchthaven van Rome....

De Italianen staan bekend om hun gevoel voor stijl, goede smaak en aangeboren elegantie. Daarvan is niets te merken op Fiumicino-Leonardo da Vinci, de luchthaven van Rome.

De internationale vertrekhal is een lange, sombere loods met grijze dakspanten als plafond en vlekkerige tegels op de vloer, spaarzaam verlicht door een smalle rij hooggeplaatste ramen. Aan de ene lange kant staan de hokjes waarin luchtvaartmaatschappijen zetelen. Daar tegenover zijn de incheckbalies. Overzichtelijk is het wel: het is onmogelijk de weg kwijt te raken in deze langgerekte zaal. Het is wel een eind lopen van de ene naar de andere kant.

De enige versiering in de hal, tevens afspreekpunt, is een houten model van de Man van Vitruvius, Leonardo da Vinci’s studie van het ideale menselijk lichaam. Daarachter, als een soort modern commentaar op Da Vinci, hangt een immense poster van enkele leden van het Italiaanse voetbalelftal, slechts gekleed in onderbroeken van Dolce & Gabbana.

Leonardo da Vinci heeft drie terminals. Van Terminal A, het nieuwste gebouw, gaan en komen vooral binnenlandse vluchten. B en C, die apart genoemd worden maar in werkelijkheid aan elkaar vast zitten, zijn voor het internationaal vliegverkeer.

De terminals zijn met elkaar en met het treinstation verbonden middels lange overdekte slurven waar de zon vrij spel heeft, de airconditioning afwezig is en je dus gekookt wordt in de zomer.

Intrigerend zijn de touch screen videoschermen in de vertrekhal, die je in staat stellen contact te zoeken met een operator. Elke keer als we op het scherm drukken, horen we een vriendelijke vrouwenstem zeggen dat de operator occupato is. Waardoor onduidelijk blijft wat deze mysterieuze figuur voor de reiziger zou kunnen betekenen.

Wat is het aanbod?

Allereerst wat er niét is op de luchthaven: McDonald’s, Burger King en andere internationale fastfoodiconen. Fastfood genoeg, maar dan wel Italiaans: ciabatta, pasta, pizza. Boven vertrekhal C zit Grand Café Panorama, een bar waar je ook wat kunt eten. Achter de ramen vertrekken de vliegtuigen. Een paar minuten lopen verder, boven terminal B, kom je in buffetrestaurant Ciao met ernaast een kleine koffiebar. Achter de douane zit meer van hetzelfde. Vier bars met koffie, bier en broodjes. In de hal van Gates B1 tot B10 gaat een roltrap naar boven waar weer een buffetrestaurant zit. Belangrijk voor rokers: in dit deel van het gebouw zit ook een smoking lounge, aangeboden door British American Tobacco.

Haast?

Doe geen moeite iets anders te vinden: alle bars verkopen ongeveer hetzelfde. Pizza natuurlijk, en allerlei broodjes met kaas en ham. Die worden even onder de grill gelegd om op te warmen. Met sommige eetwaren doe je jezelf geen plezier. Wij lieten een ciabatta met groene kaas en rubberen mozzarella (3,80 euro) staan. Vermijd de zompige tosti van kaas en spinazie van Grand Café Panorama (3,80), evenals de ‘tris di fritti’ (4,00), een soort bitterballen uit de magnetron, zo knapperig als nat karton. Pizza is beter of probeer een ‘Rustichella’ (3,20): plat brood met mozzarella, ham, tomaat en oregano. Denk eraan: eerst een bonnetje kopen bij de kassa, dan pas je bestelling doen.

Vertraging?

Wie echt wil eten moet naar buffetrestaurant Ciao. De salades zijn goed: sappige mozzarella met parmaham (8,10 euro) en aubergine met gedroogde tomaat en feta (5,90). Op de feta zat een haar. Daarna een bord pasta met artisjok, olijf, tomaat en een gulle schep parmezaan (4,80): het kan echt slechter. De secondi, een lap gebakken ham of kaas, spreken minder aan. Laat de fruitsalade met oude appel staan. Neem geen pizza: die is de slechtste van de luchthaven. Wachten met eten tot na de douane is riskant, de rijen kunnen lang zijn. Bovendien loont het de moeite niet, het buffetrestaurant daar is niet beter. Wel rustiger.

Excuse me. Where is the bathroom?

Van de dame achter de informatiebalie die met tegenzin een plattegrond voor ons zoekt tot de gemelijke man aan de kassa die zuchtend toekijkt hoe ons wisselgeld over de vloer rolt, het handboek klantgericht werken ligt ongelezen op hun nachtkastje.

Meenemen?

Boven vertrekhal B1-B10 zit een winkel met eetspullen. Veel kun je in Nederland ook krijgen. Maar Hot Balsamic Pepper Sauce (6,30 euro), dat hadden we nog nooit gezien.

Meer over