ColumnSylvia Witteman

Erger is dat ook ík nog nooit in mijn leven een dickpic heb ontvangen

null Beeld
Sylvia Witteman

En zo hoorde ik, binnen luttele dagen, allebei mijn bejaarde ouders het woord ‘dickpic’ in de mond nemen, los van elkaar, want ze zijn al zowat een halve eeuw gescheiden (dat jubileum is misschien wel leuk om te vieren, over een paar jaar).

Mijn moeder sprak het woord wat aarzelend uit, gevolgd door de vraag of het inderdaad ‘foto’s van piemels’ betrof (dat kon ik beamen). Mijn vader legde spot in zijn stem, want hij heeft een hekel aan nieuwlichterij; hij maakt nog steeds frequent gebruik van termen als ‘radiobode’ of ‘Hilversum 1,’ noemt de door hem verfoeide smartphone een ‘grammofoon’ en is telkens weer tot hijgens toe verontwaardigd als hij met een vrouwelijke arts of jurist te maken krijgt.

Nee, mijn moeder heeft nooit in haar leven een dickpic ontvangen, en mijn vader heeft er nooit een verstuurd. Toen ze nog de leeftijd voor dergelijke frivoliteiten hadden was fotografie duur en omslachtig: foto’s moesten afgedrukt worden voor je ze kon bekijken, in hun geval door het bedrijfje Voorwalt Foto te Overveen, waar uitbater Jan Voorwalt elk in Zuid-Kennemerland gemaakt kiekje persoonlijk onder ogen kreeg. Nee, die heeft vast niet vaak een dickpic uit de fixeerbak tevoorschijn getrokken.

‘Grensoverschrijdend seksueel gedrag’ had je toen wél in overvloed. Mijn vader vertelde, de ogen vaag van weemoed, hoe hij als leraar aan het Utrechts conservatorium in de jaren 70 met ettelijke studentes naar bed ging. ‘Dan belde ik ’s avonds laat bij zo’n meisje aan en dan zei ik dat ik de trein gemist had, en of ik kon blijven slapen. Dan durfde ze geen nee te zeggen.’ (Ik geloof niet dat mijn vader ooit van zijn leven in een trein heeft gezeten.)

Aan zijn promiscue levenswandel heb ik een halfzus en een paar halfbroertjes te danken, maar dat is juist wel gezellig. Erger is, bedacht ik verontwaardigd, dat ook ík nog nooit in mijn leven een dickpic heb ontvangen. Ben ik te min? Waarschijnlijk gewoon te oud.

De jongetjes bij mij op de lagere school tekenden wel lullen op de schutting, die stenen voorloper van de sociale media. Hoe vaak zie je dat nog? Bijna nooit. Een kut op de muur zag je toen al zelden, maar die is ook wat moeilijker herkenbaar te tekenen, voor een tienjarige.

Afgezien daarvan zullen er nog steeds niet veel ‘clitpics’ verzonden worden. Vrouwen begrijpen, beter dan mannen, dat de meeste ontvangers niet gruizig worden van zo’n ontheemde pars pro toto.

‘Vroeger had je potloodventers...’ zei mijn moeder. Verbeeldde ik het me, of klonk zij, op haar beurt, een tikje weemoedig?

Meer over