sander donkersin 150 woorden

Geduldig vertelde ze me dat alles wat ik dacht te weten niet waar was

null Beeld

Hoefgetrappel van politiepaarden had hun komst al aangekondigd, dus ik stond klaar toen een lange sliert ‘koffiedrinkers’ door mijn buurt trok. Toch verrassend, na alle doemverhalen: alleen maar vrolijke, zingende mensen, het merendeel een tikje alternatief, geen hooligan te zien. Met hun continue roep om ‘liefde’ en ‘vrijheid’ deed de sfeer me denken aan die fijne saamhorige demonstraties uit mijn jarenzeventigjeugd. De dictatuur waar ze het steeds over hadden, dat zou dan wel Nicaragua zijn.

Van de weeromstuit kreeg ik behoefte aan iets kloofoverschrijdends. Ik sprak een hippie-achtige vrouw aan die me meteen ‘schat’ noemde. Zachtjes wrijvend over mijn bovenarm vertelde ze me geduldig dat alles wat ik dacht te weten niet waar was. Wachtend op het juiste moment om van haar mono- een dialoog te maken, knikte ik gedwee. Pas toen ze me een kaartje gaf met de tekst ‘Onze media is het virus’, begreep ik dat ik voor haar een deel van het probleem ben.

Meer over