ColumnAaf Brandt Corstius

‘Dit bericht is verwijderd’

null Beeld

Het heeft me een paar jaar gekost, maar inmiddels denk ik dat ik de meeste aspecten van WhatsApp wel onder de knie heb, begrijp en accepteer. Ik vind het prima als iemand een groep verlaat en ervaar dat niet meer als een klap in mijn gezicht of oorlogsverklaring. Ik kijk niet meer neer op mensen die emoji’s gebruiken, sterker nog, ik gebruik ze ook heel veel. Ik accepteer – tandenknarsend – het feit dat een ander, als ik net een belangrijke vraag heb gesteld in een appgroep, daar een ongerelateerd bericht overheen stuurt waardoor het beroemde ‘ondersneeuweffect’ wordt bewerkstelligd.

Maar wat ik nog steeds niet aankan, zijn verwijderde berichten. Deze week had ik er drie: mensen die in persoonlijke apps aan mij of in een groep een bericht schreven en het vervolgens verwijderden, waardoor alleen de tekst ‘Dit bericht is verwijderd’ te zien was.

Dit is voor mij het equivalent van iemand die in een gesprek ineens op harde, samenzweerderige fluistertoon tegen je zegt: ‘Hé, maar wist je dat…’ en vervolgt met: ‘O nee, sorry, dat mag ik helemaal niet vertellen.’

Dat is, per definitie, de belangrijke informatie die je in dat gesprek had kunnen bemachtigen, maar je krijgt haar niet. Ik kom dan altijd met mijn vaste adagium ‘Dit kun je niet doen, dit gaat in tegen alle vormen van gespreksetiquette’, maar er is geen handboek of wetboek waarop ik kan terugvallen. Het gesprek gaat na wat horten en stoten toch maar verder, maar echt lekker loopt de conversatie niet meer.

Bij sommige mensen durf ik na een verwijderde app te vragen: ‘Wat had je verwijderd?’ Soms krijg ik daar ook antwoord op. Maar in een groepsapp durf ik dat niet, dus blijft het speculeren over wat er heeft gestaan. Was het iets heel naars, waarvan de verzender meteen na het sturen spijt kreeg? Of was het gewoon ‘cornflakes’ en had het bericht eigenlijk naar een gezinslid in de supermarkt gestuurd moeten worden?

Eigenlijk bestaan alleen die twee opties. Iets heel gemeens, of cornflakes. Het erge is: je zult het nooit weten. Dus je weet niet of je iets mist.

Het allerfijnst is het als je iemands verstuurde app kunt lezen vlak voordat hij of zij hem toch maar wist. Dat is bijna hetzelfde als iemands gedachten lezen, en dan niet saaie gedachten, maar de zwarte gedachten, het darkweb van iemands brein. Wat een genot. Het is mij helaas nog nooit gebeurd. Ik kom er altijd pas in bij ‘Dit bericht is verwijderd’.

Eigenlijk ben ik alleen nog geïnteresseerd in verwijderde berichten.

Meer over